V SA/Wa 104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi S. T. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia ... października 2009 r. Nr ... w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie opisane w komparycji postanowienia zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tego orzeczenia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, iż zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie sformułowała żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem poza stwierdzeniem, że zarządzenie wpisania orzeczonej kary do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą pozostaje w sprzeczności z art. 169 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych [Dz.U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114]. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niej samej, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowego orzeczenia decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.