V SA/Wa 1061/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności postanawia: odrzucić skargę. J. P. (dalej: "skarżąca") w dniu 9 września 2019 r. wystąpiła do Warszawskiego Centrum Pomocy Rodzinie (dalej: "WCPR") z wnioskami o sfinansowanie ze środków PFRON zakupu pralki automatycznej, lodówki, dwóch aparatów słuchowych oraz laptopa z oprogramowaniem. W piśmie z [...] 2019 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") skargę na nierozpatrzenie powyższych wniosków. Postanowieniem z [...] 2019 r. [...] stwierdziło, iż nie znalazło podstaw do uznania, że rozpatrujący sprawę organ dopuścił się bezczynności. Z danych przesłanych przez WCPR wynika bowiem, że wnioski skarżącej zostały rozpatrzone negatywnie z uwagi na fakt, że dołączone do wniosków orzeczenie o niepełnosprawności straciło ważność 13 września 2016 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zawsze w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "ppsa". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej strony (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "kpa" na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa, stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 6 pkt 1 kpa). Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie (art. 141 § 1 kpa). W myśl natomiast art. 53 § 2b ppsa skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wniesienie ponaglenia, rozpatrywanego w trybie określonym w art. 37 kpa, jest wymogiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, decydującym o jej dopuszczalności. Postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 kpa nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, ale elementem trybu zaskarżenia bezczynności organu do sądu administracyjnego. W konsekwencji postanowienie to nie podlega kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 ppsa. W sentencji zaskarżonego postanowienia SKO wyraźnie wskazało, że działa na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 kpa, zatem postanowienie to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skarga skarżącej jest niedopuszczalna z innych przyczyn i podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.