V SA/Wa 1057/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z [...] marca 2011r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G z [...] grudnia 2010r., Nr [...] o stwierdzeniu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. [...] z [...] sierpnia 2008r., którą przyznano skarżącemu pomoc na zalesienie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: M. G. pismem z [...] września 2007 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zalesianie. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. postanowieniem z 18 grudnia 2007 r. stwierdził, że wnioskodawca spełniania warunki niezbędne do przyznania pomocy na zalesienie. Wnioskiem z 26 maja 2008 r. skarżący złożył zmianę do wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2007. Wraz z tym wnioskiem skarżący złożył: 1. Oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z [...] maja 2008r. wskazując, iż w dniu [...[ maja 2008 roku wykonał zalesienie, zgodnie z planem zalesienia z [...] września 2007 r., 2. Zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające wykonanie zalesienia niezgodnie z planem zalesienia z [...] maja 2008r. Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał skarżącemu płatności na zalesienie z tytułu wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej. Zawiadomieniem z [...] października 2010 roku Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] sierpnia 2008 r. W protokole z [...] listopada 2010 r. M. G. wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie został sporządzony plan zalesienia, a następnie aneks do planu zalesienia. Podał także, że nie posiada Zaświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Oświadczył, iż zalesiono około 1 ha mniej, niż to było przewidziane w pierwotnym planie zalesienia. Dlatego też skarżący po uzyskaniu informacji w Biurze Powiatowym ARiMR w P., zwrócił się do Nadleśnictwa o sporządzenie aneksu do planu i następnie wynajął geodetę celem wymierzenia obszaru zalesienia z podziałem na gatunki drzew. Ponadto, zdaniem skarżącego, dokonane pomiary potwierdził Nadleśniczy poprzez wykonanie aneksu do planu zalesienia. Aneks ten następnie został przedstawiony w Biurze Powiatowym, jednakże nie pozostawiono go w aktach sprawy. Zdaniem skarżącego plan zalesienia wraz z aneksem został zaakceptowany przez ARiMR w P., co potwierdzało wydanie pozytywnej dla niego decyzji. Skarżący w dniu [...] listopada 2010r. przedstawił plan zalesienia gruntów rolnych z [...] września 2007 roku oraz aneks do ww. planu z [...] września 2008 r. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja z [...] sierpnia 2008r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ, na podstawie załączonego zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego wykonanie zalesienia niezgodnie z planem zalesienia z [...] maja 2008 r. nie mógł wydać pozytywnej dla skarżącego decyzji. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną decyzją z [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzja przyznająca pomoc na zalesianie M. G. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wydano ją mimo braku stosownego zaświadczenia o zrealizowaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia oraz z uwagi na błędne obliczenie kwoty płatności. Organ wskazał, że jednym z niezbędnych elementów dla wydania decyzji przyznającej pomoc na zalesienie jest posiadanie i złożenie w ARiMR przez beneficjenta zaświadczenia wskazującego, że zalesienie zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia. Zaświadczenie wydane przez nadleśniczego jest środkiem dowodowym, który potwierdza wykonanie zalesienia zgodnie z planem. Zaświadczenie takie wydawane jest na wniosek beneficjenta w celu potwierdza stanu faktycznego (dokonanych czynności zalesieniowych w terenie). Podstawą wydania powyższego zaświadczenia nie są prowadzone rejestry, lecz czynności kontrolne na miejscu, które winny zostać dokonane przez nadleśniczego bezpośrednio po założeniu uprawy leśnej. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uzyskał takiego zaświadczenia, dysponuje jedynie zaświadczeniem wskazującym na niezgodność zalesienia z planem zalesiania. W związku z tym, zdaniem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydanie decyzji przyznającej płatność w pełnej wysokości bez stosownego zaświadczenia jest rażącym naruszeniem prawa. Takim naruszeniem prawa, jest również przyznanie płatności w wysokości wyższej niż należna z uwagi na przyznanie do powierzchni innej niż wskazana przez beneficjenta. Organ wyjaśnił, że z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i niestwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż wydając decyzję z [...] sierpnia 2008r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. rażąco naruszył § 7 ust. 2 i ust. 4, §12 ust. 2 oraz §13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Zalesienie gruntów rolnych oraz zalesienie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 18 czerwca 2007r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. G. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2011r. oraz decyzji ją poprzedzającej z [...] grudnia 2010r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na dokonaniu nieprawidłowej analizy stanu faktycznego sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji. 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę stanu faktycznego wynikającą z faktu nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności ustalenia, że stronie przyznano płatność do powierzchni [...] ha oraz zaniechania analizy wyjaśnień skarżącego z [...] listopada 2010 r. 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wsparcie na zalesienie i premia pielęgnacyjna zostały przyznane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR prawomocną decyzją z [...] sierpnia 2008 r. od powierzchni faktycznie zalesionej. 4) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że błędne pod względem rachunkowym obliczenie kwoty premii zalesieniowej oraz złożenie zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego wykonanie zalesienia niezgodnie z planem zalesienia stanowi rażące naruszenie prawa. 5) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 156 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja z [...] sierpnia 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesienie wywołała nieodwracalne skutki prawne. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji skoncentrowano się na przyznaniu pomocy finansowej na zalesienie niezgodnie z pierwotnym żądaniem strony. Prezes ARiMR w ogóle nie wziął pod uwagę faktu modyfikacji żądania strony i przyznania wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej w oparciu o faktycznie zalesioną powierzchnię. Ta okoliczność została w zaskarżonej decyzji przemilczana. Ponadto organ nie wziął pod uwagę dowodu z przesłuchania strony, którego analiza jednoznacznie wskazuje, iż leśniczy M. C. w dniu wydania decyzji sporządzał aneks do planu zalesienia. Fakt ten stanowi nową istotną okoliczność faktyczną, mającą wpływ na zakres praw i obowiązków skarżącego, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia Skarżący nie zgodził się także z twierdzeniem Prezes ARiMR, że błędne obliczenie kwoty premii zalesieniowej stanowi w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rażące naruszenie prawa. Matematyczny błąd w obliczeniach należy traktować jako błąd rachunkowy, który powinien być naprawiony w trybie rektyfikacji (uzupełnienia lub sprostowania) decyzji. Podkreślił również, że płatności przyznane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z [...] sierpnia 2008 r. w pkt 1 i 2 zostały prawidłowo obliczone od powierzchni faktycznie zalesionej, tj. [...] ha, natomiast tylko w pkt 3 dokonano błędnych obliczeń, gdyż premię zalesieniową obliczono od powierzchni [...] ha, obejmującymi całą powierzchnie ziemi, stanowiącej własność skarżącego. Zdaniem skarżącego fakt, iż zaświadczenie nadleśniczego potwierdziło wykonanie zalesienia niezgodnie z planem zalesienia - zamiast jak to reguluje przepis rozporządzenia Ministra Rolnictwa "zgodnie z planem zalesienia", skutkował jednak prawidłowym obliczeniem wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej. Nadleśniczy w swym zaświadczeniu stwierdził stan zgodny z prawdą, gdyż zalesiono powierzchnię mniejszą niż w planie zalesienia, ale też od tej powierzchni obliczano płatności. Skarżący podkreślił, że postępował zgodnie z poleceniami pracowników Biura Powiatowego ARiMR, którzy wskazywali mu czynności, jakie powinien on podjąć, aby otrzymać pomoc na zalesienie od faktycznie zalesionej powierzchni. Skarżący podniósł, że fakt sporządzania przez leśniczego w dniu wydania decyzji z [...] sierpnia 2008r. aneksu do planu zalesienia w sprawie przyznania pomocy stanowi zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną, która nie była brana pod uwagę przez organ, który wydał decyzję. Wskazał, że bardziej trafne byłoby wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] sierpnia 2008 r. niż stwierdzenie nieważności tej decyzji. Ponadto organ w ogóle nie zbadał skutków prawnych, jakie nastąpiły na skutek wydania tej decyzji, co spowodowało, że naruszył on przepis art. 156 § 2 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami k.p.a., Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż decyzja będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydający decyzję Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P., rażąco naruszył przepisy § 7 ust. 2 i ust. 4, § 12 ust. 2 oraz §13 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów. Natomiast ust. 4 § 7 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. stanowi, że wysokość stawek pomocy na zalesianie jest określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. rolnik składa kierownikowi biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia i dołącza do niego zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające ten fakt, w terminie 21 dni od dnia wydania przez nadleśniczego tego zaświadczenia, jednakże nie później niż do dnia 20 czerwca: 1) roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo 2) roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią. Z kolei § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. stanowi, że kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, odmawia przyznania pomocy na zalesianie, jeżeli rolnik nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w § 12 ust. 2. Powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa, w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumowaniu. W doktrynie i orzecznictwie administracyjnym przyjęto, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia np. w wypadku oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu lub w wypadku prostego zestawienia treści decyzji z treścią przepisu wskazującą na jawną sprzeczność (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2006, Wydanie 8, str. 742,743). Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że organy administracyjne prawidłowo wyeliminowały decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] sierpnia 2008r. i uznały ją za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Sąd jednakże stoi na stanowisku, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. rażąco naruszył § 12 ust. 2 i § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. Nie naruszył natomiast w stopniu rażącym przepisów § 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. Naruszenie tych przepisów nie kwalifikowało do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Jednakże powyższe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bowiem ewidentnie organ ten naruszył powołane wyżej przepisy § 12 ust. 2 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r. zakłada swoiste współdziałanie nadleśniczego, który wydaje zaświadczenie i kierownika biura powiatowego ARiMR. Kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, przyznaje pomoc na zalesianie, jeżeli rolnik złożył w terminie oświadczenie, o którym mowa w § 12 ust. 2, w terminie 30 dni od dnia złożenia tego oświadczenia (§ 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r.). W wypadku nieprzedłożenia w terminie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia i dołączenia do niego zaświadczenie nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji, odmawia przyznania pomocy na zalesianie. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy należy podkreślić, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. zobowiązany był do wydania decyzji odmawiającej przyznania pomocy na zalesienie. Skarżący bowiem do dnia 20 czerwca 2008r. nie złożył prawidłowego oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z [...] września 2007r. popartego zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym wykonanie zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Dlatego też organ wydając decyzję rażąco naruszył prawo, gdyż wydał decyzję wbrew precyzyjnie określonej normie prawnej (§ 12 ust. 2 i § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW z 18 czerwca 2007r.). Przechodząc do zarzutów skargi należy podkreślić, że są one nie uzasadnione. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wyjaśnienia skarżącego dotyczące sposobu jego postępowania oraz przyczyn złożenia oświadczenia i załączenia do niego zaświadczenia z [...] maja 2008r. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z tym co zostało powiedziane wyżej, skarżący oprócz oświadczenia winien załączyć zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające fakt zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Skarżący powyższego na dzień 20 czerwca 2008r. nie załączył. Dlatego też jedyną możliwą decyzją w przedmiotowej sprawie winna być decyzja odmawiająca przyznania pomocy na zalesienie. W taki sam sposób należy ocenić wyjaśnienia skarżącego wskazujące, że postępował zgodnie z informacjami uzyskanymi w Agencji. Wyjaśnienia te w żaden sposób nie mogą zastąpić środka dowodowego jakim jest oświadczenie wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym fakt zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W sprawie również, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie została wydana decyzja z naruszeniem przepisu art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło lat dziesięć, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przepisu przepis ten nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż nie stosuje się go do decyzji wydanych na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (brak podstawy prawnej lub rażące naruszenie prawa). Stosuje się go do innych przypadków określonych w tym przepisie. Na marginesie należy również podkreślić, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., wbrew twierdzeniom skarżącego, wywołał odwracalne skutki prawne. Jedynym skutkiem decyzji było bowiem przyznanie pomocy finansowa na zalesienie (po dokonanym fakcie zalesienia). Inaczej rzecz ujmując, skutkiem decyzji nie było zalesienie gruntów rolnych – co zdaje sugerować skarżący - tylko przyznanie określonej kwoty pieniędzy (przyznanie pomocy), którą skarżący mógł uzyskać, po dokonaniu zalesienia i spełnieniu innych określonych dodatkowych warunków lub też byłby pozbawiony tej pomocy w wypadku nie spełnienia tych dodatkowych warunków (odmowa przyznania pomocy). Pozbawione zasadności są także zarzuty skarżącego odnoszące się do niezastosowania przez organ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co zdaniem skarżącego winno mieć miejsce, gdyż nową okolicznością w sprawie był aneks do planu zalesienia. Odnosząc się do powyższego kolejny raz należy podkreślić, że skarżący do 20 czerwca 2008r. nie złożył oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z [...] września 2007r. popartego zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym wykonanie zalesienia zgodnie z tym planem zalesienia. Dlatego też jedyną możliwą formą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego było stwierdzenie nieważności. Powoływanie się na fakt sporządzenia aneksu do planu zalesienia, bez przedstawienia zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego wykonanie zalesienia zgodnie z planem zalesienia i (złożonego również w określonym przez przepis rozporządzenia terminie), nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba podkreślić, że skarżący do dania wydania decyzji stwierdzającej nieważność nie posiadał zaświadczenia nadleśniczego potwierdzającego wykonanie zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Posiadał jedynie zaświadczenie wskazujące na niezgodność zalesienia z planem zalesienia, dlatego też bezzasadne są zarzuty odnoszące się do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo należy zauważyć, że aneks do planu zalesienia sporządzony został 17 września 2008r., tj. po dacie wydania decyzji, której nieważność została stwierdzona. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji obu instancji w sposób należyty oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.