V SA/Wa 1063/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi i. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Minister Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku i. Sp. z o.o. z siedziba w G. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...] - obejmujących należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy. Organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności zawiadomieniami z dnia [...] sierpnia 2012 r. o nr.: [...], [...], [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w [...]S.A. w W. Zawiadomienia o dokonanych zajęciach wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce w dniu [...] sierpnia 2012 r. W związku z dokonanymi zajęciami zobowiązany dłużnik w dniu [...] sierpnia 2012 r. wniósł trzy skargi na czynności egzekucyjne polegające na dokonanych zajęciach. Strona wskazała, że czynności te zostały dokonane przed rozpoznaniem wniosku o oddłużenie Spółki a nadto egzekucja prowadzona jest przez kilka organów – co rażąco narusza prawo. Postanowieniem z [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił skargi z dnia [...] sierpnia 2012 r. na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu rachunku bankowego dłużnika wskazując, że były one prawidłowe. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. nr 229, 2005 r., poz. 1954 ze zm.) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i nie może być ona traktowana jako środek zaskarżenia, przy pomocy którego można kwestionować wszystkie okoliczności wyłaniające się w toku całego postępowania egzekucyjnego. Nie może być ona utożsamiana np. z zarzutami czy wnioskiem o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że przepisy art. 62 i 63 ustawy egzekucyjnej dopuszczają możliwość zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej oraz zbiegu egzekucji administracyjnej do tej samej nieruchomości, rzeczy, prawa majątkowego lub niemajątkowego wskazując jednocześnie sposób postępowania organów administracyjnych w takiej sytuacji. W niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 63 § 1 ustawy egzekucyjnej. Od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] października 2012 r. i. Sp. z o.o. złożyła w dniu [...] października 2012 r. zażalenie do Ministra Finansów podnosząc niedopuszczalność rozpoznania trzech skarg w jednym postanowieniu oraz niedopuszczalność prowadzenia egzekucji do tego samego rachunku przez kilka organów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Finansów utrzymał zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w mocy. W uzasadnieniu Minister powołując się na treść art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, że celem postępowania w przedmiocie skargi jest ocena prawidłowości działania organu administracyjnego lub egzekutora dokonującego czynności egzekucyjnych. Oceniając w związku z tym zasadność zażalenia przez pryzmat zakresu badania w sprawie Minister Finansów uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wymogi formalnoprawne jakich należało dopełnić przy zajęciu rachunku bankowego określone w treści art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały dochowane. Odnosząc się do argumentu Strony dotyczącego niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez kilka organów egzekucyjnych organ zajął stanowisko, iż wystąpienie zbiegu egzekucji pozostaje bez wpływu na ocenę dokonanej czynności egzekucyjnej. Uznając je za prawidłowe powtórzył także argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż przepisy art. 62 i 63 ustawy egzekucyjnej dopuszczają możliwość zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej oraz zbiegu egzekucji administracyjnej do tej samej nieruchomości, rzeczy, prawa majątkowego lub niemajątkowego wskazując jednocześnie sposób postępowania organów administracyjnych w takiej sytuacji. Uzasadniając rozpoznanie trzech skarg w jednym postanowieniu Minister przywołał art. 62 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie . Wniesione przez i. Sp. z o.o. skargi dotyczą tych samych czynności egzekucyjnych t.j. zajęcia rachunków bankowych Spółki w tym samym banku a postępowanie w sprawie skarg zostało oparte na tej samej podstawie prawnej – art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Do rozpatrzenia skarg właściwy był ten sam organ – Dyrektor Izby Skarbowej w K. i.Sp. z o.o. od postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, w uzasadnieniu stwierdzając jedynie, iż postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sprawy są skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia w dniu 1 sierpnia 2012 r. prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Skarga na czynność zajęcia rachunku bankowego znajduje oparcie w treści art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a zatem sprawa może być rozpatrywana jedynie w zakresie jej dotyczącym. Skarga na czynność administracyjną służy ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Wobec tego składając skargę w związku z podjętą czynnością dłużnik może podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skarżący kwestionując prawo organu do dokonania czynności polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność na rachunku bankowym, nie podnosi żadnych zarzutów odnoszących się do prawidłowości wspomnianej czynności lecz podnosi generalne zarzuty co do zbiegu egzekucji oraz rozpoznania jego skarg w jednym postanowieniu. Zaskarżone czynności egzekucyjne – zajęcie rachunku przeprowadzone ona zostały zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, które bezpośrednio prowadzą do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków stosuje najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W myśl art. 1a pkt 12a ustawy w odniesieniu do środka egzekucyjnego rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję m.in. z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych. Organ dążąc do egzekucji należności pieniężnych zastosował przewidziany prawem środek egzekucyjny czyli egzekucję z rachunku bankowego, o którym nie można również twierdzić, że jest środkiem uciążliwym dla zobowiązanego. Wspomnianego zajęcia dokonano zgodnie z treścią art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, co wynika z akt egzekucyjnych i czego Skarżący nie kwestionuje. Zajęcia były również właściwe pod względem formalnym ze względu na zastosowanie prawidłowego druku zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności, który odpowiada wzorowi ustalonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.). Sąd uznał, że zaskarżone czynności egzekucyjne odpowiadają prawu. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu, które dotyczy oceny prawidłowości przeprowadzenia czynności egzekucyjnej a więc bardzo wąskiego zakresu wyznaczonego rodzajem złożonego środka zaskarżenia, nie ma możliwości uwzględnienia podnoszonych przez Skarżącego okoliczności związanych ze zbiegiem egzekucji a nadto organ właściwie wyjaśnił tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Bezzasadne jest także kwestionowanie rozstrzygnięcia trzech skarg w jednym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] października 2012 r. oraz utrzymującym je w mocy postanowieniu Ministra Finansów. Minister Finansów zajął prawidłowe stanowisko, iż zastosowanie w sprawie miał art. 62 k.p.a. Zarówno komentator (Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.62 Kodeksu postępowania administracyjnego) jak i orzecznictwo podzielają wykładnię art. 62 k.p.a. przedstawioną w wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r., I SA 630/98 (ONSA 2000, nr 1, poz. 25), w którym przyjęto, że: "Wprawdzie art. 62 k.p.a. mówi tylko o możliwości prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony, jeśli spełnione są warunki w nim określone, ale tym bardziej można i należy prowadzić jedno postępowanie dotyczące tej samej strony, jeżeli te warunki również są spełnione". Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę jako niezasadną.