V SA/Wa 1027/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. S. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Głównego Inspektora Rybołówstwa Morskiego (dalej jako: "GIRM" lub organ I instancji") – Specjalne Zezwolenie Połowowe z [...] grudnia 2019 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. [...] listopada 2019 r. skarżący, armator statku rybackiego [...], zwrócił się do GIRM o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego uprawniającego do połowów gatunków nielimitowanych na obszarze Przekopu [...],[...], Jeziora D. oraz rzek: O., R. i P.. [...] grudnia 2019 r. organ I instancji wydał stronie Specjalne Zezwolenie Połowowe nr [...], na statek rybacki [...] uprawniające do połowów gatunków nielimitowanych w obszarze [...], Jeziora D., rzeki O., na północ od linii łączącej punkty o współrzędnych [...] N [...] E oraz [...] N [...] E oraz rzeki R.. Decyzja została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 586 ze zm., dalej jako: "ustawa o rybołówstwie morskim"). W uzasadnieniu GIRM wskazał, że wniosek z [...] listopada 2019 r. o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego nie mógł zostać uwzględniony w całości, gdyż zgodnie z § 164 ust. 1 zarządzenia nr 3 Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia 26 lipca 2013 r. Przepisy Portowe (Dz. Urz. Woj. Zach., poz. 2932 ze zm., dalej jako: "Przepisy Portowe"), nie jest możliwe wykonywanie rybołówstwa komercyjnego na obszarach Portów Morskich w S. i P.. Dlatego też, organ I instancji nie mógł wydać specjalnego zezwolenia połowowego na obszary: Przekopu [...], rzeki P. oraz O. na południe od linii łączącej punkty o współrzędnych [...] N [...] E oraz [...] N [...] E. Wskutek wniesionego odwołania decyzją z [...] marca 2020 r., Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji w oparciu o treść przytoczonych w uzasadnieniu, a mających zastosowanie w sprawie, przepisów wskazał, że prowadzenie połowów komercyjnych na obszarze wód Portów Morskich w S. i P., nie jest możliwe. Wyjaśnił, że objęte wnioskiem obszary Przekopu [...], rzeki P. oraz rzeki O. na południe od linii łączącej punkty o współrzędnych [...] N [...] E oraz [...] N [...] E znajdują się właśnie w granicach portu morskiego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony podniesionych w dowołaniu uznając je za niezasadne. Wskazał, że argumenty dotyczące prowadzenia połowów w określonych obszarach przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organy administracji orzekają w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji. Zauważył również, że wbrew stanowisku strony licencja połowowa nie zawiera informacji na temat obszarów prowadzenia połowów, a zatem nie uprawnia do wykonywania rybołówstwa komercyjnego na obszarach wód Portów Morskich w S. i P.. Podkreślił, że informacje takie zawiera jedynie specjalne zezwolenie połowowe. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej wskazania obszaru połowowego. Organowi II instancji strona zarzuciła naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") poprzez zaniechanie w toku postępowania dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. powodów dla jakich skarżący i w jakim zakresie mógł wykonywać połów na obszarze wód portowych, co pociągnęło za sobą całkowity brak poszanowania przez organy administracji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w tym samego skarżącego, - art. 7a k.p.a. poprzez odejście od obowiązku interpretowania wątpliwości co do treści normy prawnej nakładającej na skarżącego obowiązku określonego zachowania się, a tym samym rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony, - art. 7b k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy administracji wykonania jakichkolwiek czynności w tym współdziałania w toku postępowania z organami Urzędu Morskiego w S. Kapitanatu Portu S. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nadto działanie z brakiem poszanowania słusznego interesu strony, - art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, - art. 41 ust. 7a ustawy o rybołówstwie morskim polegające na rozpatrzeniu wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego z przekroczeniem terminów ustawowych, również w trakcie postępowania odwoławczego, - art. 42 ust. 2 ustawy o rybołówstwie morskim poprzez zaniechania umieszczenia wzoru specjalnego zezwolenia połowowego na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rybołówstwa, - art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rybołówstwie morskim oraz treści załącznika III. Minimum informacji wymaganych dla potrzeb uprawnień do połowów, Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa z dnia 8 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 112, str. 1) poprzez wskazanie odmiennego obszaru połowowego od wnioskowanego w sytuacji gdy uprzednio uzyskiwane specjalne zezwolenia połowowe nie definiowały tej kwestii, a co za tym idzie przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Na wstępie przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 586 ze zm.), wykonywanie rybołówstwa komercyjnego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego. W art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o rybołówstwie morskim wskazano zaś, iż specjalne zezwolenie połowowe i jego duplikat zawierają dane, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, oraz dane, o których mowa w art. 41 ust. 5 pkt 1-4 i 6-8, oraz odpowiednio wielkość przyznanej kwoty połowowej lub liczbę dni połowowych, jeżeli dla danego gatunku organizmów morskich została ustalona kwota połowowa lub liczba dni połowowych. Wzór specjalnego zezwolenia połowowego zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rybołówstwa. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1452 ze zm.), ruch statków na morskich wodach wewnętrznych oraz korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów odbywa się zachowaniem wymagań bezpieczeństwa morskiego. Wymagania bezpieczeństwa morskiego, o których mowa w ust. 1, określa, w drodze zarządzenia, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego (art. 84 ust. 2 ww. ustawy). W myśl § 164 ust. 1 Zarządzenia nr 3 Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia 26 lipca 2013 r. - Przepisy Portowe, używanie narzędzi połowowych dla celów innych niż wykonywanie rybołówstwa w celach sportowo-rekreacyjnych jest dozwolone tylko poza granicami portów, w odległości 200 m od granic toru wodnego S. - S. oraz w odległości nie mniejszej niż 150 m od osi pozostałych torów wodnych, granic redy lub kotwicowisk. W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskował o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego uprawniającego do połowów gatunków nielimitowanych na obszarze Przekopu [...],[...], Jeziora D. oraz rzek: O., R. i P.. Jak wynika zaś z cytowanych wyżej przepisów nie jest możliwe wykonywanie rybołówstwa komercyjnego na obszarach portów, zaś obszary Przekopu [...], rzeki P. oraz rzeki O. na południe od linii łączącej punkty o współrzędnych [...]N [...]E oraz [...]N [...]E, tj. część obszarów objętych wnioskiem strony o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego, znajduje się właśnie w granicach portów morskich. Powołując się zatem na treść aktualnych w chwili wydania zezwolenia połowowego przepisów prawa powszechnie obowiązującego organy słusznie wskazały w treści kwestionowanych w sprawie decyzji, iż nie jest możliwe wykonywanie rybołówstwa komercyjnego na obszarach wód Portów Morskich w S. i P., czego konsekwencją było wydanie stronie specjalnego zezwolenia połowowego z opisanym wyżej ograniczeniem obszarowym. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest wyłącznie specjalne zezwolenie połowowe wydane stronie na 2020 rok. Podnoszone zatem w treści skargi twierdzenia odnoszące się do prowadzonych wcześniej połowów w oparciu o stosowne zezwolenia na obszarach portów w S. i P., zarówno przez skarżącego jak również wcześniej przez jego ojca, nie mają znaczenia przy ocenie prawidłowości zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Przy wydawaniu Specjalnego Zezwolenia Połowowego nr [...] z [...] grudnia 2019 r., utrzymanego w mocy decyzją Ministra z [...] marca 2020 r. organy działały bowiem na podstawie i w granicach przepisów obowiązujących w dniu wydania specjalnego zezwolenia połowowego i na ich podstawie prawidłowo ustalono m.in. obszar prowadzenia połowów. Powyższego zdaje się nie kwestionować również sam skarżący, który w treści skargi stwierdził, że "organ administracji działał w oparciu o przepisy prawa". Raz jeszcze podkreślić należy, że specjalne zezwolenie połowowe wydawane jest na okres jednego roku i obowiązujące w dacie wydania tej decyzji przepisy decydują o przyznanych stronie uprawnieniach. Organom, jak wskazano powyżej, nie można zaś zarzucić błędnej interpretacji czy też nieprawidłowego zastosowania powołanych w kwestionowanych decyzjach przepisów zarówno ustawy o rybołówstwie morskim, ustawy o bezpieczeństwie morskim jak i Przepisów Portowych. Brak jest również podstaw do uznania za słuszne argumentów podniesionych w uzasadnieniu skargi, a dotyczących nierównego traktowania podmiotów dokonujących połowów w obrębie portów. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przez skarżącego § 164 Przepisów Portowych brak możliwości używania narzędzi połowowych dla celów innych niż wykonywanie rybołówstwa w celach sportowo-rekreacyjnych w obrębie portów, w odległości 200 m od granic toru wodnego S.-S. oraz w odległości nie mniejszej niż 150 m od osi pozostałych torów wodnych, granic redy lub kotwicowisk dotyczy wszystkich potencjalnych wnioskodawców specjalnego zezwolenia połowowego, będących armatorami prowadzącymi połowy komercyjne. Nie można zatem jako naruszenia zasady równego traktowania uznać uregulowania odmiennej sytuacji prawnej w zakresie rybołówstwa w obrębie portów morskich podmiotów prowadzących połowy komercyjne od osób dokonujących połowów wyłącznie w celach sportowo-rekreacyjnych. Jako nietrafny ocenić także należało zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 lit. b ustawy o rybołówstwie morskim oraz treści załącznika III. Minimum informacji wymaganych dla potrzeb uprawnień do połowów oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011 poprzez wskazanie odmiennego obszaru połowowego od wnioskowanego w sytuacji gdy uprzednio uzyskiwane specjalne zezwolenie połowowe nie definiowały tej kwestii. Zdaniem strony powyższe świadczy o przekroczeniu zakresu upoważnienia ustawowego do wydania decyzji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o rybołówstwie morskim Specjalne zezwolenie połowowe i jego duplikat zawierają m.in. dane, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia nr 404/2011, oraz dane, o których mowa w art. 41 ust. 5 pkt 1-4 i 6-8. Zarówno z treści wspomnianego Załącznika III Minimum informacji wymaganych dla potrzeb uprawnień do połowów jak i art. 41 ust. 5 pkt 6 wprost wynika, iż do specjalnego zezwolenia połowowego wpisuje się obszar prowadzenia połowów. Określając zatem obszar połowów w wydanym w sprawie specjalnym zezwoleniu połowowym organ nie przekroczył upoważnienia ustawowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 2 ustawy o rybołówstwie morskim poprzez zaniechanie umieszczenia wzoru specjalnego zezwolenia połowowego na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rybołówstwa, wskazać należy, że wzór specjalnego zezwolenia połowowego znajduje się na stronie internetowej urzędu pod adresem: https://www.gov.pl/web/gospodarkamorska/wnioski-i-formularze-do-pobrania. Strona w żaden sposób nie wykazała natomiast, iż powyższego wzoru nie umieszczono w czasie ubiegania się przez nią o wydanie zezwolenia połowowego, jak również tego, że nawet ewentualny brak zamieszczenia wzoru tego zezwolenia miał wpływ na wadliwość wydanych decyzji w sprawie. W kwestii podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 41 ust. 7a ustawy o rybołówstwie morskim polegającego na rozpatrzeniu wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego z przekroczeniem terminów ustawowych również w trakcie postępowania odwoławczego wskazać należy, że powyższy zarzut nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi. Pomiędzy datą złożenia wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego, tj. [...] listopada 2019 r., a datą wydania decyzji organu I instancji, tj. [...] grudnia 2019 r. nie upłynął nawet miesiąc co oznacza, że dwu miesięczny termin na rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia, przewidziany w powyższym przepisie, został zachowany. Natomiast rozpatrzenie odwołania strony od decyzji GIRM, chociaż po upływie 30 dni od dnia złożenia odwołania, określonego również w powyższym przepisie, nie może stanowić w rozpatrywanej sprawie o wadliwości tak wydanej decyzji, skutkującej uwzględnieniem wniesionej skargi. Przekroczenie terminu rozpatrzenia odwołania pozostawało bowiem bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Ministra art. 7 i 7b k.p.a. wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony w przedmiotowej sprawie zgromadzono materiał dowodowy, który był niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organy wyjaśniły również wszystkie istotne okoliczności faktyczne. Warto zauważyć, że informację o treści § 164 ust. 1 Przepisów Portowych i braku możliwości prowadzenia połowów komercyjnych na obszarach wód Portów Morskich w S. i P. skarżący otrzymał od Dyrektora Urzędu Morskiego w S. w piśmie z [...] grudnia 2018 r. (k. 11 akt administracyjnych). Natomiast zgoda, na którą strona powołuje się w skardze, udzielona B. S. została cofnięta przez Urząd Morski w S. Kapitanat Portu S. pismem z [...] listopada 2017 r. (k.12 akt administracyjnych). Nieskutecznie podniesiono również zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. poprzez odejście od interpretowania wątpliwości na korzyść strony. Podkreślenia wymaga, że w treści skargi nie sprecyzowano które z przepisów mających zastosowanie w sprawie zostały zinterpretowane na niekorzyść strony. W ocenie Sądu postanowienia zarówno powołane w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o rybołówstwie morskim, o bezpieczeństwie morskim jak i Przepisy Portowe jasno określają obszary na których dopuszczalne jest prowadzenie połowów komercyjnych. Wskazać dodatkowo należy, że przepisy dotyczące ustalenia obszarów połowów nie uzależniają ustanowienia określonego obszaru połowów od sytuacji ekonomicznej ani możliwości rentownego prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu wnioskującego o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego. Wbrew ocenie skarżącego organy działały również z poszanowaniem zasad wynikających z treści art. 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad proporcjonalności bezstronności i równego traktowania. Treść obowiązujących w chwili wydania specjalnego zezwolenia połowowego przepisów, o czym była już mowa wyżej, wprost określała zasady udzielania tegoż zezwolenia, w tym dopuszczalne obszary połowowe, zatem wydanie decyzji w całości zgodnej z wnioskiem strony skutkowałoby nie tylko naruszeniem cytowanych wyżej przepisów, ale i właśnie byłoby niezgodne z zasadami bezstronności i równego traktowania biorąc pod uwagę inne podmioty (armatorów) ubiegających się o udzielenie specjalnego zezwolenia połowowego na obszarach portów morskich w S. i P.. Podsumowując wskazać należy, iż organ odwoławczy nie dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów prawa. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Końcowo w zakresie kwestii rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym należy wskazać, że rozpatrzenie sprawy w tym trybie zostało oparte o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej jako: "uCOVID-19"). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie zatem nie jest konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Stołeczne Warszawa, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.