V SA/Wa 1009/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Prezesa ARiMR z dnia (...) marca 2018 r., 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. M. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. M. (dalej: Skarżący, Strona) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej również jako - Minister, Organ) z [...] marca 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2018 r., [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w K. z [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie częściowego udzielenia wsparcia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 30 września 2016 r. Skarżący złożył powiadomienie, w którym oświadczył, że w terminie do 30 czerwca 2017 r. zamierza wycofać z rynku – z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję – 200 ton jabłek uzyskanych z powierzchni 9,32 ha. Powiadomienie zostało złożone w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców i warzyw", uruchomionego w związku z ustanowieniem tymczasowych, nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej. [...] marca 2017 r. Strona złożyła w Oddziale Terenowym Agencji Rynku Rolnego (dalej – OT ARR) zawiadomienie – "[...]", podając jako odbiorcę owoców Związek (...), - [...] z siedzibą w C. oraz wskazując jako planowane miejsce dostawy ulicę J. [...] w C., a jako datę dostawy [...] marca 2017 r. 31 marca 2017 r. Skarżący złożył do Dyrektora OT ARR wniosek, w którym zwrócił się o udzielenie wsparcia za dostarczone owoce jak również o wsparcie ryczałtowe z tytułu kosztów poniesionych na transport oraz sortowanie i pakowanie owoców. Strona wskazała we wniosku, że dokonała wycofania 10 000 kg jabłek z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję. Zgodnie z informacjami zawartymi w Świadectwie potwierdzenia odbioru, ww. ilość jabłek została przetransportowana [...] marca 2017 r. z miejsca ich wycofania/produkcji: Z., [...] S., do wskazanego przez odbiorcę produktów, Związek (...), - [...] (z siedzibą w C., przy ul. J. [...]) miejsca rozładunku produktów w P., w siedzibie Stowarzyszenia (...), P., ul. R. [...], [...] C.. Jednocześnie w Świadectwie zgodności z normami handlowymi UE, w rubryce "5. Region lub państwo przeznaczenia" podano adres: Związek (...), - [...], ul. J. [...], [...] C.. Natomiast w Świadectwie potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku, podpisanym przez odbiorcę produktów - Związek [...] w C., w rubryce "III. Dane dotyczące dostawy produktu", jako miejsce, do którego został dostarczony wycofywany produkt, wskazano Stowarzyszenie (...),P., [...] C., P. ul. R. [...]. [...] czerwca 2017 r. Dyrektor OT ARR wydał decyzję nr [...], przyznającą Stronie częściowe wsparcie do działań wykonanych w ramach wycofania (bezpłatnej dystrybucji) 10 000 kg jabłek, w łącznej kwocie 4 386, 00 EUR, która została przeliczona na kwotę 18 924,71 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano w odniesieniu do przyznanej kwoty wsparcia w zakresie kosztów transportu, że Strona wnioskowała o wsparcie z tytułu poniesionych kosztów transportu na trasie Z.-C.-P. o długości 511 km (czyli dla stawki odpowiadającej odległości od 500 km do 749 km). Trasa ta prowadziła od miejsca wycofania produktów w Z., poprzez planowane miejsce ich dostawy w C., do miejsca ich faktycznego rozładunku w miejscowości P. Dyrektor OT ARR na podstawie wskazań elektronicznej mapy GPS, określił podlegającą wsparciu długość trasy na 430 km, co odpowiadało dofinansowaniu w kwocie mniejszej, niż wnioskowana przez Stronę, tj. wg. stawki ryczałtowej dla odległości od 350 km do 499 km zamiast od 500 km do 749 km. Po powiększeniu przyznanego ryczałtu za transport o dodatek do transportu chłodniczego w wysokości 8,5 EURO za tonę, Skarżącemu przyznane zostało wsparcie do transportu w kwocie 811,00 EUR, tj. 3 499,30 zł. Łączne wsparcie przyznane Stronie wyniosło 4 386,00 EUR, tj. 18 924,71 zł. Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej – Prezes ARiMR) ARiMR stwierdził z urzędu nieważność decyzji Dyrektora OT ARR z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie częściowego udzielenia wsparcia. Prezes ARiMR wskazał, że kalkulując płatność Dyrektor OT ARR uwzględnił odległość pomiędzy miejscem wycofania produktów (Z.), a miejscem ich faktycznego rozładunku (P.), wynoszącą 430 km. Tymczasem koszty transportu w przypadku bezpłatnej dystrybucji kwalifikują się do wsparcia na podstawie stawek ryczałtowych ustalonych w oparciu o odległość między miejscem wycofania, a miejscem dostawy, nie zaś miejscem rozładunku. Prezes ARiMR zwrócił uwagę, że złożone przez Stronę dokumenty, tj. [...] oraz wystawione przez odbiorcę objętych operacją wycofania z rynku produktów "Świadectwo odbioru" potwierdzają, że miejscem, do którego nastąpiło wycofanie produktów, czyli miejscem odbioru, jest siedziba Związku (...), – [...] przy ul. J. [...] w C.. Uwzględniając powyższe okoliczności Prezes ARiMR uznał, że decyzja Dyrektora OT ARR jest dotknięta wadą polegającą na rażącym naruszeniu § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1523), dalej - rozporządzenie RM oraz art. 16 rozporządzenia 2017/892, i stwierdził jej nieważność. Strona odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia. Decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezesa ARiMR z [...] marca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji Organ, wskazując na treść art. 45 ust. 3 rozporządzenia 2017/891 i § 9 ust. 2 rozporządzenia RM podkreślił, że w przypadku wycofywania z rynku owoców i warzyw, które są przekazywane w ramach bezpłatnej dystrybucji organizacjom i instytucjom charytatywnym, wsparcie jest udzielane również do kosztów transportu, o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia 2017/892 oraz do kosztów sortowania i pakowania, o których mowa w art. 17 ust. 1 rozporządzenia 2017/892. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 rozporządzenia 2017/892, koszty transportu produktów wycofanych z rynku w ramach bezpłatnej dystrybucji kwalifikują się do wsparcia w ramach programu operacyjnego na podstawie stawek ryczałtowych, ustalonych w załączniku IV do rozporządzenia 2017/892 - w oparciu o odległości miedzy miejscem wycofania a miejscem dostawy. Organ zwrócił uwagę, że w złożonym przez Stronę [...] marca 2017 r. zawiadomieniu o planowanym miejscu i terminie dostawy jako planowaną datę kontroli i dostawy wskazano [...] marca 2017 r., jako odbiorcę – [...] w C., a jako planowane miejsce kontroli – siedzibę [...]w C., przy ul. J. [...]. Organ stwierdził, że potwierdzenie odbioru, czyli przejęcie odpowiedzialności za produkty przekazane w celu bezpłatnej dystrybucji przez Związek (...), – [...], miało miejsce pod adresem ul. J. [...], [...] C., zatem adresem miejsca dostawy była ul. J. [...] w C.. Organ wskazał, że w decyzji Dyrektora OT ARR wskazano, iż "Wnioskodawca w złożonym wniosku o przyznanie wsparcia wskazał dla dostawy między miejscem wycofania produktów, tj. Z., a miejscem dostawy, tj. Związek (...), - [...], ul. J. [...], [...] C., a następnie miejscem rozładunku, tj. Stowarzyszenie (...), P., P.e ul. R. [...], [...] C., odległość w wysokości 511 km". W ocenie Ministra wskazana niezgodność adresu miejsca dostawy podanego w zawiadomieniu o planowanym miejscu i terminie dostawy oraz miejsca podpisania przez Prezesa [...]"Świadectwa odbioru", z adresem wpisanym w rubryce III tego świadectwa – "Dane dotyczące produktu wycofywanego z rynku - miejsce, do którego został dostarczony wycofywany produkt", powinna wzbudzić wątpliwości Dyrektora OT ARR. Natomiast brak wyjaśnienia niezgodności danych przekazywanych w "Świadectwie odbioru", jak również zastosowanie przez Agencję Rynku Rolnego do obliczeń należnej kwoty płatności niezgodnego z obowiązującymi przepisami adresu miejsca rozładunku zamiast adresu miejsca dostawy, uznać należy za naruszenie zasad przyznawania płatności za transport zawartych w art. 16 rozporządzenia 2017/892, w związku z art. § 8 ust. 3 rozporządzenia RM. W ocenie Organu Dyrektor OT ARR nieprawidłowo zastosował obowiązujące przepisy (art. 16 rozporządzenia 2017/892), przyjmując, iż dopuszczają one przyznanie wsparcia do kosztów transportu nie tylko pomiędzy miejscem wycofania i miejscem dostawy w C., ale także pomiędzy miejscem wycofania produktów i miejscem ich faktycznego rozładunku w P. W konsekwencji wysokość pomocy przysługującej Stronie z tytułu realizacji operacji wycofania z rynku została przez Dyrektora OT ARR określona w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W konkluzji Minister uznał, że decyzja Dyrektora OT ARR z [...] czerwca 2017 r. została wydana z naruszeniem art. 16 rozporządzenia 2017/892 w związku z § 8 ust. 3 rozporządzenia RM. W ocenie Organu naruszenie to miało charakter rażący z uwagi na kryterium racji ekonomicznych/gospodarczych, ponieważ przyznana i wypłacona Stronie płatność była wyższa od faktycznie przysługującej. Wyjaśniono, że Skarżącemu przyznano jako refundację kosztów transportu kwotę 811 Euro (wyliczoną w oparciu o stawkę w wysokości 72,60 Euro/tonę dla odległości z zakresu 350 - 499 km), zamiast faktycznie mu przysługującej kwoty 628 Euro (wyliczonej w oparciu o stawkę w wysokości 54,30 Euro/tonę dla odległości z zakresu 200 - 349 km – w tym przedziale mieści się bowiem odległość pomiędzy Z. i C. zgodnie ze wskazaniami map Google). Jednocześnie w ocenie Ministra nie ma podstaw do stwierdzenia wskazanego przez Prezesa ARiMR naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia RM bowiem Stronie przysługiwało prawo do otrzymania refundacji do poniesionych kosztów transportu jednakże zostały one nieprawidłowo wyliczone, co stanowi naruszenie przepisu art. 16 rozporządzenia 2017/892. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania: art. 6 k.p.a. poprzez rozstrzyganie w sprawie bez podania należytych podstaw prawnych; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 32 oraz 45 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także prawo Skarżącego do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw; art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; art. 7a w zw. z art. 81 a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego oraz wątpliwości co do treści normy prawnej, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania jest odebranie stornie uprawnienia; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie przepisu i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia; art. 156 art. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie przepisu i uznanie, iż decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2017 r. o nr: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji należy ją wyeliminować z obrotu prawnego; II. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 16 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż Skarżącemu nie przysługuje wsparcie na zasadach określonych ww. Rozporządzeniu; 2. art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pomoc udzielana za operację wycofania z rynku produktów sektora owoców i warzyw objętych wsparciem i przeznaczonych do spożycia jako świeże została udzielona Skarżącemu z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że została ona wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Ta instytucja, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, widocznej już przez proste zestawienie ich ze sobą. Sama oczywistość naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o zasadności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż dla stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka nieważności konieczne jest ustalenie, jakie skutki społecznogospodarcze wywołuje kontrolowana decyzja. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2090/10, że "Przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy." W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej oceny prawnej co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, którą przyznano Skarżącemu wsparcie za przeprowadzenie operacji wycofania z rynku produktów – bezpłatna dystrybucja, została wydana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskie. Kwestię udzielenia w wsparcia w odniesieniu do kosztów transportu w przypadku bezpłatnej dystrybucji produktów wycofanych z rynku wsparcia reguluje § 9 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia RM, który odsyła do stosowania w tym zakresie art. 81 i 82 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1, z późn. zm.). W dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Dyrektora OT ARR z [...] czerwca 2017 r. nr [...] przepisy art. 81 i 82 rozporządzenia nr 543/2011 przestały obowiązywać, gdyż z dniem 1 czerwca 2017 r. zostały zastąpione przez przepisy art. 16 i art. 17 rozporządzenia nr (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr (UE) 2017/892 koszty transportu drogą lądową w przypadku bezpłatnej dystrybucji wszystkich produktów wycofanych z rynku kwalifikują się do wsparcia w ramach programu operacyjnego na podstawie stawek jednostkowych, ustalonych w oparciu o odległości między miejscem wycofania a miejscem dostawy zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia. Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr (UE) 2017/892 koszty transportu należy wypłacić stronie, która faktycznie ponosi koszty finansowe danej operacji transportu. Płatność dokonywana jest po przedstawieniu następujących dokumentów uzupełniających, potwierdzających w szczególności: a) nazwy organizacji – beneficjentów, b) ilość danych produktów, c) zgodę organizacji – beneficjentów oraz zastosowany środek transportu oraz d) odległość między miejscem wycofania a miejscem dostawy. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. jak też przepisy rozporządzenia nr (UE) 2017/892 nie definiują co należy rozumieć przez miejsce dostawy, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr (UE) 2017/892. W dołączonym przez Skarżącego do wniosku o przyznanie wsparcia dokumencie "Świadectwo potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku", podpisanym przez odbiorcę produktów - Związek (...), [...] w C., w rubryce "III. Dane dotyczące dostawy produktu", jako miejsce, do którego został dostarczony wycofywany produkt, wskazano Stowarzyszenie (...), P., [...] C., P. ul. R. [...]. Tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 16 rozporządzenia nr (UE) 2017/892, skoro w decyzji z [...] czerwca 2017 r. o przyznaniu wsparcia organ (Dyrektor OT ARR) uznał jako miejsce dostawy adres wskazany dokumencie "Świadectwo potwierdzenia odbioru produktów wycofanych z rynku", podpisanym przez organizację – beneficjenta. Okoliczność, że beneficjent - Związek Stowarzyszeń [...] przeprowadził wcześniej kontrolę zgodności wycofanych produktów z normami handlowymi UE w miejscu swojej siedziby nie przesądza o tym, że to miejsce było miejscem dostawy rozumieniu w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr (UE) 2017/892. Z ustalonych przez organy okoliczności faktycznych wynika bowiem bezspornie, że faktycznie skarżący dostarczył wycofane produkty najpierw do siedziby organizacji – beneficjenta w C., gdzie produkty te zostały zbadane pod kątem spełniania przez nie norm handlowych. Następnie tym samym środkiem transportu, bez rozładunku wycofanych produktów w siedzibie organizacji – beneficjenta, produkty te zostały dostarczone przez Skarżącego na wskazany przez organizację – beneficjenta inny adres. Nawet jednak gdyby uznać, że doszło do naruszenia wskazanych przez Ministra przepisów, to nie można tego naruszenia uznać za rażące, ponieważ kwestionowanym skutkiem kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji jest ewentualne zawyżenie przyznanych Skarżącemu płatności o 789,61 zł, co nie może być uznane za szczególnie negatywne skutków, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata 480 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł.