V SA/Wa 1014/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka z o.o. AMP z siedzibą w C. wystąpiła z wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2017 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych, negatywnych zarówno dla Spółki jak i innych podmiotów oraz osób. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż skarżąca zakończyła poprzedni rok obrotowy stratą w wysokości 196.031,89 zł, jej zobowiązania długoterminowe wynoszą 1.970.445,04 zł, krótkoterminowe – 663.056,14 zł, zaś koszty zatrudnienia 25 pracowników wyniosły w 2016 r. – 1.052.003,26 zł. W ocenie autora wniosku, samo zestawienie kwoty należnej do zwrotu (2.489.520,00 zł) z osiąganym przychodem Spółki oraz stratami i zobowiązaniami, prowadzi do wniosku, iż wykonanie decyzji doprowadzi do pogorszenia sytuacji finansowej Spółki, czy wręcz do wstrzymania działalności bądź upadłości skarżącej. Dodatkowo podniesiono, iż Spółka posiada wprawdzie majątek, jednakże jego sprzedaż w celu pozyskania środków finansowych doprowadziłaby do upadłości Spółki z uwagi na to, że najistotniejszą jego część stanowią wartości niematerialne, które służą do prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej. Do wniosku załączono dokumentację finansową obrazującą aktualną sytuację majątkową skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu, dlatego też jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić jednak należy, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W orzecznictwie podnosi się również, iż rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r. o sygn. akt II OZ 750/05; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca powołała się we wniosku na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej Spółki. Dokonując oceny wniosku Sąd wziął pod uwagę dwie okoliczności. Z jednej strony aktualną sytuację majątkową skarżącej, popartą dokumentacją przedstawioną wraz z wnioskiem, z drugiej zaś wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji – (...) zł – którą Spółka jest zobowiązana zwrócić do budżetu państwa. Z dokumentów finansowych Spółki wynika, iż wartość majątku Spółki przekracza wprawdzie wysokość kwoty żądanej do zwrotu, jednakże ich natychmiastowe zbycie w sytuacji, w której Spółka osiąga straty i posiada znacznej wartości zobowiązania finansowe, mogłoby prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w sferze prowadzonej przez nią działalności badawczo-rozwojowej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż jakkolwiek dokonując oceny wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie można poprzestać na uznaniu, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji jest znaczna, to jednak nie sposób nie dostrzec w tej sprawie, że kwota prawie 2,5 mln zł jest sumą przewyższającą możliwości majątkowe Spółki, biorąc pod uwagę zarówno jej aktywa, jak i pasywa. Sąd miał przy tym na uwadze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniu z dnia 18 lipca 2017 r. o sygn. akt II GZ 557/17, zgodnie z którym, samo zestawienie kwoty podlegającej zwrotowi z majątkiem Spółki nasuwa wniosek, że jej uiszczenie nie będzie możliwe bez trwałej szkody dla skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.