V SA/Wa 1041/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej. oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2011 r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] czerwca 2006r. o wymierzeniu opłaty manipulacyjnej dodatkowej, w wysokości wartości towaru stanowiącego różnicę pomiędzy towarem przedstawionym organowi celnemu a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, w kwocie 86.020,19 zł. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2003 r. objęto na podstawie karnetu TIR nr [...] procedurą tranzytu towar znajdujący się w kontenerze o nr [...]. Przesyłkę tę zarejestrowano w ewidencji granicznej pod nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2003r. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. za pośrednictwem Agencji Celnej T., ul. [...], dokonała w Urzędzie Celnym [...] w W. zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu towaru w postaci 530 kartonów zawierających ubrania dziecięce. Zgłoszenie to zarejestrowano w ewidencji [...], a dokument tranzytowy w ewidencji tranzytowej [...]. Przed przystąpieniem do rewizji dokonano oględzin kontenera nr [...] i stwierdzono zgodność i nienaruszalność zamknięć celnych. Ponadto Strona, jej przedstawiciel - Agencja Celna oraz przewoźnik nie wnosili uwag co do zgodności lub niezgodności towaru ze zgłoszeniem celnym. W trakcie rewizji celnej stwierdzono rozbieżność pomiędzy ilością i rodzajem zgłoszonego towaru, a danymi zawartymi w dokumencie tranzytowym i zgłoszeniu celnym oraz załączonymi do niego dokumentami. Stwierdzona nadwyżka dotyczyła 11.749 szt. odzieży dziecięcej zapakowanej w 317 kartonów. W związku z nieprawidłowościami (ujawnioną nadwyżką towaru) Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r. wymierzył opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości celnej towaru stanowiącego różnicę pomiędzy towarem przedstawionym organowi celnemu a ujawnionym w wyniku rewizji celnej. Pismem z dnia [...] września 2003r. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając organowi celnemu nieuwzględnienie w wydanym rozstrzygnięciu faktu, iż ujawniona nadwyżka towaru odpowiadała niedoborowi towaru w kontenerze nr [...], który Strona również zgłosiła tego samego dnia do procedury dopuszczenia do obrotu. Ponadto odwołująca się wyjaśniła, że nadwyżka towaru powstała na skutek zamiany przez eksportera części towaru, znajdującego się w kontenerach nr [...] i nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia była m.in. konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy w świetle art. 276 § 2 Kodeksu celnego i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - możliwe jest przypisanie odpowiedzialności osobie, o której mowa w art. 39 cytowanej ustawy, skutkującej uznaniem zobowiązania do uiszczenia opłaty celnej dodatkowej w wysokości różnicy pomiędzy towarem przedstawionym organowi celnemu a ujawnionemu w wyniku rewizji celnej. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...]czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wymierzył opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości celnej towaru stanowiącego różnicę pomiędzy towarem przedstawionym organowi celnemu a ujawnionym w wyniku rewizji celnej w kwocie 86.020,19 zł. Od powyższej decyzji pismem z dnia 24 lipca 2006r. pełnomocnik T. Sp. z o. o., złożył odwołanie zarzucając ww. rozstrzygnięciu naruszenie art. 276 § 2 Kodeksu celnego oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] marca 2011r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że instytucja przedstawienia towarów ma istotne znaczenie dla organu, jak i osoby która tę czynność wykonuje, bowiem od tego momentu organ celny może podejmować czynności względem towaru, zaś podmiot ponosi odpowiedzialność za zgodność pomiędzy przedstawionym towarem a towarzyszącymi mu dokumentami. Między innymi po dokonaniu przedstawienia towarów przy zaistnieniu również innych przesłanek organ celny może pobrać opłatę manipulacyjną dodatkową na podstawie art. 276 § 2 Kodeksu celnego (np. w przypadku wykazanej w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego, po jego przyjęciu, nadwyżki towaru). Dla zastosowania zatem, jak nadmienił Dyrektor Izby art. 276 § 2 Kodeksu celnego konieczne jest, aby po przedstawieniu towaru (w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego) organ celny wykazał w wyniku rewizji celnej (a nie innej czynności) różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym. W niniejszej sprawie zdaniem organu II instancji zaistniały przesłanki, od których ustawa Kodeks celny uzależnia pobór opłaty manipulacyjnej dodatkowej, o której mowa w art. 276 § 2 Kodeksu celnego, zaś osobą zobowiązaną do jej uiszczenia jest T. Sp. z o. o., albowiem na tym podmiocie ciążył - w momencie przeprowadzenia rewizji celnej - obowiązek zapewnienia zgodności pomiędzy towarem a odnoszącymi się do niego dokumentami, którego to obowiązku podmiot ten nie wykonał. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że wnioskodawca miał możliwość, badania, za zgodą organu celnego, towaru przed nadaniem mu przeznaczenia celnego, wtedy istnieje możliwość określenia rodzaju, ilości i wartości towaru - jednak strona z tego uprawnienia nie skorzystała. A zatem winna się liczyć z faktem, iż przyjmując towar przejęła za niego odpowiedzialność wobec organów celnych za prawidłowe wykonanie obowiązków i w wypadku jakichkolwiek nieprawidłowości będzie ponosić odpowiedzialność przewidzianą przepisami prawa celnego. Dyrektor Izby podał, że strona w trakcie prowadzonego postępowania wielokrotnie twierdziła, że całość towaru dostarczonego do odprawy celnej w dniu [...] sierpnia 2003 r. znajdującego się w kontenerach nr [...] i nr [...], jest zgodna ilościowo, rodzajowo oraz wartościowo z fakturami przedłożonymi do zgłoszeń celnych, a stwierdzona nadwyżka towaru w kontenerze nr [...], spowodowana została pomyłką w załadunku i pokrywa się w całości z niedoborem towaru stwierdzonym (w trakcie rewizji celnej) w kontenerze nr [...], co zdaniem organu nie ma znaczenia w sprawie. W niniejszej sprawie, co podkreślił organ prowadzący postępowanie, strona przedstawiła towar znajdujący się w kontenerze [...], jednocześnie wskazując, iż dokumentem odnoszącym się do ww. towaru jest zgłoszenie celne [...]. Przy ocenie zasadności wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej, jak wyjaśnił Dyrektor Izby nie bierze się pod uwagę okoliczności dotyczących innej odprawy celnej (w której nastąpiło odrębne postępowanie dotyczące innego towaru i złożonych dokumentów, które zgodnie z deklaracją Strony - dotyczyły tego towaru). Podkreślić należy, iż to na podmiocie ciąży obowiązek zapewnienia, aby formalności celne wobec towaru wprowadzanego na polski obszar celny dopełnione zostały prawidłowo. Okoliczność ta może być oceniana w postępowaniu dotyczącym oceny czy nastąpiło nielegalne wprowadzenie towaru, czy też jego usunięcie spod dozoru celnego, nie zaś w postępowaniu dotyczącym opłaty manipulacyjnej dodatkowej określonej w art. 276 § 2 Kodeksu celnego, którego to normy stosowania są ściśle określone. Zaznaczyć należy, iż przedmiotem postępowania celnego jest określenie przez organ określonych uprawnień lub obowiązków względem konkretnego podmiotu. Dla oceny zasadności poboru opłaty manipulacyjnej dodatkowej nie są istotne okoliczności powstania niezgodności (czy też są one wynikiem działania podmiotu zobowiązanego czy też innej osoby), ale sam fakt stwierdzenia tych rozbieżności w sytuacji opisanej w tym przepisie. Reasumując, w niniejszej sprawie zaszły przesłanki określone art. 276 § 2 Kodeksu celnego, uzasadniające pobór opłaty manipulacyjnej dodatkowej, zaś podmiotem zobowiązanym do jej uiszczenia w świetle ustalonego stanu faktycznego i stanu prawnego - jest firma T. Sp. z o. o. w W. W skardze wniesionej przez T. sp. z o. o. w W., jej pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Pełnomocnik zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 276 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, wskutek jego błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę dla wymierzenia opłaty manipulacyjnej, dodatkowej, także wtedy, gdy organ celny wykaże kompensujące się wzajemnie nadwyżkę oraz niedobór towaru ujawnionego wskutek rewizji celnej w stosunku do towaru przedstawionego; b) naruszenie przepisów postępowania: - tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony skarżącej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. M., podczas gdy zgodnie z treścią tego przepisu, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, - tj. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, zawierającego co najmniej wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu administracji celnej, utrzymującego w mocy decyzję o obciążeniu skarżącego opłatą manipulacyjną dodatkową, wymierzoną w oparciu o art. 276 § 2 Kodeksu celnego (Dz.u. z 1997r. nr 23 poz. 117 ze zm.). Dla oceny prawidłowości postępowania organów celnych zasadniczego znaczenia nabiera treść przedmiotowej normy, zgodnie z którą, jeżeli po przedstawieniu towaru organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, to od osoby, która wprowadziła towar na polski obszar celny, lub od osoby, która przejęła odpowiedzialność za towar po jego wprowadzeniu, pobiera opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy. Wspomnianą opłatę manipulacyjną dodatkową pobiera się zatem w sytuacji, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: ujawniono towar nie przedstawiony organowi celnemu tj. gdy funkcjonariusz celny stwierdził różnicę pomiędzy danymi wynikającymi z dokumentów odnoszących się do towaru a stanem faktycznym, a więc stwierdzi nadwyżkę towaru w stosunku do towaru przedstawionego organowi; ujawnienie rozbieżności nastąpiło w wyniku rewizji celnej. Opłaty, o których mowa w art. 276 przedmiotowego aktu prawnego wymierzane są bowiem np. za czynności organu celnego spowodowane naruszeniem przez osoby dokonujące przywozu towaru obowiązków wynikających z prawa celnego. Artykuł 276 § 2 kodeksu celnego wymaga, aby po przedstawieniu towaru (w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego) organ celny wykazał w wyniku rewizji celnej (a nie innej czynności) różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym. Jest to więc szczegółowo opisany stan faktyczny, z którym ustawodawca wiąże określone skutki prawne, które cechuje pewna dolegliwość. Wymiar omawianej opłaty ma charakter obligatoryjny co oznacza, że organ celny w każdym wypadku ujawnienia w trakcie rewizji celnej nadwyżki towaru, ma obowiązek pobrania tej opłaty. Ustawa Kodeks celny nie przewiduje bowiem możliwości odstawienia od wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej w wypadku zaistnienia sytuacji opisanej w powołanym przepisie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż skarżący za pośrednictwem Agencji Celnej "T." w dniu [...] sierpnia 2003r. dokonał zgłoszenia celnego zarejestrowanego pod nr [...]. W wyniku podjętej rewizji celnej towaru stwierdzono nadwyżkę towarową w postaci 11.749 sztuk (317 kartonów) odzieży dziecięcej. W następstwie podjętych czynności organ celny, w związku z wykrytymi nieprawidłowościami, wymierzył opłatę manipulacyjną dodatkową. Poza sporem pozostaje fakt, że organ celny wykazał różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej i że tym samym spełniony został warunek, od którego ustawodawca uzależnił w analizowanym przepisie obowiązek pobrania opłaty manipulacyjnej dodatkowej. W ocenie Sądu organ celny wykazał także w przekonujący sposób, jaki podmiot winien opłatę uiścić (w świetle art. 39 Kodeksu celnego), jak również uzasadnił wysokość wymierzonej opłaty, w oparciu o wartość towaru na kwotę 86.020,19 zł. Twierdzenie pełnomocnika strony, że stwierdzona nadwyżka towaru w kontenerze nr [...], spowodowana została pomyłką w załadunku i pokrywa się w całości z niedoborem towaru stwierdzonym (w trakcie rewizji celnej) w kontenerze nr [...], nie ma znaczenia - co słusznie podniósł organ - dla zasadności poboru opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Zarzut naruszenia przez organ dyspozycji art. 276 § 2 Kodeksu celnego nie może odnieść zamierzonego skutku. Podkreślić należy, że fakt jednoczesnego przedstawienia obydwu kontenerów nie stanowi podstawy do odstąpienia od wymierzenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej. To na podmiocie ciąży obowiązek zapewnienia, aby formalności celne wobec towaru wprowadzanego na polski obszar celny dopełnione zostały prawidłowo. Wykonywanie obowiązków celnych przez podmiot zobowiązany podlega ocenie organu celnego. W wypadku stwierdzenia, iż dany podmiot nie wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań względem organów celnych, organ ma obowiązek zastosować sankcje, jaką z niewykonaniem obowiązku wiąże ustawa Kodeks celny. Stąd też Sąd uznał, iż wydane decyzje są zgodne z prawem, organy prowadząc w sposób jak najbardziej prawidłowy postępowanie administracyjne zasadnie zastosowały bowiem obowiązujące przepisy prawa materialnego, nadto zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji spełnia wymogi formalne określone w przepisie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej stosowanym odpowiednio do postępowania w sprawach celnych z uwagi na dyspozycję art. 262 Kodeksu celnego. W myśl art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wskazane w ww. przepisie elementy. W świetle stanu faktycznego przedmiotowej sprawy niezasadny jest również zarzut podnoszony przez pełnomocnika spółki, dotyczący naruszenia art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez nieuwzględnienie jego zdaniem wniosku spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. M. Zdaniem Sądu przesłuchanie świadka przez organ byłoby niezbędne w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, jednak taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Poza sporem pozostaje fakt, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ są bezsporne, co nie było kwestionowane przez spółkę, a stan faktyczny sprawy ustalony w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Reasumując powyższe okoliczności Sąd uznał, iż skarga nie zawiera merytorycznych zarzutów przeciwko zapadłemu rozstrzygnięciu, stanowiąc w istocie jedynie polemikę z decyzjami organów administracji celnej. W związku z tym, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, by ją uwzględnić, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.