V SA/Wa 105/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji - E. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W istocie nie przedstawiono żadnego uzasadnienia wniosku, ograniczając się jedynie do zawarcia samego żądania wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Jednocześnie Sąd podkreśla, że przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z przesłankami warunkującymi przyznanie prawa pomocy, co w częściowym zakresie miało miejsce w niniejszej sprawie. W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Dlatego też podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania w danej sprawie. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Uznanie za spełnioną przesłankę przemawiającą za przyznaniem prawa pomocy, czyli stwierdzenie, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny nie oznacza jednak, że automatycznie spełnione zostają przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak np. w postanowieniu NSA z 26 lutego 2016 r. sygn. II GZ123/16). Mając na uwadze powyższe, a także wobec braku przedstawienia uzasadnienia wniosku, jedynie na marginesie Sąd zauważa, że sytuacja majątkowa skarżącego przedstawiona w toku postępowania dotyczącego przyznania prawa pomocy, pozwala na przyjęcie założenia, że ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej przez organ przed zakończeniem postępowania przed tutejszym sądem, nie spowodowałoby znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w przedmiotowym przepisie. Wobec opisanego stanu sprawy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.