V SA/Wa 1029/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. k. z siedzibą w O. na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia ... maja 2017 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego przez M. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w O. (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, Oś Priorytetowa III: Wsparcie Innowacji w Przedsiębiorstwach, Działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, Poddziałanie 3.2.2: Kredyt na innowacje technologiczne, Konkurs 2 dokonana przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej jako: "BGK" lub "organ"). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "...", który został zarejestrowany pod nr ... Po przeprowadzeniu oceny formalnej i merytorycznej spółka została poinformowana pismem z ... marca 2017 r., nr ..., że projekt uzyskał 14.50 punktów. Z przedstawionej oceny wynika, że projekt nie spełnił dwóch kryteriów wyboru projektów: nr 4 "Wydatki przeznaczone na realizację projektu zostały określone zgodnie z katalogiem wydatków kwalifikowalnych oraz są niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej i są powiązane funkcjonalnie" i nr 10 "Wnioskodawca jest członkiem Krajowego Klastra Kluczowego". Kryterium nr 10 jest kryterium fakultatywnym i nie stanowiło powodu odmowy przyznania premii technologicznej, w przeciwieństwie do kryterium nr 4. Wobec powyższego BGK na podstawie analizy wniosku oraz w oparciu o przywołane opinie ekspertów stwierdził, że wniosek o dofinansowanie nie spełnia wymogów, które umożliwiłyby przyznanie dofinansowania, co skutkowało podjęciem decyzji o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego protestu BGK pismem z ... maja 2017r., nr ... poinformował stronę, że protest nie został uwzględniony. Organ wyjaśnił, że zasięgnął opinii nowego eksperta zewnętrznego, który nie brał wcześniej udziału w jakiejkolwiek ocenie wniosku o dofinansowanie i który po zapoznaniu się z dokumentacją projektową oraz przedmiotowym protestem wyraził swoją opinię w "Karcie Oceny Merytorycznej wniosku o dofinansowanie". BGK wskazał, co podlega ocenie w ramach kwestionowanego kryterium nr 4 i stwierdził, że oceniający na Panelu Eksperckim wniosek eksperci zgodnie stwierdzili, że część wydatków należy uznać za niekwalifikowane. Jako wydatek niekwalifikowany wybrano (na korzyść strony) maszynę fleksograficzną niskonakładową HRF-16.2.1. Powodem wykluczenia był fakt, że nie jest ona bezpośrednio związana z wdrożeniem nowej technologii i nie jest niezbędną do realizacji inwestycji technologicznej. Odnosząc się do twierdzenia strony, że wdrożenie nowej technologii oraz produkcja nowych wyrobów wymagają zastosowania obydwu maszyn razem organ stwierdził, powołując się na opinię eksperta, że w dokumentacji implementacyjnej praktycznie nie ma mowy o niezbędności zastosowania dwóch maszyn. O planach zakupu tych maszyn można było się dowiedzieć dopiero po zapoznaniu się z Harmonogramem rzeczowo-finansowym. Uzasadnienie zakupu każdej z maszyn nic nie uzasadniało, brzmiało jednakowo. Zatem stwierdzono, że spółka nie uzasadniła w sposób jasny i przekonywujący dlaczego omawiane dwie maszyny muszą wystąpić razem, żeby inwestycja technologiczna została zrealizowana. Podkreślono również, że realizacja inwestycji jest możliwa już przy posiadaniu jednej wysokonakładowej maszyny fleksograficznej. Konfiguracja wyposażenia takiej maszyny może być dowolna, w zależności od potrzeb strony. Zakup ww. maszyny pozwoli na wdrożenie nowej technologii i uruchomienie produkcji "nowego produktu" tzn. opakowań żywnościowych udoskonalonych w obszarze kodowania kodami kreskowymi i QR. Zakup drugiej maszyny, w tym wypadku niskonakładowej, nie jest niezbędny do realizacji inwestycji technologicznej. Maszyna fleksograficzna niskonakładowa uzupełnia możliwości skarżącej np. o druk krótkich serii niskonakładowych opakowań żywnościowych, etykiet peel off lub etykiet z tzw. poddrukiem. Wobec powyższego BGK stwierdził, że całkowita kwota wydatków do przeniesienia jako wydatki niekwalifikowane wynosi ... zł, co stanowi ponad 25,27% planowanych wydatków. Dlatego też uznano to kryterium nr 4 za niespełnione (§ 10 ust. 12 Regulaminu konkursu). Pismem z ... czerwca 2017r. skarżąca złożyła skargę na ww. rozstrzygnięcie wnosząc o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. Ponadto wniosła o zwrócenie się do organu o wydanie i złożenie do akt sprawy zapisu rejestracji dźwięku z posiedzenia Panelu Ekspertów z ... grudnia 2016 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1) § 10 ust. 3 Regulaminu konkursu, poprzez zlecenie, wbrew postanowieniom tego Regulaminu dokonania oceny projektu osobom niebędącym ekspertami branżowymi, a tym samym dokonanie nieprawidłowej, niezgodnej z przepisami oceny wniosku i bezzasadną odmowę przyznania płatności, 2) § 10 ust. 4 Regulaminu konkursu poprzez nieuwzględnienie podczas dokonywania oceny projektu wyjaśnień złożonych przez stronę podczas Panelu Ekspertów, w okolicznościach gdy skarżąca szczegółowo uzasadniła kwestię konieczności nabycia obu maszyn drukujących dla poprawnego wdrożenia technologii i uruchomienia produkcji nowych na rynku produktów, zaś uwzględnienie tych wyjaśnień spowodowałoby uwzględnienie wniosku o przyznanie płatności; 3) art. 10 ust. 5-6 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, poprzez uznanie wydatków na maszynę fleksograficzną niskonakładową HRF-16.2.1 za wydatki niekwalifikowalne, w okolicznościach gdy prawidłowa ocena charakteru tych wydatków powinna prowadzić do wniosku, że są to wydatki kwalifikowalne, a tym samym spółka spełnia warunki niezbędne do przyznania jej płatności; 4) § 10 ust. 12 Regulaminu konkursu poprzez błędne uznanie, że określone we wniosku o przyznanie płatności wydatki w 25,27% stanowią wydatki niekwalifikowalne, a tym samym, że strona nie spełnia kryteriów obligatoryjnych przyznania dofinansowanie, w okolicznościach gdy prawidłowa ocena wydatków niekwalifikowalnych powinna prowadzić organ do wniosku, że stanowią one mniej niż 15% wszystkich wydatków, a tym samym, że wnioskodawca spełnia warunki niezbędne do przyznania mu płatności; 5) § 1 pkt 8) Regulaminu konkursu, poprzez nieuwzględnienie przez wszystkich Ekspertów dokonujących oceny wniosku, że inwestycja technologiczna zgodnie z przedmiotowym Regulaminem ma polegać nie tylko na "wdrożeniu" nowej technologii, ale też na uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych, w stosunku do dotychczas wytwarzanych towarów, procesów lub usług, a w konsekwencji błędne uznanie, że maszyna fleksograficzna niskonakładowa HRF-16.2.1 nie jest bezpośrednio związana z wdrożeniem nowej technologii oraz bezzasadną odmowę płatności. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę MJWPU wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 217 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie. Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego, i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez BGK, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z ... maja 2017 r., stwierdzić wypada, że odpowiadają one prawu. Ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania BGK z prawem, w tym zgodności m.in. z: - ustawą z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 217 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa); - ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1710, dalej: ustawa); - Regulaminem konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Oś Priorytetowa III: Wsparcie Innowacji w Przedsiębiorstwach Działanie 3.2: Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R Poddziałanie 3.2.2: Kredyt na innowacje technologiczne Konkurs nr 2 (dalej: Regulamin konkursu) Dokonując oceny zaskarżonej informacji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że projekt skarżącej nie spełnił kryterium oceny merytorycznego nr 4 "Wydatki przeznaczone na realizację projektu zostały określone zgodnie z katalogiem wydatków kwalifikowalnych oraz są niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej i są powiązane funkcjonalnie" ocenianego na panelu ekspertów (ocena punktowa). Zgodnie z opisem kryterium nr 4 w ramach tego kryterium weryfikowane jest: A. Czy wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu wpisują się w katalog wydatków kwalifikowalnych określony w art. 10 ust. 5-6 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz są zgodne z wymogami określonymi w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach PO IR. B. Czy wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu są niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz czy zgodnie z art. 10 ust. 7 ww. ustawy nabywane środki trwałe są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej. W przypadku stwierdzenia, że dany wydatek nie należy do katalogu wydatków kwalifikowalnych lub nie jest niezbędny do realizacji inwestycji technologicznej lub dotyczy środka trwałego niepowiązanego funkcjonalnie z pozostałymi środkami trwałymi/wydatkami, jest on wyłączany z wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem i ujmowany w wydatkach niekwalifikowanych. Kryterium uznaje się za spełnione jeśli do wydatków niekwalifikowalnych zostaną przesunięte wydatki o wartości nieprzekraczającej progu określonego w Regulaminie konkursu (w odniesieniu do wartości pierwotnych wydatków kwalifikowalnych, ujętych we wniosku o dofinansowanie). W sprawie sporne jako wydatek niekwalifikowalny uznano zakup maszyny fleksograficznej niskonakładowej HRF-16.2.1, gdyż zakup ten nie jest bezpośrednio związany z wdrożeniem nowej technologii i nie jest niezbędny do realizacji inwestycji technologicznej. Tym samym przesunięcie tego wydatku w wysokości ... zł do wydatków niekwalifikowanych spowodowało, że przesunięciu uległa ponad 25,27% planowanych wydatków. W ramach tego kryterium można było uzyskać 0 pkt lub 1 pkt. Wymagana punktacja w ramach tego kryterium wynosiła 1 pkt, natomiast strona uzyskała 0 pkt, ze względu na zapis § 10 ust. 12 Regulaminu konkursu. Zgodnie z § 10 ust. 12 Regulaminu konkursu w przypadku, jeżeli Panel Ekspertów uzna za niekwalifikowalne 15% lub więcej łącznej kwoty wydatków, wskazanych przez wnioskodawcę jako kwalifikowalne we wniosku o dofinansowanie, kryterium wyboru projektów "Wydatki przeznaczone na realizację projektu zostały określone zgodnie z katalogiem wydatków kwalifikowalnych oraz są niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej i są powiązane funkcjonalnie" uznaje się za niespełnione. W myśl § 11 ust. 3 pkt 2 Regulaminu konkursu projekt nie może zostać wybrany do dofinansowania, gdy nie spełnił kryteriów wyboru projektów lub nie uzyskał wymaganej liczby punktów. Tym samym skoro strona uzyskała 0 pkt, a wymagane było uzyskanie 1 pkt, to odmówiono przyznania promesy premii technologicznej. Zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy wydatkami przeznaczonymi na realizację inwestycji technologicznej są ponoszone przez przedsiębiorcę realizującego tę inwestycję, niezbędne do jej realizacji, wydatki na zakup, wytworzenie, a także koszty montażu i uruchomienia nowych środków trwałych innych niż określone w pkt 1, z wyłączeniem środków transportu nabywanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w sektorze transportu. Z kolei art. 10 ust. 6 ustawy wskazuje, że do wydatków na realizację inwestycji technologicznej zalicza się także wydatki ponoszone na wykonane przez doradców zewnętrznych studia, ekspertyzy, koncepcje i projekty techniczne, niezbędne do wdrożenia nowej technologii w ramach inwestycji technologicznej. Środki trwałe, o których mowa w ust. 5, muszą być powiązane ze sobą funkcjonalnie i służyć do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym (art. 10 ust. 7 ustawy). Natomiast inwestycja technologiczna, zgodnie ze słowniczkiem zamieszczonym w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, oznacza inwestycję polegającą na: a) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych, w stosunku do dotychczas wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, towarów, procesów lub usług albo b) wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych, w stosunku do dotychczas wytwarzanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, towarów, procesów lub usług; Przechodząc do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia należy zauważyć, że wniosek strony został oceniony w sposób prawidłowy. Wszyscy eksperci biorący udział w ocenie projektu strony zarówno na etapie oceny wniosku, jak i etapie oceny dokonanej w wyniku złożenia środka zaskarżenia zgodnie uznali, że część wydatków jest niekwalifikowalna. Za wydatek niekwalifikowany uznano zakup maszyny fleksograficznej niskonakładowej HRF-16.2.1. Powodem wykluczenia był fakt, że wydatek ten nie jest bezpośrednio związany z wdrożeniem nowej technologii i nie jest niezbędną do realizacji inwestycji technologicznej. Wybrano za niekwalifikowalny z dwóch wydatków (dwóch maszyn fleksograficznych) wydatek o niższej wartości, gdyż zakup maszyny fleksograficznej wysokonakładowej (... zł) był prawie trzykrotnie wyższy od zakupu maszyny fleksograficznej niskonakładowej (...zł). Prawidłowo wyjaśniono w dokonanych ocenach, że do wdrożenia innowacyjnej technologii wystarczający jest zakup jednej maszyny. Skarżąca natomiast zdaje się nie rozumieć istoty problemu w sprawie. Celem bowiem przyznania pomocy nie jest kompleksowe wyposażenie strony w maszyny drukujące, które zapewnią spółce pełną ofertę skierowaną do jej odbiorców. Celem pomocy jest pomoc we wdrożeniu innowacyjnej technologii potrzebnej do produkcji opakowań żywnościowych udoskonalonych w obszarze kodowania kodami kreskowymi i QR. Technologia u strony może zostać wdrożona zarówno w maszynie niskonakładowej jak i wysokonakładowej. Natomiast pomoc może być przyznana tylko do zakupów niezbędnych do wdrożenia technologii w celu wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Innymi słowy to wdrożenie technologii determinuje niezbędność zakupów. Niezbędności zakupów nie determinują kwestie związane z kompleksowością obsługi klienta, czy też kwestie z opłacalnością przedsięwzięcia na co powołuje się strona wskazując, że współpracuje z różnymi klientami, którzy mają niekiedy odmienne wymagania, np. związane z ilością opakowań. Skarżąca wyjaśnia, że gdy istnieje duża powtarzalność produkcji właściwa jest maszyna fleksograficzna wysokonakładowa (inaczej skonstruowana niż niskonakładowa), w której narząd trwa ok 3 godzin i można drukować projekt przez kilka dni, natomiast w przypadku krótszych serii właściwa jest maszyna niskonakładowa, gdyż jej narząd trwa bardzo krótko i na maszynie wysokonakładowej nie byłaby opłacalna produkcja (patrz panel ekspertów). A więc strona uzasadnia konieczność zakupu dwóch maszyn względami ekonomicznymi a nie względami związanymi z wdrożeniem nowatorskiej technologii, która to technologia może zostać wdrożona zarówno w jednej jak i drugiej maszynie. Co więcej fakt, że np. maszyna niskonakładowa ma możliwość drukowania etykiet peel off, a maszyna wysokonakładowa tego nie ma, nie oznacza, że konieczny jest zakup dwóch maszyn, gdyż sama technologia może być wdrożona w każdej z tych maszyn oddzielnie. Strona w skardze podnosi zarzut naruszenia § 1 pkt 8 Regulaminu konkursu (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy) poprzez nieuwzględnienie przez wszystkich Ekspertów dokonujących oceny wniosku, że inwestycja technologiczna zgodnie z przedmiotowym Regulaminem ma polegać nie tylko na "wdrożeniu" nowej technologii, ale też na uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych, w stosunku do dotychczas wytwarzanych towarów, procesów lub usług. Sąd wyjaśnia, że art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy (§ 1 pkt 8 Regulaminu konkursu) wymaga zarówno wdrożenia nowej technologii, jak również oparcia na tej technologii produkcji nowych lub ulepszonych towarów. Zatem sąd ponownie wskazuje, że celem pomocy nie jest kompleksowe wyposażenie strony w instrumenty pozwalające zadowolić każdego klienta (większego lub małego) przy wytwarzaniu nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Celem jest pomoc we wdrożeniu nowej technologii, która będzie w przypadku strony służyła do produkcji opakowań żywnościowych udoskonalonych w obszarze kodowania kodami kreskowymi i QR. Tym samym prawidłowo dokonano oceny tego kryterium. Sama skarżąca zarówno w dokumentacji, jak i na panelu ekspertów od strony wdrożeniowej nie potrafiła uzasadnić zasadności zakupu dwóch maszyn. Cały czas skupiała się na kwestiach biznesowych, a nie wdrożeniowych. Zatem skoro realizacja inwestycji jest możliwa już przy posiadaniu jednej wysokonakładowej maszyny fleksograficznej, która ma różne możliwości osprzętowania jej, to zakup drugiej maszyny (niskonakładowej), nie jest, w świetle informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie niezbędny do realizacji inwestycji technologicznej. Skarżąca w żaden sposób nie kwestionuje twierdzeń organu i oceniających, że maszyna fleksograficzna niskonakładowa uzupełnia możliwości strony np. o druk krótkich serii niskonakładowych opakowań żywnościowych, etykiet peel off lub etykiet z tzw. poddrukiem, nie mniej uzupełnienie oferty skarżącej nie jest elementem koniecznym do wdrożenia technologii do produkcji nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Nic także nie stoi na przeszkodzie aby strona, w celu zachowania kompleksowości swoich usług zakupiła z własnych środków maszynę fleksograficzną niskonakładową, a nie o taką pomoc występowała. Mając powyższe na względzie bezzasadne okazały się zarzutu dotyczące naruszenia § 10 ust. 4 Regulaminu konkursu oraz art. 10 ust. 5, 7 ustawy (strona w skardze podaje ustęp 6 art. 10 ustawy jako ten, który został naruszony przez organ, jednakże kwestie regulowane przez ten przepis nie były sporne w sprawie). Zakup dwóch maszyn wbrew twierdzeniom strony nie jest powiązany funkcjonalnie patrząc od strony wdrożenia technologii do produkcji nowych lub znacząco ulepszonych produktów. Strona bowiem w żaden sposób powyższego w dokumentacji oraz na panelu ekspertów nie wykazała, a to na niej, a nie organie spoczywał obowiązek w tym zakresie. Reasumując sąd dokonując kontroli podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdza, że ocena projektu został przeprowadzona w sposób prawidłowy i zatem po przeniesieniu kwoty wydatku za maszynę niskonakładową w wysokości ... zł do wydatków niekwalifikowalnych przekroczony został limit 15 % wydatków, które można było przesunąć, tj. przesunięciu uległo aż 25,27% wydatków. A więc słusznie na podstawie § 10 ust. 12 Regulaminu konkursu uznano to kryterium nr 4 za niespełnione. Tym samym sąd nie stwierdził naruszenia tego zapisu Regulaminu konkursu. Zupełnie niezasadny jest natomiast zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust. 3 Regulaminu konkursu, który stanowi, że w ramach Panelu Ekspertów ocena projektu dokonywana jest przez trzech niezależnych ekspertów branżowych. W przypadku rozbieżnej oceny ekspertów w ramach danego kryterium (lub podkryterium jeśli dotyczy), ostateczny wynik oceny kryterium/podkryterium jest ustalany według następującej zasady: - jeśli są dwie jednakowe oceny, a ocena trzeciego eksperta jest inna, to brana jest pod uwagę jednakowa ocena przyznana przez dwóch ekspertów; - jeśli oceny trzech ekspertów są różne, brana jest pod uwagę ocena pośrednia (odrzucane są oceny skrajne); - w przypadku kryteriów, w których występują oddzielnie punktowane elementy oceny (tj. podkryteria), powyższej analizy rozbieżności ocen dokonuje się na poziomie podkryteriów; - jeśli w projekcie przewidziano wytwarzanie więcej niż jednego rezultatu, powyższej analizy rozbieżności ocen dokonuje się na poziomie podkryteriów, oddzielnie dla każdego z rezultatów. W sprawie nie ulega żadnych wątpliwości, że wszyscy eksperci byli zgodni co do swoich ocen. Co więcej organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że zaangażowani w proces oceny projektów są ekspertami branżowymi w zakresie podanej przez stronę we wniosku branży. Skarżący wskazał że jego wniosek wpisuje się w następujące kategorie dokumentu pod tytułem Krajowe Inteligentne Specjalizacje: KIS 5 Żywność Wysokiej Jakości oraz KIS 4 Innowacyjne Technologie, Procesy i Produkty Sektora Rolno-Spożywczego i Leśno-Drzewnego. Oprócz gołosłownych twierdzeń związanych z brakiem znajomości przedmiotu rzeczy, strona nie przedstawiła w zakresie spornego kryterium nr 4 jakiegokolwiek uzasadnienia, które mogłoby podważać znajomość rzeczy przez ekspertów. Co więcej sąd w tym postępowaniu nie ma żadnej możliwości kwestionowania umiejętności, czy też wiedzy jaką dysponują eksperci. W toczącym się postępowaniu sąd sprawdza, czy dokonana ocena przez ekspertów oraz na jej podstawie sporządzone rozstrzygnięcie są zgodne z dokumentacją konkursową. To rolą strony jest wykazanie wadliwości dokonanej oceny, czego strona w zakresie kryterium nr 4 nie wykazała. Jeżeli natomiast sąd stwierdzi, że ocena została dokonana w sposób prawidłowy jak to ma miejsc w tej sprawie, to jego obowiązkiem jest oddalenie skargi. Na zakończenie sąd wyjaśnia, że skoro strona nie wnosiła o udostępnienie zapisu dźwięku z panelu ekspertów, to jej zarzut o nie otrzymaniu takiego zapisu jest zupełnie bezzasadny. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji.