V SA/Wa 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę W dniu [...] listopada 2007 r. S. A. wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika J. S. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że wnioskodawca nie udokumentował, iż przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od 1 stycznia 1997 r. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że spełnia wszystkie wymogi, od których uzależnione jest udzielenie wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, iż z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zasadne jest domniemanie, że faktyczną datą wjazdu S. A. na terytorium Polski jest data wskazana przez zainteresowanego we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, złożonym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2001 r. tj. sierpień 1997 r. Organ zauważył, iż wskazani przez cudzoziemca świadkowie, przesłuchani do protokołu w dniach [...] kwietnia i [...] września 2008 r. wskazali dwie różne daty poznania zainteresowanego. Również z dołączonej do akt sprawy karty choroby cudzoziemca wynika, iż odbył on w dniu [...] września 1996 r. wizytę lekarską w Z., zaś w dniu [...] września 1996 r. zawarł związek małżeński w [...] A.. Z uwagi na powyższe załączona do akt historia choroby zainteresowanego nie może stanowić wiarygodnego dowodu potwierdzającego pobyt cudzoziemca na terytorium Polski w sierpniu i wrześniu 1996 r. W ocenie organu odwoławczego na podstawie materiału dowodowego sprawy nie można uznać, iż S. A. udowodnił, że spełnia przesłankę dotyczącą wymogu nieprzerwanego pobytu w Polsce co najmniej od 1 stycznia 1997 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucił poważne uchybienia formalnoprawne przepisów, na które powołuje się organ wydający decyzje, tak w I, jak również w II instancji, a w szczególności, założenie w całym procesie przygotowawczym do wydania decyzji, jak również w procesie decyzyjnym i przyjęcie za podstawę, że składający wniosek kłamie celem osiągnięcia określonej korzyści, tym samym zaprzeczenie równego traktowania stron i podporządkowanie słusznego interesu strony interesowi społecznemu, w przypadku wątpliwości, co do autentyczności wydanego zaświadczenia lekarskiego nie przeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego oparcie się tylko na ustaleniu, od kiedy obowiązywały, jakie wzory pieczęci, jak również w przypadku istotnych rozbieżności (zdaniem przesłuchujących) w zeznaniach świadków nie przesłuchanie ich przez organ II instancji na zaprzeczenie lub potwierdzenie stanowiska organu I instancji. Powyższe stanowi, w ocenie skarżącego, naruszenie fundamentalnych zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również zaprzeczenie orzecznictwa w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 818) cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania; 3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku; 4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1, tj. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.). Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest wykazanie przez cudzoziemca nieprzerwanego pobytu na terytorium RP co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, we wniosku złożonym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] stycznia 2001 r. o nadanie statusu uchodźcy zainteresowany podał jako datę wjazdu do Polski sierpień 1997 r. We wniosku z [...] listopada 2007 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkane na czas oznaczony skarżący podał, że przebywa w Polsce od 1996 r. nieprzerwanie do dzisiaj. W trakcie przesłuchania w dniu [...] lutego 2008 r. wnioskodawca wskazał, iż do Polski przyjechał jesienią 1996 r. Wyjaśnił, iż żona przyjechała do Polski kilkanaście dni po nim. Wskazany przez skarżącego jako świadek M. R. w dniu [...] kwietnia 2008 r. zeznał do protokołu, że poznał wnioskodawcę w 2000 r., natomiast drugi ze świadków M. N. podczas składania wyjaśnień tego samego dnia stwierdził, iż poznał S. A. osobiście około 1998 roku, wcześniej znał go z widzenia. W trakcie kolejnych przesłuchań w dniu [...] września 2008 r. wnioskodawcy zmienili treść wcześniejszych zeznań oświadczając, iż poznali skarżącego w 1996 r. W trakcie postępowania odwoławczego cudzoziemiec przedstawił kserokopię karty choroby oraz zaświadczenie lekarskie, z których wynikało, iż był leczony w sierpniu i wrześniu 1996 r. w prywatnym gabinecie lekarskim w Z. po przebytym urazie stawu kolanowego. Organ I instancji przesyłając dokumentację medyczną zauważył jednak, iż pieczęć lekarza dokonującego wpisów na kartach historii choroby zawiera numer identyfikacyjny lekarza, wprowadzony do użytku od 1999 r. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż w aktach sprawy znajduje się akt zawarcia w dniu [...] września 1996 r. związku małżeńskiego S. A. i K. V., który został zarejestrowany w Księdze Aktów Zawarcia Związku Małżeńskiego USC Rejonu M. [...] pod numerem [...] w dniu [...] września 1996 r. (k. 123,124 akt adm. organu I instancji). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zakwestionował wiarygodność przedstawionej przez skarżącego dokumentacji medycznej, powołując się na okoliczność odbycia jednej z wizyt lekarskich w Z. w przededniu zawarcia związku małżeńskiego w E. oddalonym o około 3500 km. W świetle zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdza, że uzasadnione jest stanowisko organów, iż nie można uznać, iż S. A. udowodnił, że spełnia przesłankę dotyczącą wymogu nieprzerwanego pobytu w Polsce co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r. Zgodnie z art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tak więc ciężar dowodu w przedmiotowej sprawie, w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r. spoczywa przede wszystkim na wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że twierdzenia strony dotyczące nieprzerwanego pobytu w Polsce od 1996 r. nie zostały w należyty sposób dowiedzione, z uwagi na istotne rozbieżności pomiędzy oświadczeniami cudzoziemca składanymi w trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy, a wyjaśnieniami składanymi w postępowaniu, które stanowi przedmiot kontroli Sądu. Również przedstawiona przez skarżącego dokumentacja lekarska nie mogła zostać uznana za wiarygodną z uwagi na brak potwierdzenia wpisów w należyty sposób. Istotne dla sprawy są również rozbieżności w zeznaniach złożonych przez wskazanych przez zainteresowanego świadków, które dotyczą tak istotnych okoliczności jak: data wjazdu wnioskodawcy do Polski i okoliczności jego poznania. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), oddalił skargę