V SA/Wa 1019/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi M.B. przy udziale uczestnika postępowania P.W. – W.C. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu w ramach programu "D.G."; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], mocą której odmówił przyznania wnioskodawcy - Wydziałowi [...] Politechniki [...] środków finansowych na realizację projektu pt.: "[...]", zgłoszonego do konkursu w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą "Diamentowy Grant". Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Na podstawie komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 października 2011 r. (MP. Nr 98 poz. 999) o ustanowieniu programu pod nazwą "Diamentowy Grant"' oraz komunikatu z dnia 16 grudnia 2014 r. (MP. z 2014 r. poz. 1216) o zmianie zasad finansowania programu "Diamentowy Grant", w dniu 29 grudnia 2014 r. został ogłoszony konkurs o finansowanie projektów badawczych w ramach tego programu. Ogłoszenie o konkursie zawierało: przedmiot konkursu; termin i miejsce składania wniosków; warunki udziału w konkursie i podmioty uprawnione do ubiegania się o przyznanie środków finansowych w ramach programu, tryb przeprowadzenia konkursu tj. kryteria oceny wniosków, wzór wniosku, wykaz dokumentów które należy dołączyć do wniosku. Politechnika [...]–Wydział [...] Politechniki [...] złożyła na przedmiotowy konkurs ogłoszony w dniu 29 grudnia 2014 r. wniosek o finansowanie projektu badawczego o nazwie "[...]". Jako Kierownika projektu zgłoszono studenta ww. jednostki M. B. Złożony do konkursu wniosek został oceniony według kryteriów określonych w ust. IV.3 ogłoszenia o konkursie, czyli przez Zespół specjalistyczny do spraw projektów zgłoszonych w ramach programu pod nazwą "Diamentowy Grant", powołany przez MNiSW na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki i po zasięgnięciu opinii recenzenta zewnętrznego. Ocena zgłoszonych do konkursu wniosków dokonywana była w podziale na trzy obszary nauki, w tym nauki ścisłe i techniczne, na tle wszystkich zgłoszonych do konkursu wniosków. Zespół dokonując oceny wniosków ustalił wspólną listę rankingową. Lista rankingowa Zespołu została zatwierdzona przez Zespół w drodze głosowania, a następnie zaakceptowana przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do finansowania zakwalifikowano zgodnie z rankingiem 78 najlepszych wniosków, które uzyskały co najmniej 80 pkt. W wyniku dokonanej oceny przedmiotowy wniosek uzyskał 59 pkt na 100 możliwych do uzyskania punktów, w tym za: wartość naukową projektu 15 pkt w skali od 0 - 40 pkt, zasadność planowanych kosztów projektu badawczego w stosunku do przedmiotu i zakresu badań 4 pkt w skali od 0 - 5 pkt, wybitne osiągnięcia naukowe/artystyczne 35 pkt w skali od 0 - 50 pkt, możliwość wykonania projektu, w tym dorobek naukowy i kwalifikacje wykonawców oraz wyposażenie jednostki 5 pkt w skali od 0-5 pkt. W wyniku oceny wniosek został sklasyfikowany na 162 pozycji listy rankingowej. Przedstawiony projekt badawczy został uznany za słaby i niedopracowany pod względem metodologicznym. Uznano, że zarówno opis projektu, jak i opis stanu wiedzy jest lakoniczny. W harmonogramie występują zadania badawcze, które nie zostały opisane w projekcie. Osiągnięcia naukowe osoby prowadzącej badania zostały uznane za dość dobre, jednak słabsze w odniesieniu do innych wniosków rozpatrywanych w tym konkursie. Minister, po zapoznaniu się z dokumentacją projektu, podzielił opinię Zespołu i decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmówił wnioskodawcy przyznania środków finansowych na realizację zgłoszonego projektu. M. B. jako Kierownik projektu pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., wniósł wniosek do MNiSW o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując na to, że posiada w sprawie interes prawny zgodnie z art. 28 kpa, ponieważ w sprawie w wyniku postępowania wydana została decyzja, która jakkolwiek rozstrzyga o prawach lub obowiązkach Politechniki wpływa również na jego prawa i obowiązki. We wniosku strona zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa – poprzez: niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, w sposób wyczerpujący i zindywidualizowany, kryteriów merytorycznych, na podstawie których organ negatywnie ocenił wniosek, błędną ocenę wniosku, oparcie rozstrzygnięcia na opinii recenzenta zewnętrznego (podzielonej przez Zespół specjalistyczny), zawierającej wady metodologiczne oraz sformułowania niemerytoryczne. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy i przyznanie dofinansowania. Strona odwołując się do orzecznictwa (przytaczając w tej mierze liczne wyroki) wskazała na charakter decyzji uznaniowej i na obowiązek właściwego jej uzasadnienia, wskazując, iż w jej ocenie zaskarżona decyzja z dnia 3 sierpnia 2015 r. nie spełnia wymogów, określonych przez art. 107 § 3 k.p.a. i wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych dla decyzji uznaniowej. Zdaniem strony Minister, oceniając wnioskowany projekt badawczy, ograniczył się bowiem do dwóch ogólnikowych zdań, nie wskazał natomiast żadnych konkretnych elementów (fragmentów) wniosku (opisu projektu), które w jego ocenie skutkowały wydaniem zaskarżonej decyzji i nie przedstawił też ich analizy, która stanowiłaby merytoryczną podstawę do odmownego załatwienia sprawy. Ponadto strona odniosła się do kwestii merytorycznych i wskazując na to, że Minister opierał się przy rozstrzyganiu o opinię Zespołu konkursowego (którą organ podzielił), a nadto Zespół konkursowy, zasięgnął opinii u recenzenta zewnętrznego, która miała wpływ na stanowisko Zespołu i wskazując, że obydwie te opinie zostały opublikowane na stronie internetowej, w związku z czym możliwe było zapoznanie się z ich treścią, odniósł się w pkt 4-8 wniosku do opinii Zespołu Oceniającego a w pkt 9-17 do opinii recenzenta zewnętrznego. Uznając nieprawidłowość obydwu opinii i odwołując się do poszczególnych fragmentów i stron wniosku (projektu) strona uznała, że oparta na treści powyższych dokumentów decyzja organu I instancji jest nietrafna. Wyjaśniła w szczególności, że wszystkie zadania zamieszczone w harmonogramie zostały opisane w projekcie. Podkreśliła, że zaprezentowany we wniosku opis stanu wiedzy ze względu na ograniczenia objętościowe opisu projektu, musiał zostać skompresowany, w celu precyzyjnego przedstawienia planu badań, co nie obniża jego wartości merytorycznej, ponieważ zagadnienia kluczowe zostały w nim zawarte. Nadto zagadnienia oczywiste dla specjalistów z dziedziny nauk ścisłych zostały przyjęte jako notoria i pominięte w opisie projektu. Strona podniosła także m.in., że projekt skupiony jest na [...]. Dokonany w ten sposób dobór materiałów badawczych sprawia, że porusza on zagadnienia nowe, praktycznie nieopisane w literaturze przedmiotu, i w tej sytuacji, najnowszymi i najbardziej adekwatnymi doniesieniami naukowymi okazują się jego dokonania naukowe, na które powołano się w opisie stanu wiedzy. Strona podkreśliła, że uzasadnienie wyboru [...] i materiałów pochodnych znajduje się w opisie, a także w streszczeniu (strona 4, wiersze 7-8), przy czym w porównaniu do konkurencyjnych materiałów [...], proponowana grupa związków charakteryzuje się wysoką trwałością, nietoksycznością, dostępnością i niską ceną tworzących je pierwiastków. Powoduje to, że są to podstawowe cechy pozwalające określić potencjalne zastosowanie przemysłowe wybranych materiałów. Wyjaśniła, że nie ujęto we wniosku kosztów współpracy z partnerem zagranicznym ponieważ współpraca ta jest już prowadzona i ponoszone koszty są finansowane ze środków Narodowego Centrum Nauki, a w najbliższym czasie będą również przedmiotem wniosków o granty Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Strona wskazała ponadto, że jeżeli chodzi o jej dorobek naukowy to od czasu złożenia wniosku zdecydowanie się powiększył o dodatkowe wystąpienia na konferencjach naukowych i o publikacje naukowe, które przedstawiła przy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co powinno zostać wzięte pod uwagę przez organ II instancji. Decyzją z [...] lutego 2016 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Minister wyjaśnił, że wniosek został skierowany do Zespołu odwoławczego do spraw opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw, dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę. W wyniku przeprowadzonego w dniu [...] października 2015 r. postępowania, Zespół odwoławczy po analizie sprawy uznał, że ocena wniosku dokonana w postępowaniu konkursowym przez Zespół specjalistyczny jest prawidłowa, a zaskarżona decyzja powinna być utrzymana w mocy. Minister wskazał, że po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, zwłaszcza z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, recenzją projektu i opiniami Zespołu odwoławczego i specjalistycznego uznał, że zgłoszony do konkursu wniosek dotyczy ważnej tematyki badawczej, posiada aspekty innowacyjne, jednak wątpliwości budzi sposób przygotowania projektu, opis stanu wiedzy i brak opisu niektórych zadań badawczych. Nie zgodził się z argumentacją podnoszoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że powodem lakonicznego opisu projektu jest objętościowe ograniczenie opisu projektu, w sytuacji gdy autor wykorzystał jedynie około połowy objętości tekstu (6 stron). Ponadto podobne ograniczenia dotyczą wszystkich uczestników konkursu. Wskazał, że istotnym mankamentem projektu, jest brak uzasadnienia we wniosku wyboru materiału ([...]) do badań w zastosowaniach [...] (oprócz trwałości, niskiej toksyczności i ceny). Jest to argumentacja zbyt słaba i nie odnosi się do właściwości fizykochemicznych materiałów, które są kluczowe dla budowy [...]. Podkreślił, że argumenty przemawiające za potencjałem [...], nie zostały przedstawione we wniosku złożonym do konkursu, a dopiero w odwołaniu. Ponadto we wniosku zabrakło uzasadnienia do wyboru 19 [...] - argument zawarty w odwołaniu, że wybór dokonany został przez inny zespól badawczy (kierownika projektu realizowanego w NCN), nie może być uznany za wystarczające wyjaśnienie i potwierdza ogólnikowe przedstawienie problemu. Minister zwrócił również uwagę na błędy merytoryczne popełnione przez autora projektu -termin [...] dotyczą cząsteczek, a nie kryształów. Odnosząc się do oceny osiągnięć naukowych autora projektu, Minister stwierdził, że w postępowaniu konkursowym dorobek naukowy autora wniosku, oceniany jest na podstawie informacji zawartych we wniosku, w porównaniu z dorobkiem innych uczestników konkursu w danym obszarze wiedzy, a w danej edycji konkursu uczestniczyły osoby posiadające znacznie większy dorobek naukowy. Wskazał, że dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy osiągnięcia naukowe uzyskane po terminie zamknięcia konkursu, nie mogą być uwzględnione w ponownej ocenie, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadami konkursu i niesprawiedliwe wobec jego innych uczestników, którzy takiej możliwości nie mieli. Wyjaśnił, że istotą oceny wniosków w postępowaniu konkursowym, jest ocena elementów przedstawionego projektu i porównanie ich jakości i wartości z innymi projektami złożonymi do konkursu w danym obszarze nauki. Ocena wniosków opiera się na treści materiałów dostępnych we wniosku i nie może zawierać elementów domyślnych, czy też przypuszczeń. Opis projektu powinien wyczerpująco przedstawić stan wiedzy, kontekst badań, zdefiniowanie hipotezy badawczej i metod jej weryfikacji. Minister uznał, że informacje te w projekcie nie zostały precyzyjnie przedstawione, zaś przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnienia, jak i dołączone materiały nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Od decyzji tej skargę złożył M. B., który zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1) art. 107 § 3 w związku z art. 140 w związku z art. 127 § 3 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. - Kpa (Dz. U. z 2013 r.poz. 267, ze zm.) poprzez: a) nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. do zarzutu naruszenia przez organ w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu tejże decyzji, w sposób wyczerpujący i zindywidualizowany, kryteriów merytorycznych, na podstawie których organ negatywnie ocenił wniosek, a jedynie ograniczenie się do ogólnych sformułowań odnośnie do oceny projektu badawczego, niedopuszczalnych w przypadku decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym, b) nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów merytorycznych względem opinii Zespołu konkursowego (cz. III pkt 4 i 7 uzasadnienia wniosku) oraz recenzenta zewnętrznego (cz. III pkt 11, 12, 14, 15,17 uzasadnienia wniosku), które stanowiły podstawę dla organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., c) niepełne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów merytorycznych względem opinii recenzenta zewnętrznego (cz. III pkt 9, 10 i 13 uzasadnienia wniosku), które stanowiły podstawę dla organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. d) nieprawdziwe ustalenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. - odnośnie do przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu merytorycznego względem opinii Zespołu konkursowego (cz. III pkt 5 uzasadnienia wniosku) - jakoby we wniosku o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego wykorzystano jedynie połowę objętości tekstu (6 stron), podczas gdy w tym wniosku wykorzystano górny limit objętości tekstu (8 stron), e) pozorne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu merytorycznego względem opinii Zespołu konkursowego (cz. III pkt 6 uzasadnienia wniosku), a mianowicie - pominięcie stosownego fragmentu wniosku o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego, na który wskazał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2) art. 7, a także art. 78 § 1 i 2 w związku z art. 140 w związku z art. 127 § 3 in fine Kpa - poprzez odmowę uwzględnienia zmiany stanu faktycznego w sprawie pomiędzy wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. a wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2016 r.), tj. wskazanych w cz. III pkt 8.2 uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy udokumentowanych osiągnięć naukowych według stanu na dzień złożenia tego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, mimo stosownego wniosku zawartego w cz. III pkt 8.3 uzasadnienia tego wniosku. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze szeroko omówił przedstawione zarzuty i podkreślił w szczególności, że w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ w sposób ogólny przedstawił swoje stanowisko wobec zarzutów sformułowanych w tożsamych wnioskach złożonych przez Politechnikę [...] - Wydział [...] oraz przez niego. Wskazał, że zaskarżona decyzja w zakresie większości swojego uzasadnienia nie spełnia wymogów, określonych przez art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ organ w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia przezeń w decyzji z dnia 3 sierpnia 2015 r. art. 107 § 3 k.p.k, zarzutów merytorycznych względem opinii Zespołu konkursowego nadto wcale lub częściowo nie odniósł się do zarzutów względem opinii recenzenta zewnętrznego, które stanowiły podstawę dla organu przy wydawaniu decyzji z dnia 3 sierpnia 2015 r.. Nadto organ poczynił nieprawdziwe ustalenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby we wniosku o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego wykorzystano jedynie połowę objętości tekstu (6 stron), podczas gdy w tym wniosku wykorzystano górny limit objętości tekstu (8 stron). Stwierdzenie przez Ministra w zaskarżonej decyzji, że wniosek o przyznanie dofinansowania projektu badawczego był objętościowo "krótszy" niż w rzeczywistości, miało wyłącznie na celu swoiste "dostosowanie" stanu faktycznego do wydanego pierwotnie rozstrzygnięcia, co uzasadniać miałoby tezę o niedopracowaniu merytorycznym wniosku. Organ pozornie odniósł się także do przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu merytorycznego względem opinii Zespołu konkursowego, ponieważ pominął stosowny fragment wniosku o przyznanie środków finansowych na realizację projektu badawczego, na który wskazano we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący zakwestionował również odmowę uwzględnienia zmiany stanu faktycznego przez organ, co w jego ocenie narusza art. 7, a także art. 78 § 1 i 2 k.p.a. (mający zastosowanie do postępowania w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, stosownie do art. 140 w związku z art. 127 § 3 in fme k.p.a.). Wskazał, że uwzględnienie dodatkowego dorobku naukowego oraz wyjaśnień w zakresie kosztów związanych z partnerem zagranicznym przyniosłoby podwyższenie oceny wniosku o 16 pkt zaś dalsze punkty przyniosłoby uwzględnienie zarzutów sformułowanych pod kątem zwłaszcza ocen eksperta zewnętrznego, co prowadziłoby do uzyskania wymaganych 80 pkt i umieszczenia wniosku na liście rankingowej i przyznanie dofinansowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podkreślenia wymaga, co jest zresztą niesporne między stronami, że przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku zgłoszonego do dofinansowania w ramach programu "Diamentowy Grant" w IV edycji konkursu ogłoszonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ogłoszenie o konkursie, wskazywało na zasady na jakich będzie odbywać się ocena zgłoszonych w wyznaczonym terminie wniosków. Ogłoszenie to zawiera zapis, że środki finansowe przyznaje się na podstawie wniosku sporządzonego według wzoru dostępnego na stosownej stronie internetowej, co znaczy, że ocena wniosku będzie miała miejsce na podstawie wniosku ( czyli jego treści ), złożonego w terminie do [...] lutego 2015 r., co jednoznacznie określa, że tylko zawarte w nim i w złożonych wraz z nim załącznikach informacje będą podlegały ocenie. Oznacza to zatem brak możliwości uzupełniania wniosku o treści w nim niezawarte na późniejszym etapie już po jego złożeniu. Istotą konkursu jest przedstawienie projektów w określonym czasie po czym na ustalonych zasadach dokonywana jest ocena wszystkich wniosków, poprzez ocenę poszczególnych ich elementów i porównanie ich jakości i wartości z innymi projektami przedstawionymi do oceny w danym obszarze nauki, co daje podstawy do przyznania w ramach ocenianych kryteriów określonej liczby punktów w ramach przewidzianej punktacji. Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie ( Dz. U. 215 poz. 1620 ze zm.) w sprawie finansowania zadań m.in. w ramach programu "Diamentowy Grant", Minister wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii właściwego zespołu o jakim mowa w art. 52 ust. 1-3 ustawy. W warunkach przedmiotowego konkursu taki Zespół Specjalistyczny dokonujący oceny wniosków działał, skorzystał on również z opinii eksperta zewnętrznego. Podmioty te dokonały oceny wniosku, z ich opiniami strona mogła się zapoznać. Art. 13 b ustawy zawiera opis kryteriów jakie muszą być wzięte pod uwagę przy ocenie wartości naukowej złożonych projektów. Zauważenia wymaga, że Zespół Oceniający ma następnie za zadanie sporządzić listę rankingową projektów i przedstawić ją Ministrowi do decyzji. Minister po zapoznaniu się z materiałami danej sprawy i mając na względzie przedstawione oceny, wydaje decyzję rozstrzygając ostatecznie o tym, czy dany projekt przewidziany jest do dofinansowania. Zatem to decyzja Ministra jest rozstrzygnięciem podlegającym zaskarżeniu, jakkolwiek strona, po zapoznaniu się w systemie elektronicznym ze stanowiskiem podmiotów oceniających, które to stanowisko Minister brał pod uwagę przy ocenie, może stanowisko Ministra kwestionować, mając wiedzę o przesłankach skarżonej decyzji. W przedmiotowym konkursie do dofinansowania przedstawiono 78 wniosków, które uzyskały minimum 80 pkt na 100 możliwych. Zatem do dofinansowania rekomendowane są najlepsze projekty, które uzyskały największą liczbę punktów. Wniosek, którego Kierownikiem miał być skarżący został zweryfikowany pozytywnie, z tym, że uzyskał 59 punktów i na liście rankingowej został umieszczony na 162 pozycji. Organ I instancji odmawiając dofinansowania wniosku uznał, że jest on "słaby i niedopracowany pod względem metodologicznym", jak również wskazał, że opis projektu, jak i opis stanu wiedzy jest lakoniczny, a w harmonogramie występują zadania badawcze, które nie zostały opisane w projekcie. Skarżący nie zgadzając się z oceną wniosku i z przyznaną punktacją, we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z [...] sierpnia 2015 r. zakwestionował treść decyzji oraz szczegółowo odniósł się do opinii Zespołu Oceniającego jak i recenzenta zewnętrznego, wskazując na zupełność i prawidłowość informacji zawartych we wniosku dotyczącym zgłoszonego w nim projektu i wskazując na zapisy wniosku, które w jego ocenie potwierdzały trafność zgłoszonych przez niego zarzutów. W toku postępowania instancyjnego wniosek podlegał ponownej ocenie dokonywanej przez Zespół Odwoławczy, który po zapoznaniu się z całością materiału, w tym z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, co potwierdza sporządzony w dniu [...] października 2015 r. protokół, podtrzymał stanowisko podmiotów opiniujących wniosek uprzednio i zgłaszając swoje uwagi do wniosku, rekomendował Ministrowi brak podstaw do zmiany stanowiska. Minister po ponownym rozpoznaniu sprawy i zapoznaniu się ze stanowiskiem strony, która zgłosiła swoje uwagi na piśmie w dniu [...] grudnia 2015 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zauważyć należy, że Minister w zaskarżonej decyzji podkreślił, że dopiero we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący uzasadnił wybór [...] do badań pod kątem jego właściwości, oraz wyjaśnił sprawę związaną z wyborem do badań 19 [...], co świadczy o tym, że wniosek jest niedopracowany, a powinien właściwie opisywać stan wiedzy, kontekst badań, zdefiniowanie hipotezy badawczej i metod jej weryfikacji, bez potrzeby przypuszczeń, czy domyślania się. Zatem w ocenie Sądu skoro, co jest bezsporne, wniosek oceniany był w trybie konkursu, a więc w warunkach jednakowych dla wszystkich i w oparciu o te same zasady, które poprzez przystąpienie do konkursu, są akceptowane jako obowiązujące, a ocena dokonywana jest w oparciu o wniosek, to nie są możliwe jego późniejsze uzupełnienia, które prowadzą do jego zmiany, i które mogłyby mieć bezpośredni wpływ na punktację już po pierwotnej ocenie wniosku. Zmiana punktacji w warunkach konkursu jest bowiem możliwa jedynie wówczas, gdyby w oparciu o tę samą zawartość wniosku, strona wykazała błąd oceniających, a co za tym idzie błąd organu, który polegałby na pominięciu jego istotnych elementów, omyłce, czy też niezgodnej z przyjętymi zasadami oceny. Art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki wskazuje, że strona niezadowolona z decyzji dotyczącej przyznania albo odmowy przyznania środków finansowych na naukę może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy Kpa dotyczące odwołań od decyzji. W ocenie Sądu zapisu tego nie można rozumieć w sposób, który prowadziłby do zmiany zasad konkursu, a dotyczących oceny wniosku. Odpowiednie zastosowanie przepisów Kpa dotyczących odwołania w zakresie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 zd. drugie ustawy o finansowaniu nauki, należy rozumieć w ten sposób, że doznaje on ograniczenia w zakresie tego, co może być brane pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a jest to materiał dowodowy już zebrany w sprawie, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ( bez dodatkowych dowodów np. w postaci nowych, udokumentowanych osiągnięć naukowych, czy dodatkowych uzupełnień i wyjaśnień w zakresie meritum) oraz ocena Zespołu Odwoławczego. Przyjęcie możliwości pełnego zastosowania w przedmiotowej sprawie, w której zastosowanie mają reguły konkursu, zasady wynikającej z art. 7 i 77 Kpa dotyczących wyczerpującego zebrania z urzędu lub na wniosek strony materiału dowodowego i rozpatrzenia go, co prowadziłoby do obowiązku zastosowania art. 78 Kpa, skutkowałoby złamaniem zasad konkursu i brakiem równego traktowania jego uczestników. Zatem zasady o jakich mowa w art. 7 i 77 Kpa obowiązują w zakresie w jakim jest to możliwe w związku z określonymi regułami konkursu i wynika to wprost z warunków konkursu zawartych w ogłoszeniu. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania zarzutu określonego w pkt 2 skargi i argumentów skarżącego co do tego, że uwzględnienie wniosku przez organ w zakresie ponownej oceny dorobku naukowego skarżącego, który stał się jego udziałem w okresie po złożeniu wniosku, prowadziłoby do uzyskania dodatkowych 15 punktów w tym zakresie, czyli maksymalnej ich ilości ( 50) za to kryterium. Co do obowiązku przyznania dodatkowego 1 punktu związanego z kryterium "zasadność planowanych kosztów projektu badawczego w stosunku do przedmiotu i zakresu badań", to należy stwierdzić, że jakkolwiek w zaskarżonej decyzji, Minister istotnie nie odniósł się do kwestii wyjaśnień związanych z kosztami dotyczącymi współpracy z podmiotem międzynarodowym, które skarżący zawarł we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, to pozostaje to jednak bez większego znaczenia dla prawidłowości oceny wniosku. Podkreślenia bowiem wymaga, że wyjaśnienia te znalazły się dopiero we wniosku z [...] sierpnia 2015 r. Jeśli chodzi o zarzut skargi odnoszący się do argumentu organu, że wniosek nie zawierał dostatecznych wyjaśnień i treści merytorycznych, który pozwalałby na przyznanie większej ilości punktów za kryterium "wartość naukowa projektu", bo ze względu na ograniczenia objętości opisu treści te musiały być sumarycznie skondensowane i wbrew twierdzeniom organu skarżący wykorzystał 8 stron a nie 6, to należy stwierdzić, że ograniczenia w zakresie objętości wniosku dotyczyły wszystkich uczestników konkursu w związku, z czym należało przyjąć taką zasadę opisu projektu (niezależnie od ilości wykorzystanych, dopuszczalnych stron) ażeby jak najskuteczniej przedstawić zamierzony projekt, w tym wykorzystując w pełni możliwości systemu OFS, poprzez zamieszczenie stosownych plików nie mających ograniczeń (z czego skarżący korzystał), o czym jest mowa w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia treści art. 107 § 3 Kpa , którego w ocenie skarżącego dopuścił się organ przy wydaniu obydwu decyzji należy stwierdzić, że Sąd go nie podziela. W ocenie Sądu istotnie organ w decyzji w I instancji, dokonał oceny wniosku w sposób lakoniczny ale z decyzji tej wynikało jakie braki ma wniosek a zatem dlaczego uzyskał tylko 59 punktów. Szczegółowe oceny wniosku sporządzone przez podmioty dokonujące je na potrzeby wydania późniejszej decyzji przez Ministra, zostały zamieszczone w internecie i skarżący zapoznał się z nimi, a następnie zakwestionował niewłaściwe jego zdaniem oceny we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Oczywiście byłoby pożądane ażeby organ korzystając z posiadanych materiałów i wiedzy pokusił się o bardziej szczegółowe przedstawienie swojego stanowiska. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że skarżący w pełni przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do wspomnianej decyzji, zatem przedmiotowy niedostatek decyzji, nie ma większego znaczenia dla sprawy. Jeśli zaś chodzi o decyzję II instancji wynika z niej jednoznacznie, jakie mankamenty wniosku zadecydowały o jej utrzymaniu w mocy, a były to głównie braki wniosku, które zostały "uzupełnione" we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a także brak podstaw do uwzględnienia nowych materiałów. Kwestia tego, że Komisja Odwoławcza a następnie organ, nie odniosły się do szczegółowych zarzutów skarżącego stanowiącego swoistą polemikę z treścią decyzji i jej przesłankami, w sytuacji gdy stanowisko organu jest uzasadnione ponieważ jednoznacznie wskazuje na niedostatki wniosku, nie mogą prowadzić do uchylenia prawidłowej decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a uchylenie decyzji jest możliwe jedynie wówczas gdy naruszenia przepisów postępowania mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w sprawie organ takich naruszeń się nie dopuścił w związku z czym działając na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę należało oddalić.