V SA/Wa 1018/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz H. B. kwotę 457 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem postępowania jest skarga H. B. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca) z dnia [...] marca 2014 r. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G.i nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Zaskarżone decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2010 r. H. B. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w którym zadeklarowała do płatności działki rolne, położone na działkach ewidencyjnych oznaczonych numerami: • 9, 8/9, 10/4, 10/5, 18/5, 18/7, 26/3, 62/1, 62/3, 16/36 i 16/42, położonych w obrębie ewidencyjnym Z., na terenie gminy C., powiat w., województwo [...], • 86 i 1/1, położonych w obrębie ewidencyjnym R., na terenie gminy M., powiat t., województwo [...], • 134, 135, 137, 138, 139, 146, 143/1, 150/3, 155/9 i 148/23, położonych w obrębie ewidencyjnym S., na terenie gminy S., powiat s., województwo [...], • 160, 161, 162, 163, 164, 165 i 166, położonych w obrębie ewidencyjnym Z., na terenie gminy C., powiat w., województwo [...], • 182, 188, 203, 209, 179/4, 179/9, 187/1, 232/6, 256 i 227/25, położonych w obrębie ewidencyjnym O., na terenie gminy M., powiat t., województwo [...], • 159, 167 i 248/10, położonych w obrębie ewidencyjnym N., na terenie gminy M., powiat t., województwo [...], • 265, 266, 267, 268, 269, 299, 300, 301, 270/1, 302/1, 303/1 i 304/1, położonych w obrębie ewidencyjnym B., na terenie gminy C., powiat w., województwo [...]. We wniosku Skarżąca zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni 899,17 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych działki rolne o łącznej powierzchni 637,95 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych działki rolne o łącznej powierzchni 187,59 ha oraz do specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych działki rolne o łącznej powierzchni 48,50 ha. W ramach prowadzonego postępowania dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. dopuścił jako dowód w sprawie wniosku H. B. protokół z czynności kontrolnych Nr [...] Wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt wraz z załącznikami, a następnie wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzję Nr [...] w sprawie przyznania H. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, w wysokości 783 445,75 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 500 827,81 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę 206 117,67 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych kwotę 66 447,19 zł oraz z tytułu płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych kwotę 10 053,08 zł. Płatności te zostały przyznane do powierzchni stwierdzonej. Przedmiotowa decyzja została doręczona za potwierdzeniem odbioru w dniu 28 stycznia 2011 r. i stała się decyzją ostateczną. W dniu [...] listopada 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] stycznia 2011 r., a następnie w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję Nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie przyznania H. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu składał się między innymi z wniosku strony wniesionego dnia [...] maja 2010 r., protokołu z czynności kontrolnych nr [...] oraz postanowienia o dopuszczeniu dowodu z urzędu nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., jednakże Kierownik Biura Powiatowego Agencji w W. wydając przedmiotową decyzję niewyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, a w rezultacie przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 m.in. do działki ewidencyjnej nr 62/3, do powierzchni większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W związku z powyższym organ przyznał płatność do powierzchni niekwalifikującej się do płatności, przez co rażąco naruszył art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Pojęcie "naruszonego prawa" rozumiane powinno być szeroko, bo składają się na nie przepisy prawa materialnego, procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym, a więc wszystkie normy prawne regulujące działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa owe normy są wywodzone. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydawania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a. stwierdzić z urzędu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. o przyznaniu H. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, bowiem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 k.p.a. organ wyższego stopnia stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ dodatkowo wskazał, iż w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w oparciu o stwierdzony stan faktyczny z uwzględnieniem wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik Skarżącej wniósł w dniu [...] grudnia 2013 r. odwołanie do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Wskazano ponadto, że w sprawie ze skargi Skarżącej na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]), również dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji dot. przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w 2009 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 1092/13) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r., wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, z późn. zm.), w związku z art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, bowiem przyznając Skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 m. in. do powierzchni działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: 62/3, 148/23, 203, 179/4, 1/1 i 232/6, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz nie uwzględnił informacji zawartych w protokole z kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym H. B. w dniach [...] - [...] listopada 2010 r. Prezes ARiMR stwierdził, że tym samym Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. zasadnie stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 roku nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik H. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego przypisywania każdemu naruszeniu prawa rażącego charakteru, z uwagi na nie rozróżnianie wadliwości decyzji, która może być korygowana w zwykłym administracyjnym toku instancji, ale nie w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, od wadliwości kwalifikowanej, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że – jak słusznie zauważył w odwołaniu oraz w skardze pełnomocnik H. B. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r.(sygn. akt V SA/Wa 1092/13) w identycznym stanie prawnym i prawie tożsamym stanie faktycznym, uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2012 r., którą stwierdzono nieważność decyzji dot. przyznania Skarżącej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w 2009 r. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany we wskazanym orzeczeniu. W cyt. wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Przypomniano, że podstawą prawną decyzji wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako organ I instancji, był między innymi przepis art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.267), stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podkreślił przy tym, że – jak to wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych - nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa, może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W rozpoznanej sprawie organy uznały, że decyzja o przyznaniu Skarżącej płatności za 2010 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), w tym art. 3 ust 2. pkt 1 i 2 tej ustawy oraz art. 7 i 77 k.p.a. Naruszenie prawa polegać miało na tym, że organ przyznający płatność w przypadku działki ewidencyjnej nr 62/3, nie uwzględnił powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, stanowiącej maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik (PEG) i przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni deklarowanej we wniosku, nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem Nr 796/2004). Wskazano również na naruszenie treści art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym miejscu Sąd pragnie przypomnieć, że przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach stanowił, że w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i 77 § 1 k.p.a. stanowią, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą, natomiast w rozpoznawanej sprawie nie jest to oczywiste. W zaskarżonej decyzji organ orzekający powołując się na przepis art. 24 ust.1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez wnioskodawczynię., a wielkością maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych, z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego. Stanowisko takie jest słuszne tym niemniej nie wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności stanowiłoby naruszenie przepisów procedury, nie stanowiłby jednak rażącego naruszenia prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że przepis art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia 796/2004 stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Tak więc jeśli istnieją dane wskazujące na rozbieżności między powierzchnią deklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli na podstawie danych informatycznych (np. ortofotomapy) celem ustalenia rzeczywistej powierzchni działki, do której przysługuje płatność, może być konieczne przeprowadzenie dalej idącego postępowania dowodowego. Należy również przypomnieć za cyt. wyrokiem z 10 października 2013 r., że zgodnie z obowiązującymi przepisami, wniosek został złożony na formularzu przysłanym rolnikowi wraz z materiałem graficznym zawierającym działki producenta, stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o płatnościach w zw. z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, zwanego dalej rozporządzeniem Nr 73/2009), i art. 12 ust. 3 rozporządzenia 796/2004, który stanowi, że celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Brak było więc podstaw do stwierdzenia, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W., oceniając wniosek złożony na przesłanym uprzednio rolnikowi formularzu wraz z załącznikami graficznymi, nie wziął pod uwagę powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych , stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c. Oceniając tę decyzję nie można natomiast stwierdzić, czy organ prawidłowo zastosował tę wielkość i dokonał właściwej interpretacji dostępnych danych. Fakt wystąpienia ewentualnych niezgodności między powierzchnią, do której przyznano płatności, a powierzchnią referencyjną wymaga, jak wyżej powiedziano, przeprowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego nie stanowi ono rażącego naruszenia prawa w świetle wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że istotnie zastosowanie w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich treści art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich powoduje brak podstawy do stosowania art. 7 k.p.a., tym niemniej nie ma to znaczenia wobec uznania, że brak jest podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. Konkludując należy więc wskazać, że przywołane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji, jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu Skarżącej płatności bezpośrednich stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 litera c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.