V SA/Wa 1039/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi E.Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... stycznia 2013 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie zwolnionego zabezpieczenia z tytułu zaliczkowej refundacji wywozowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia Termin rozpoznania niniejszej sprawy wyznaczony został na dzień 22 listopada 2013 r., o czym zawiadomiono stronę skarżącą oraz jej pełnomocnika. Na rozprawie stawił się pełnomocnik strony skarżącej (protokół rozprawy – k. 151). Pełnomocnik strony skarżącej został poinformowany o odroczeniu ogłoszenia orzeczenia, które wyznaczono na dzień 6 grudnia 2013 r. W dniu 6 grudnia 2013 r. Sąd ponownie odroczył ogłoszenie wyroku, które wyznaczono na dzień 12 grudnia 2013 r. W dniu 6 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył na Biurze Podawczym Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia, ponieważ złożony wniosek był przedwczesny. W dniu 4 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego nadał kolejny wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Pełnomocnik wyjaśnił, że dopiero w dniu 18 lub 19 grudnia 2013 r. uzyskał telefoniczną informację w biurze informacyjnym sądu w tej sprawie, że "uzasadnienie wyroku jest w przygotowaniu". Ta informacja z sądu w ocenie pełnomocnika stanowiła potwierdzenie dla realizacji przez sąd złożonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Pełnomocnicy w tym czasie reprezentowali skarżącego w jedenastu sprawach, które zostały rozstrzygnięte negatywnie dla skarżącego poprzez oddalenie jego skarg. W składach sędziowskich tych innych spraw zasiadali również sędziowie rozstrzygający w niniejszej sprawie, co miało dla skarżącego takie znaczenie, że spodziewał się jednolitego rozstrzygnięcia w postaci oddalenia skargi, w związku ze zbieżnym stanem faktycznym spraw. Jak wskazał pełnomocnik, w wyżej opisanej rozmowie telefonicznej uzyskał potwierdzenie, iż wyrok był niekorzystny i uzasadnienie jest w przygotowaniu. W związku z tą odpowiedzią nie miał powodu podejrzewać, że publikacja wyroku została ponownie odroczona, a wniosek był przedwczesny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej: ppsa] jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, że uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia bez winy. Sąd stwierdza, że zastępowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika służy realizacji prawa do sądu. Profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98]. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97]. Jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód nie można jednak zaliczyć trudności komunikacyjnych w pomiędzy godziną 8 a 9 rano w dniu 6 grudnia 2013 r. (wiedza o nich wynikać powinna z doświadczenia życiowego pełnomocnika), jak również niewłaściwe przyjęcie przez pełnomocnika, że w sprawie ogłoszono już wyrok. Pełnomocnik poprzestał na informacji znajdującej się na wokandzie, że doszło do publikacji orzeczenia. Orzeczeniem, które zostało ogłoszone w tym dniu było postanowienie z 6 grudnia 2013 r. o ponownym odroczeniu ogłoszenia, wydane w trybie art. 139 § 1 zdanie czwarte p.p.s.a. Sąd ponownie wskazuje, że przedłużenie terminu publikacyjnego na posiedzeniu wyznaczonym do ogłoszenia orzeczenia, o którym strony były zawiadomione, nie wymaga innego zawiadomienia prócz ogłoszenia (v. wyrok NSA z 8 grudnia 2005 r., II FSK 25/05, internetowa baza orzeczeń CBOiS). Zawiadomienie takie jest wystarczające bez względu na to, czy strona była czy też nie była obecna na rozprawie – pod warunkiem, że została należycie o niej zawiadomiona (wyrok NSA z 17 lipca 2007 r., II OSK 1017/06). W zawiadomieniu na rozprawę (otrzymanym w dniu 4 października 2013 r.) podano numer telefonu do sekretariatu Wydziału, pod którym – w przypadku nieobecności pełnomocnika na rozprawie lub podczas ogłaszania orzeczenia – pełnomocnik mógł uzyskać dokładną informację o stanie sprawy. Niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw mocodawcy nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. W rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.