V SA/Wa 104/10

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S. T. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych; postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wnioskiem z 31 maja 2010r., uzupełnionym wnioskiem z 21 czerwca 2010r. S. T. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Oświadczył, iż jest współposiadaczem wraz z żoną domu o powierzchni 138 m2, nieruchomości rolnej o powierzchni 2,07 ha, nieruchomości gruntowej o powierzchni 1671 m2 oraz oszczędności pieniężnych w wysokości 271.000 złotych. Wyjaśnił także, iż utrzymuje się ze swojego wynagrodzenia za pracę w wysokości 100.025,30 złotych brutto oraz wynagrodzenia żony w wysokości 39.188,72 złotych brutto. Wyjaśnił również, iż ma na utrzymaniu niepełnosprawne dziecko, które wymaga kosztownego leczenia i opieki. Do wniosku załączył dokumentację medyczną. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Jednocześnie, zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe. W tym kontekście uznano, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał, że ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie wystąpiły w stosunku do jego osoby. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia ma fakt posiadania przez skarżącego oszczędności w wysokości 271.000 złotych oraz posiadany majątek i uzyskiwane stałe dochody. Wysokość oszczędności nie daje podstaw do przyjęcia twierdzenia, iż wnioskodawca jest osobą dla której poniesienie wydatku w postaci ustanowienia adwokata z wyboru nie jest możliwe bez uszczerbku dla koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Prawo pomocy jest instytucją przewidzianą dla osób znajdujących się w stanie ubóstwa, dla których poniesienie wydatków sądowych nie jest możliwe bez uszczerbku w niezbędnym utrzymaniu, czego nie sposób powiedzieć o wnioskodawcy. Skoro zatem wnioskodawca posiada środki pieniężne w kwocie 271.000 złotych, to przeznaczenie ich części na wydatki związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, nie spowodowałoby uszczerbku dla koniecznego utrzymania, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto skarżący ujawnił w swoim oświadczeniu znaczne stałe dochody z umowy o pracę w łącznej wysokości 139.214,02 złotych brutto. W związku z tym również z tego powodu, nie sposób uznać strony skarżącej za osobę, której sytuacja majątkowa nie pozwala na ustanowienie adwokata. Reasumując wysokość oszczędności oraz uzyskiwane stałe dochody i posiadany majątek, nawet przy konieczności ponoszenia wydatków na leczenie dziecka, w żaden sposób nie uzasadnia przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.