V SA/Wa 1033/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1033/17 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych płatności postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1033/17 o odmowie przyznania A. B. (dalej jako: "skarżący") prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis powyższego postanowienia wraz z informacją, iż jest ono ostateczne, doręczono skarżącemu 17 października 2017 r. (k. 91 akt sądowych). 18 października 2017 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Skarga", w którym strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem w przedmiocie odmowy przyznania jej prawa pomocy. Powyższe pismo zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W sprawach wszczętych od tego dnia wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny – rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia – orzeka jako sąd drugiej instancji, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"), zmienionego m.in. na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji. W myśl art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest : 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem ani nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1- 10 p.p.s.a., ani też żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.