V SA/Wa 1037/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia formularza PPF w sprawie ze skargi M. I. na decyzję Rady do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy postanawia: przywrócić M. I. termin do złożenia formularza PPF Zarządzeniem z dnia 12 czerwca r. wezwaną skarżącą M. I. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 19 czerwca 2012 r., a więc termin do wykonania zarządzenia mijał z dniem 26 czerwca 2012 r. W dniu 27 czerwca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wraz z wnioskiem został złożony przedmiotowy formularz. Skarżąca wskazała, iż cały okres od dnia 19 czerwca 2012 r. musiała się zajmować chorą 7 letnią córką (na dowód złożyła kserokopie karty chorobowej) a ponieważ jej mąż zaginął nie miał z kim jej zostawić, aby móc dokonać czynności w terminie. Zaznaczyła również, iż słabo mówi po polsku i musiała się zwrócić o pomoc do organizacji pomagającej uchodźcą, a mogła tego dokonać dopiero po wyzdrowieniu córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 w/w ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy skarżący wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu ww. termin został zachowany. W swoim wniosku skarżąca wskazała na przyczyny uchybienia przedmiotowego terminu. W ocenie Sądu wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Instytucja przywrócenia terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu. Przywrócenie terminu uchybionego prowadzi do stworzenia sytuacji, w której uchybiony termin dla dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym rozpoczyna swój bieg na nowo. W rozpatrywanej sprawie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, który powodował dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Strona skarżąca w określonych przez prawo terminach dokonała czynności niezbędnych dla dalszego rozpatrywania sprawy w szczególności złożyła przedmiotowy formularz PPF. W tym stanie rzeczy wniosek strony skarżącej Sąd uznał za zasadny i na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł jak w sentencji