V SA/Wa 1062/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. oddala skargę Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. D. obywatela [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Swoją decyzję organ odwoławczy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach: W dniu [...] marca 2009 r. T. D. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Przedmiotowy wniosek umotywował wieloletnim pobytem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...]i orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia stwierdzając, iż Strona nie spełnia określonej w art. 65 ust 1 ustawy o cudzoziemcach przesłanki dotyczącej nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w wymaganym przez przepisy prawa okresie. Od powyższego rozstrzygnięcia T. D. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, iż T. D. przebywa w Polsce od 1999 r., a przerwy w pobycie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej związane były z jego uczestnictwem w kursach językowych poza granicami Polski. Organ odwoławczy uznając bezzasadność odwołania podniósł, że w dniu 21 maja 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 13 w/w ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Następnie przytoczył treść art. 65 ust 1,5 i 6 ustawy o cudzoziemcach oraz stwierdził, że zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie czy Zainteresowany spełnia przesłankę dotyczącą 5-letniego legalnego nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Z akt sprawy wynika, że przebywa on na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu 6 stycznia 1999 r. na mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] matka Cudzoziemca E. K. uzyskała zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 6 stycznia 2001 r. Jako podstawę prawną w/w decyzji wskazano art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach. Zezwolenie obejmowało również T. D.. Kolejne zezwolenie na zamieszkanie Zainteresowany uzyskał w dniu [...] listopada 2000 r. na mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z terminem ważności do dnia 28 listopada 2002 r. Jako podstawę prawną w/w decyzji wskazano art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. W dniu [...] listopada 2002 r. Wojewoda [...] udzielił Stronie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 30 czerwca 2004 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 17 ust 2 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach tj. podjęcie studiów przez cudzoziemca mającego zapewnione środki finansowe niezbędne na pokrycie kosztów studiów oraz utrzymania podczas studiów bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej. Kolejne zezwolenia cudzoziemiec otrzymał: 1) W dniu 26 maja 2004 r. na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 26 maja 2005 r. Jako podstawę prawną wskazano (ówcześnie obowiązujący) art. 53 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, który stanowił, iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielać cudzoziemcowi, który zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli potwierdzi to zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia, oraz ma zapewnione środki finansowe niezbędne do pokrycia ich kosztów oraz kosztów utrzymania podczas studiów, bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej. 2) W dniu 11 sierpnia 2005 r. na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 11 sierpnia 2006 r. Podstawę prawną stanowił cytowany wyżej art. 53 ust 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. 3) W dniu 20 września 2006 r. na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 19 września 2007 r. Podstawę prawną wspomnianej decyzji stanowił art. 53 ust 5 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który wskazywał, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, jeżeli zamierza podjąć lub kontynuować studia lub szkolenie zawodowe na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. 4) W dniu 21 stycznia 2008 r. na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 30 października 2008 r. Podstawę prawną stanowił (ówcześnie obowiązujący) art. 53 ust 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (zachodzą inne, niż określone w pkt 1,1a i ust 1 okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w szczególności ze względu na więzi o charakterze rodzinnym łączące go z zamieszkującym na tym terytorium obywatelem polskim lub obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej). 5) W dniu 23 lutego 2009 r. na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 23 lutego 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. (jako podstawę wskazano art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane). W chwili obecnej Zainteresowany przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. z terminem ważności do dnia 30 czerwca 2012 r. z uwagi na wykonywanie pracy w Polsce. (Cudzoziemiec posiadał również zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 22 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. udzielone przez Wojewodę [...]). T. D. w dniu 27 marca 2009 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. W/w zezwolenia udziela się cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat. W ocenie organu z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podstawę prawną większości zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony posiadanych przez Cudzoziemca stanowiły przepisy, w których wskazano odbywanie studiów lub szkolenia zawodowego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z powyższymi ustaleniami w sprawie należało zastosować art. 65 ust 5 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym z badanego okresu pobytu Cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej tj. od dnia 27 marca 2004 r. do 27 marca 2009 r. do 5-letniego wymaganego okresu pobytu w Polsce zaliczyć można jedynie 3 lata i 2 miesiące i 20 dni (1 rok. 6 miesięcy i 8 dni na podstawie zezwoleń otrzymanych w latach 2007, 2008 i 2009 oraz z pozostałego okresu tj. lat 2004-2007 -1 rok i 8 miesięcy i 12 dni). Z uwagi na powyższe ustalenia oraz fakt, iż T. D. wskazał w uzasadnieniu wniosku, że przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od 1996 r. zasadne było dalsze zbadanie czy spełnia przesłankę dotyczącą 5-letniego legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z dokonanych ustaleń wynika, że od dnia 27 listopada 2002 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. posiadał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na odbywanie studiów. Z uwagi na fakt, iż 5-letni pobyt Strony badany był do dnia 27 marca 2004 r. stwierdzono, że Cudzoziemiec na podstawie przedmiotowego zezwolenia przebywał 1 rok i 4 miesiące, (z tego okresu należy wliczyć do 5-letniego pobytu 8 miesięcy). W okresie od dnia 29 listopada 2000 r. do dnia 28 listopada 2002 r. przebywał na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia udzielonego na podstawie art. 17 ustawy o cudzoziemcach. Okres pobytu na podstawie tego zezwolenia wlicza się w całości. Organ odwoławczy podkreślił, że z dokonanych obliczeń wynika, że okres nieprzerwanego pobytu należało liczyć Cudzoziemcowi od dnia 19 października 2001 r. Jednakże Wojewoda [...] na podstawie informacji uzyskanych od Straży Granicznej dotyczących przekroczeń granicy przez Cudzoziemca ustalił, że T. D. podczas pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w badanym okresie tj. w latach 2001-2009 przebywał poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez 480 dni czyli dłużej niż dopuszczalny przez ustawę okres tj. powyżej 10 miesięcy. W powyższej kwestii cudzoziemiec wyjaśnił, że przerwy w pobycie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej spowodowane były wyjazdami wakacyjnymi do kraju pochodzenia i w celach nauk języka angielskiego i zarobkowych. Zdaniem organu II instancji art. 64 ust 4 ustawy o cudzoziemcach w sposób enumeratywny wymienia okoliczności, których wypełnienie nie prowadzi do negatywnych skutków dla Cudzoziemca w uznaniu jego pobytu za nieprzerwany. Wakacyjne pobyty w kraju pochodzenia, nauka języka obcego i wakacyjna praca nie stanowią takiej okoliczności. tym samym nie można uznać pobytu T. D. na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za nieprzerwany. Podkreślono jednocześnie, że w przypadku stwierdzenia okoliczności o których mowa w art. 67 ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny – doznaje istotnego ograniczenia. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. D.. W skardze nie podniósł on zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów prawa wskazał natomiast na okoliczności które jego zdaniem mają istotne znaczenie dla sprawy w tym także dla jej rozstrzygnięcia. Podniósł m.in. że: 1) W okresie od 13 czerwca 2002 r. do 15 października 2002 r. przebywał i pracował w USA, zaś w okresie od 27 maja 2003 r. do 19 listopada 2003 r. przebywał i pracował w [...]. Zdaniem skarżącego młodzi ludzie mają prawo podróżować i mieszkać na całym świecie w związku z tym nie można "oskarżać" go o zbyt długie przebywanie poza granicami jakiegokolwiek kraju, tym bardziej że ich celem było przede wszystkim doskonalenie znajomości języka angielskiego, 2) W okresie od 18 czerwca 2006 r. do 9 sierpnia 2006 r., od 19 czerwca 2007 r. do 26 sierpnia 2007 r. oraz 30 czerwca 2008 r. do 24 sierpnia 2008 r. przebywał wprawdzie poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej jednakże były to okresy wakacyjne podczas których cudzoziemiec odwiedzał rodzinę w [...]. 3) Do Polski przyjechał w 1993 r. jako 11-letnie dziecko wspólnie z rodzicami i rodzeństwem. Przebywa tu już 17 lat z czego 14 lat to pobyt gwarantowany wizą polską, 4) Skarżący jest wspólnikiem swojego ojca który jest właścicielem firmy [...]. Jako wspólnik został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. 5) Określenie granicznej daty w jego przypadku na dzień 1 listopada 2001 r. jest krzywdzące ponieważ wychowywał się w Polsce od 1993 r. (miał wówczas 11 lat). Uczęszczał także do polskich szkół. Znakomicie zna język polski, jest absolwentem polskiej wyższej uczelni i z Polską wiąże wszystkie swoje plany, zwłaszcza że właśnie tu ma swój dom i najbliższą rodzinę. 6) Zdaniem skarżącego w jego przypadku podjęcie decyzji nie może opierać się wyłącznie na analizie terminów i dat tak jak wynika to z treści kwestionowanych decyzji. Z treści skargi wynika, że jej autor zmierza do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że w dniu 21 maja 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 81 z 2010 r. poz. 531). W art. 13 stanowi ona, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 65 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. nr 234 poz. 1694 ze zm. – tekst jedn.) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regulowane źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymanie, 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przed ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Postanowienia art. 65 ust 1 ustawy o cudzoziemcach nakładają więc na organ obowiązek zbadania m.in. czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest legalny i nieprzerwany co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Stosownie natomiast do art. 65 ust 6 ustawy 6 ustawy o cudzoziemcach do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest nieprzerwany stosuje się art. 64 ust 4. Ten z kolei przepis stanowi, że pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach o których mowa w ust 1 pkt 2 lub 3 chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach o których mowa w pkt 1, 3) (uchylony), 4) leczeniem cudzoziemca, Stosowne do art. 67 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jeżeli: 1) nie spełnia wymogów o których mowa w art. 65 ust 1, 2) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa i państwa albo ochrony porządku publicznego, Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, iż wniosek o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE został złożony w dniu 27 marca 2009 r., a zatem organ miał obowiązek zbadania okresu pobytu cudzoziemca do tego dnia. Jak wynika z akt sprawy cudzoziemiec przebywał legalnie w Polsce od wielu lat. Organ odwoławczy wskazał, że chodziło tu o okresy czasu kiedy posiadał on zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony, a mianowicie o okresy: - od dnia 6 stycznia 1999 r. do dnia 6 stycznia 2001 r., - od dnia 29 listopada 2000 r. do dnia 28 listopada 2002 r., -od dnia 27 listopada 2002 r. do dnia 30 czerwca 2004 r., - od dnia 26 maja 2004 r. do dnia 26 maja 2005 r., - od dnia 11 sierpnia 2005 r. do dnia 11 sierpnia 2006 r., - od dnia 20 września 2006 r. do dnia 19 września 2007 r. - od dnia 21 stycznia 2008 r. do dnia 30 października 2008 r. - od dnia 23 lutego 2009 r. do dnia 30 czerwca 2009 r., Organ podniósł jednak, że z uwagi na długość trwania w/w okresów z wymaganego okresu 5 lat można zaliczyć skarżącemu jedynie 3 lata 2 miesiące i 20 dni (1 rok 6 miesięcy i 8 dni na podstawie zezwoleń otrzymanych w latach 2007 – 2009 , oraz 1 rok 8 miesięcy i 12 dni na podstawie zezwoleń z lat 2004-2007). Ponieważ zainteresowany wskazywał, że przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od 1996 r. zbadano również czy spełnia przesłankę dotyczącą 5 letniego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z uwzględnieniem także tego okresu. Niezależnie jednak od powyższego uzyskano od Straży Granicznej informacje dotyczące przekroczenia granicy przez cudzoziemca w okresie od 2001 do 2009 r. Wynikało z nich, że wówczas tj. w latach 2001-2009 przebywał on poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez 480 dni czyli dłużej niż przez dopuszczalny przez art. 64 ust 4 ustawy okres 10 miesięcy. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego, a także z treści skargi przerwy w pobycie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej spowodowane były wyjazdami wakacyjnymi do kraju pochodzenia (odwiedzenie rodziny). Ich celem była także nauka innych języków niż polski oraz praca zarobkowa jednakże inna niż ta o której mowa w art. 64 ust 4 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Oznacza to że w przypadku skarżącego nie można mówić o okolicznościach wskazanych w art. 64 ust 4 pkt 1,2 i 4 ustawy które stanowią swoiste usprawiedliwienie uchybienia terminu tamże wskazanego tj. terminu 10 miesięcy. Tenże przepis wskazuje bowiem w istocie okoliczności których zaistnienie nie prowadzi do negatywnych dla cudzoziemca skutków związanych z faktycznym przerwaniem pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wbrew zarzutom skargi która ma charakter postulatywny a zarazem życzeniowy brak jest podstaw do uznania, że organy dokonały dowolnej oceny dowodów. W ocenie sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zawiera ono właściwą analizę zgromadzonych dowodów, w tym zwłaszcza stosowne wyliczenia których strona skarżąca skutecznie nie podważyła. Z treści skargi nie wynika bowiem jakie dodatkowe dowody organy mogły i powinny jeszcze przeprowadzić aby w ich konsekwencji mogło dojść do nowych ustaleń faktycznych korzystniejszych dla skarżącego. Mając powyższe na uwadze rację należy przyznać organom obu instancji orzekającym w sprawie, iż cudzoziemiec nie spełnia okoliczności pięcioletniego nieprzerwanego pobytu w Polsce. W związku bowiem z koniecznością łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 65 ust 1 ustawy o cudzoziemcach należy zgodzić się ze stwierdzeniem organów, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Podnieść także należy, że w niniejszej sprawie nie było możliwe oparcie rozstrzygnięcia na tzw. uznaniu administracyjnym. Artykuł 67 ustawy o cudzoziemcach wskazuje bowiem, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Nie ma tu więc mowy o tzw. luzie decyzyjnym charakterystycznym dla decyzji które nie należą do związanych. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.