V SA/Wa 1018/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant - T. Z., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2007 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień wdowy po kombatancie; 1. oddala skargę; 2. zasądza ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata C. K. z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy [...] w W., kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy). Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], odmówił G. B. przyznania uprawnień wdowy po kombatancie powołując art. 1 - 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż mąż wnioskodawczyni W. B., który jako kilkuletnie dziecko stracił w czasie wojny nogę nie spełniał przesłanek określonych w powołanych przepisach. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na pochodny charakter uprawnień wdowy po kombatancie i wyjaśnił, iż w nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy mąż wnioskodawczyni nie uzyskałby uprawnień kombatanckich. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. B. podnosiła wyłącznie swą bardzo trudną sytuację zdrowotną i finansową. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie powołując się na stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i wynika ze zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dokumentów. Mąż skarżącej urodzony w [...] 1943 r. został ciężko ranny w [...] 1945 r. w czasie walk o M.. W konsekwencji stracił nogę w związku z czym otrzymywał, bardzo niską, rentę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na te tylko okoliczności powołał się we wniosku z 10 maja 1999 r. o nadanie mu uprawnień kombatanckich. Po jego śmierci w dniu [...] 2004 r. żona wystąpiła w dniu 26 czerwca 2006 r. o przyznanie jej uprawnień przysługujących wdowom po kombatantach. Powoływała się na doznane w czasie wojny kalectwo męża i na swoją ciężką sytuację życiową. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji właściwie oceniły stan faktyczny sprawy i wyprowadziły prawidłowe wnioski co do braku ustawowych przesłanek do przyznania skarżącej uprawnień wdowy po kombatancie. Przepisy art. 1 - 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego zawierają zamknięty katalog przesłanek, których spełnienie mogłoby stanowić podstawę przyznania uprawnień kombatanckich. Kalectwo męża skarżącej jakkolwiek bardzo dotkliwe i doznane we wczesnym dzieciństwie to jednak w katalogu tym nie znajduje odzwierciedlenia. Wiek męża skarżącej całkowicie wykluczał bowiem jego udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodzenie w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Równocześnie skarżąca ani jej mąż nie powoływali się na jego przebywanie w miejscach, które ustawa w skutkach zrównuje z działalnością kombatancką, takich jak obozy koncentracyjne czy ośrodki zagłady. Brak podstawy prawnej do uznania męża strony za kombatanta wyklucza możliwość przyznania skarżącej w oparciu o art. 20 ust. 3 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego przewidzianych w nim uprawnień dla wdów lub wdowców - emerytów i rencistów oraz osób pobierających uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne pozostałym po kombatantach i innych osobach uprawnionych. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. O poniesieniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.