V SA/Wa 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez K. L. (dalej: Strona lub Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC, organ odwoławczy lub organ II instancji) z (...) listopada 2016 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w W. (dalej: Naczelnik UC lub organ I instancji) z (...) lipca 2016 r. nr (...) określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpnia 2013 r. w wysokości 1.886.976,00 zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 28 czerwca 2013 r. Strona prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą B. T. S. K. L. złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego II w W. powiadomienie o zamiarze rozpoczęcia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy. W dniu 1 lipca 2013 r. Naczelnik UC wydał Stronie potwierdzenie przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy. Jako rodzaj prowadzonej działalności wskazano w nim import suszu tytoniowego i nabycie wewnątrzwspólnotowe suszu tytoniowego. W dniu 15 lipca 2013 r. Strona złożyła aktualizację danych do powiadomienia w której zadeklarowała rozszerzenie działalności o sprzedaż suszu tytoniowego na terytorium kraju. W dniu (...) lipca 2013 r. Naczelnik UC wydał potwierdzenie przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy nr (...), w którym jako rodzaj prowadzonej działalności wskazano sprzedaż suszu tytoniowego na terytorium kraju, import suszu tytoniowego i nabycie wewnątrzwspólnotowe suszu tytoniowego. W dniach od 10 marca 2014 r. do 24 marca 2014 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego II w W. przeprowadzili wobec Strony kontrolę prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku akcyzowego za okres od dnia 10 czerwca 2013 r. do dnia 10 marca 2014 r. W toku kontroli podatkowej ustalono, że Strona dokonała w kontrolowanym okresie dwóch nabyć wewnątrzwspólnotowych od A.R.T.S.R.L Via S.S. P.(W.) na podstawie faktury nr (...) z dnia 29 czerwca 2013 r., towaru o nazwie handlowej T. b. s. g. (...) w ilości 12.960 kg, klasyfikowanego do kodu CN 24012095 (tytoń nieprzetworzony, odpady tytoniu) oraz faktury nr (...) z dnia 9 lipca 2013 r., towaru o nazwie T. (...) F. w ilości 7.290 kg oraz T. B. F. w ilości 7.290 kg, klasyfikowanego do kodu CN 24013000 (odpady tytoniu). Zakupiony tytoń nieprzetworzony (susz tytoniowy) Strona odsprzedała na podstawie faktur m. in. - S. G. B. g. (...) R. NlP (...) w ilości 17.925 kg (netto), w tym 11.800 kg (netto) wyrobu opisanego na fakturach jako: P. S., 2.075 kg (netto) wyrobu opisanego jako: T. F. F. i 4.050 kg (netto) wyrobu opisanego jako: T. B. F.. Dostaw wewnątrzwspólnotowych dokonano na podstawie następujących faktur: (...) z dnia 01.07.2013 r.; z dnia 15.07.2013 r.; (...) z dnia 26.07.2013 r.; (...) z dnia 26.08.2013 r.; (...) z dnia 29.08.2013 r.; (...) z dnia 09.09.2013 r.; (...) z dnia 15.10.2013 r.; (...) z dnia 28.10.2013 r.; (...) z dnia 01.03.2014 r.; (...) z dnia 08.03.2014 r.; do faktur nie były dołączone dokumenty przewozowe (CMR) oraz specyfikacje dotyczące poszczególnych sztuk załadunku; brak było potwierdzeń przyjęć towarów na fakturach przez nabywcę (z wyjątkiem faktur nr (...) z dnia 01.07.2013 r., (...) z 15.07.2013 r. i (...) z 26.07.2013 r. na których znajdowało się potwierdzenie przyjęcia przesyłki) oraz brak numerów rejestracyjnych środków transportu, którymi były wywożone towary; jak wynika z zapisów na fakturach płatności odbywały się w walucie polskiej gotówką. Wszystkie okazane przez Skarżącą faktury sprzedaży zostały zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za poszczególne miesiące z okresu objętego kontrolą z wyjątkiem faktur nr (...) z dnia 01.03.2014 r. i nr (...) z dnia 08.03.2014 r. W dniu 18 marca 2014 r. Naczelnik UC skierował do administracji łotewskiej, wniosek o weryfikację kontrahenta zagranicznego. Postanowieniem z 19 sierpnia 2014 r. Naczelnik UC wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym w prawidłowej wysokości. W dniu 3 września 2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła odpowiedź łotewskiej administracji. W piśmie nr (...) z dnia 29 sierpnia 2014 r. poinformowano, że wg deklaracji V. G. S. zadeklarowała nabycie wewnątrzwspólnotowe od Skarżącej na podstawie faktur nr: (...) na kwotę 45.504,00 zł, (...) na kwotę 35.725.50 zł. W dniu 4 czerwca 2014 r. przewodniczący zarządu A. P. wyjaśnił. że dokonał transakcji z polskimi firmami, ale dokumenty potwierdzające transakcje są przechowywane przez firmę księgową S. G. S. W dniu 11 czerwca 2014 r. skierowano wezwanie do stawienia się w Departamencie Akcyzy Państwowej Służby Skarbowej i przedłożenia dokumentów potwierdzających te transakcje. Wezwanie to zostało zignorowane. Również firma księgowa nie przedłożyła informacji. W załączeniu przesłano listę zadeklarowanych transakcji przez G. Lista obejmuje trzy faktury VAT: nr (...) z dnia 09.09.2013 r.; nr (...) z dnia 28.10.2013 r.; nr (...) z dnia 15.10.2013 r. Natomiast faktury nr: (...) z dnia 01.07.2013 r.; (...) z dnia 15.07.2013 r.; (...) z dnia 26.07.2013 r.; (...) z dnia 26.08.2013 r.; (...) z dnia 29.08.2013 r.; (...) z dnia 01.03.2014 r.; (...) z dnia 08.03.2014 r. nie zostały potwierdzone przez administrację łotewską. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik UC decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpień 2013 r., w kwocie 1.886.976,00 zł. Po wniesieniu odwołania przez Stronę od powyższej decyzji, Dyrektor IC decyzją nr (...) z (...) września 2015 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika UC z (...) lutego 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części oraz włączenie do akt sprawy dowodów w zakresie podatku od towarów i usług. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Naczelnik UC decyzją nr (...) z (...) lipca 2016 r. określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpień 2013 r. w wysokości 1.886.976,00 zł z tytułu sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ustawy o podatku akcyzowym, czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5. art. 9a ust. l i 2, art. 91 ust. 1 i 2, art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1 i 2, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Odnosząc ustalenia zawarte w protokole kontroli podatkowej do przepisów z zakresu podatku akcyzowego zauważył, że przesłanką do określenia zobowiązań podatkowych stała się czynność podlegająca opodatkowaniu akcyzą, tj. sprzedaż suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, o której mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. Naczelnik UC wskazał, że stawka akcyzy na susz tytoniowy w okresie objętym postępowaniem wynosiła 436,80 zł za każdy kilogram w przypadku sprzedaży suszu tytoniowego innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy bez jego oznaczenia znakami akcyzy, stosownie do art. 99a ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, Dyrektor IC decyzją z (...) listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z (...) lipca 2016 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613. z późn. zm., dalej: ordynacja podatkowa lub o.p.) oraz art. 9b ust. 1 pkt 2, art. 11a pkt 2, art. 99 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 749, ze zm.; dalej: ustawa o podatku akcyzowym lub u.p.a.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Opierając się na dokumentach źródłowych Strony, m.in. fakturach nabycia wewnątrzwspólnotowego suszu tytoniowego, podatkowej księdze przychodów i rozchodów, rejestrze VAT, specyfikacji dokumentów przewozowych, kontraktach, organ odwoławczy stwierdził, że Strona dokonała zakupu towaru od w. podmiotu na podstawie faktury nr (...) z 29 czerwca 2013 r. o nazwie handlowej T. b. s. g. (...), klasyfikowanego do kodu CN 24012095 w ilości 12960 kg (netto) oraz na podstawie faktury nr (...) z 9 lipca 2013 r. o nazwie handlowej T. F. F. w ilości 7.290 kg (netto) oraz T. B. F. w ilości 7.290 kg (netto) klasyfikowanego do kodu CN 24013000. Dyrektor IC wyjaśnił, że w okresie rozliczeniowym objętym postępowaniem, strona dysponowała fakturami mającymi dokumentować dokonanie dwóch transakcji sprzedaży do podmiotu mającego siedzibę na Ł., tj. S. G. L. - wg faktury VAT nr (...) z dnia 26 sierpnia 2013 r., towaru o nazwie P.B. S. w ilości 1800 kg; oraz wg faktury VAT nr (...) z dnia 29 sierpnia 2013 r. towaru o nazwie P.B. S. w ilości 2.470 kg oraz na terytorium N. J. S. wg faktury VAT (...) z dnia 24 sierpnia 2013 r. o nazwie P.B. S. w ilości 50 kg. Strona nie dysponowała jednak żadnymi dowodami dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu, w tym dokumentami magazynowymi, których numery widnieją na każdej z zakwestionowanych faktur. W oświadczeniu z dnia 17 grudnia 2015 r. Strona poinformowała, że nie posiada dokumentów WDT (potwierdzających, że towar został wywieziony i dostarczony do nabywcy) oraz, że nabywcy własnym transportem odbierali towar za który płacili gotówką. Organ odwoławczy powołał się na informację otrzymaną z administracji ł. z której wynika, że w okresie czerwiec 2013 r. do września 2013 r. podmiot S. G. zadeklarowała wg deklaracji VAT trzy nabycia wewnątrzwspólnotowe od Strony na podstawie faktur VAT nr (...) z dnia 09.09.2013 r., nr (...) z dnia 15.10.2013 r. i nr (...) z dnia 28.10.2013 r. Pozostałych transakcji nie potwierdzono ze względu na brak możliwości dokonania weryfikacji dokumentów znajdujących się w posiadaniu podmiotu prowadzącego księgowość. W dniu 4 czerwca 2014 r. przewodniczący zarządu A. P. wyjaśnił, że dokonał transakcji z polskimi firmami, ale dokumenty potwierdzające transakcje są przechowywane przez podmiot S. G. S. W dniu 11 czerwca 2014 r. skierowano wezwanie do S. G. S w celu stawienia się w Departamencie Akcyzy Państwowej Służby Skarbowej i przedłożenia dokumentów potwierdzających te transakcje. Wezwanie zostało zignorowane, nie przedłożono żadnych dowodów. Dyrektor IC wskazał, że w aktach sprawy znajdują się informacje przesłane do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. z ł. administracji podatkowej dotyczące zakwestionowanych faktur. Ł. administracja podatkowa poinformowała, że podmiot S. G. wykazał nabycie towarów tylko w kwocie 31.880,25 PLN natomiast Strona wykazała transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do podmiotu S. G. ze stawką VAT 0% na kwotę 228.209,25 PLN. Ponadto brak jest informacji, że S. G. otrzymała wyroby i komu zostały odsprzedane. Brak jest również informacji dotyczących płatności. W dniu 22.08.2014 r. administracja podatkowa Ł. wydała decyzję o zawieszeniu działalności gospodarczej S. G., w dniu 12.12.2014 r, wydano decyzję o zakończeniu wykonywania działalności gospodarczej i w konsekwencji w dniu 04.03.2015 r, dokonano wpisu w Rejestrze Przedsiębiorców Republiki Ł. o zakończeniu działalności podmiotu z uwagi na uchylanie się od opodatkowania. Poza tym w dniu 21.08.2014 r. pozbawiono prawa sprawowania funkcji w spółkach handlowych na okres jednego roku członka zarządu S. G. O. G. oraz pozbawiono prawa sprawowania funkcji w spółkach handlowych na okres jednego roku prezesa zarządu S. G. A. P.. Reasumując organ odwoławczy, po uwzględnieniu całego zebranego materiału dowodowego, ustalił, że w sprawie nie wystąpiły dostawy wewnątrzwspólnotowe, co do których wystawiono zakwestionowane oraz opisane wyżej faktury. Z tego względu przyjęto, że Strona dokonała sprzedaży suszu tytoniowego o łącznej wadze 4320 kg innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w myśl art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, według stawki 436,80 zł za 1 kg suszu tytoniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuciła powyższej decyzji Dyrektora IC rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść decyzji, a mianowicie: 1. przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy ordynacja podatkowa, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy co do dokonania przez Podatnika w okresie rozliczeniowym sierpień 2013 r. trzech transakcji dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego w łącznej ilości 4.320 kg, polegające na przyjęciu uproszczeń i domniemań, poprzez brak ustaleń co do autentyczności informacji uzyskanych przez organ podatkowy w ramach międzynarodowej pomocy prawnej od władz celnych obcego państwa, która to okoliczność została ustalona na podstawie niezidentyfikowanego pisma (bez tłumaczenia przysięgłego) oraz brak prawidłowego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy i tłumaczenie przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Podatnika; 2. przepisu art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego wskutek oparcia decyzji na błędnym założeniu. że w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że wszystkie transakcje sprzedaży suszu tytoniowego dokonane przez Podatnika do podmiotów zagranicznych nie miały charakteru dostawy wewnątrzwspólnotowej, podczas gdy z samej treści uzasadnienia decyzji z dnia (...).02.2015 r. wynikają odmienne ustalenia, w szczególności poprzez nieuwzględnienie, iż z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika. że S. G. z siedzibą w R. w okresie od 10.06.2013 r. do 10.03.2014 r. zadeklarowała wg deklaracji VAT trzy nabycia wewnątrzwspolnotowe od podmiotu B. T. Service K. L. na podstawie faktur VAT nr z dnia 09.09.2013, nr (...) z dnia 15.10.2013 i nr (...) z dnia 28.10.2013 r., a w dniu 04.06.2014 r. w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w stosunku do S. G. z siedzibą w R., prezes zarządu tej spółki A. P. wyjaśnił, że firma dokonywała także innych transakcji z polskimi podmiotami, a dokumenty potwierdzające te transakcje są przechowywane przez firmę księgową a także poprzez nieuwzględnienie, że n. administracja celna potwierdziła dokonanie transakcji zakupu przez J. S. prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium N. od skarżącej wg. faktury VAT (...) z dnia 24 sierpnia 2013 r. 3. przepisu art. 210 § 4 w związku z art. 124 ordynacji podatkowej, poprzez brak wykazania w uzasadnieniu decyzji spełnienia przesłanek ustawowych, warunkujących przeprowadzenie postępowania podatkowego, mającego na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego, w tym zaniechanie należytego uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia; Skarżąca zarzuciła ponadto obrazę prawa materialnego, tj. - przepisu art. 2 ust. 1 pkt 8 i art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, przez nietrafne przyjęcie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nastąpiły przesłanki do opodatkowania akcyzą czynności dokonanych przez Podatnika w okresie rozliczeniowym sierpień 2013 roku. W oparciu o powyżej przedstawione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UC z (...) lipca 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora IC z (...) listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika UC z (...) lipca 2016 r. określającą Skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2013 r. W sprawie bezsporne jest, że Skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia suszu tytoniowego od kontrahenta w., tj. A.R.T. s. V. S.S. 90 Bis Km 13+300 82020 P. B. wg. faktury nr (...) z 29 czerwca 2013 r. w ilości 12.960 kg (netto) oraz faktury nr (...) z 9 lipca 2013 r. w łącznej ilości 14.580 kg (netto). W okresie rozliczeniowym objętym postępowaniem Skarżąca dysponowała trzema fakturami mającymi dokumentować dokonanie zbycia nieoznakowanego znakami akcyzy suszu tytoniowego w łącznej ilości 4320 kg (objętego fakturami: nr (...) z 24 sierpnia 2013 r. na rzecz J. S. oraz nr (...) z 26 sierpnia 2013 roku i (...) z 29 sierpnia 2013 r. na rzecz podmiotu ł. S. G. Skarżąca twierdzi, że dokonała tego w ramach nie podlegającej podatkowi akcyzowemu dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz wskazanych podmiotów i nie miała obowiązku znakowania towaru znakami akcyzy, podczas gdy organ twierdził, że Skarżąca dokonała sprzedaży krajowej towaru nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. W ocenie Sądu, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające uzasadnia stanowisko organów podatkowych, że dokonane przez Skarżącą transakcje zbycia suszu tytoniowego objęte fakturami nr (...), nr (...) oraz nr (...), stanowiły w istocie sprzedaż krajową podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a. przez dostawę wewnątrzwspólnotową należy rozumieć przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, aby nastąpiło przemieszczenie suszu będącego przedmiotem spornych transakcji, z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Podkreślić należy, że Skarżąca na etapie postepowania podatkowego wzywana była do przedłożenia dokumentów na potwierdzenie realizacji kwestionowanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, dot. spornych faktur. W oświadczeniu z 17 grudnia 2015 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.W. (wchodzącym w skład materiału dowodowego niniejszej sprawy) Skarżąca stwierdziła, że nie posiada dokumentów WDT (tj. potwierdzających, że towar został wywieziony, dostarczony do nabywcy) oraz, że kontrahent Sia Gallery odbierał towar własnym transportem, a płatność za towar następowała gotówką. Poza tym sporne faktury dotyczące dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego do podmiotu łotewskiego nie zostały zaksięgowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Skarżącej. Podkreślić również należy, że weryfikacja łotewskiego kontrahenta Skarżącej, przeprowadzona przez organy celne, nie potwierdziła realizacji dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego do S. G. na podstawie faktur nr (...) oraz nr (...). Przekazana stronie polskiej odpowiedź Departamentu Akcyzy Państwowej Służby Skarbowej administracji ł., zawarta w piśmie nr (...) z 29 sierpnia 2014 r., oparta na deklaracji VAT S. G., potwierdzała nabycie wewnątrzwspólnotowego towaru od Skarżącej jednakże na podstawie innych faktur niż kwestionowane, tj. faktur nr (...), nr (...) oraz nr (...). Jednocześnie pismo powyższe informowało o nieprzedłożeniu przez płatnika oraz firmę prowadzącą księgowość S. G. S., pomimo wezwania przez administrację ł., dokumentów na potwierdzenie transakcji z polskimi płatnikami. Tak więc transakcje na podstawie faktur Skarżącej nr (...) oraz nr (...), mających potwierdzać dostawę wewnątrzwspólnotową suszu tytoniowego do Sia Gallery, nie zostały potwierdzone przez administrację ł. To samo dotyczy faktury VAT nr (...) z dnia 24 sierpnia 2013 roku. Do faktury nie był dołączony dokument przekazowy (CMR) oraz specyfikacja dot. poszczególnych sztuk; na fakturze brak było potwierdzenie przyjęcie towarów przez nabywcę oraz brak numeru rejestracyjnego środka transportu, którym był wywożony towar, płatność za fakturę odbyła się w walucie polskiej, gotówką. Organy orzekające prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy oparły się również na ustaleniach i informacjach przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.W. w piśmie z 18 grudnia 2015 r. – stanowiącym odpowiedź na zapytanie Naczelnika UC (pismo z 12 listopada 2015 r.) dotyczące faktycznego przemieszczenia towarów sprzedanych przez Skarżącą w okresie rozliczeniowym sierpień 2013 r. do kontrahenta zagranicznego. Naczelnik urzędu skarbowego - na podstawie danych otrzymanych od administracji Ł.– poinformował, że firma S. G. wykazała nabycie towarów w kwocie 31.880,25 zł, natomiast Skarżąca wykazała transakcje WDT do tego kontrahenta ze stawką VAT 0% na kwotę 228.209,25 zł. W piśmie z 18 grudnia 2015 r. wskazano ponadto na brak informacji by S. G. otrzymała towary oraz komu zostały one odsprzedane, a także na brak informacji o płatności za te towary. Dodatkowo poinformowano, że administracja podatkowa Ł. z dniem 22 sierpnia 2014 r. wydała decyzję o zawieszeniu działalności gospodarczej S. G., a z dniem 4 marca 2015 r. wydano decyzję o zamknięciu firmy z uwagi na uchylanie się od opodatkowania. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W. powyższe ustalenia wskazują, że transakcje WDT z firmą ł. nie są rzetelne. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny przyjmując, że Skarżąca w sierpniu 2013 r. nie zrealizowała dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego w łącznej ilości 4320 kg do S. G. (faktury nr (...) i nr (...)), oraz J. S. (faktura nr 3/08/2013), zaś sprzedaż tego towaru nastąpiła innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy – co stanowi czynność będącą przedmiotem opodatkowania akcyzą na podstawie art. 9b ust. 1 pkt 2 u.p.a. Podkreślić ponownie należy, że Skarżąca oprócz zakwestionowanych faktur nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić zrealizowanie dostawy wewnątrzwspólnotowej wskazanych podmiotów, podczas gdy to na Skarżącej jako sprzedawcy suszu tytoniowego ciąży, zgodnie z art. 9b ust. 4 u.p.a. obowiązek ustalenia, czy sprzedaje ten susz uprawnionemu podmiotowi i w tym celu może zażądać przedstawienia przez nabywcę zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego albo potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy, a w razie odmowy ich przedstawienia przez nabywcę może odmówić sprzedaży suszu tytoniowego po cenie nieuwzględniającej akcyzy (art.9b ust.5 u.p.a.). Brzmienie powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, że to nie organ, a Skarżąca jako sprzedawca wyrobu akcyzowego miał obowiązek wykazać uprawnienie do sprzedaży tego wyrobu bez znaków akcyzy, które jest wyjątkiem od ogólnej zasady oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy (art.114 i nast. u.p.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, aby podjęła jakiekolwiek czynności w celu ustalenia czy sprzedaje susz tytoniowy uprawnionemu podmiotowi. W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Organy orzekające podjęły niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 o.p.) zebrały niezbędny materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący go rozpatrzyły, oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, czyniąc tym samy za dość wymogom wynikającym z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Kompleksowa analiza zebranego materiału dowodowego i wnioski z niej wynikające są spójne i logiczne co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 210 § 4 o.p. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia. Wobec nie przedłożenia przez Skarżącą dowodów potwierdzających realizację dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego w sierpniu 2013 r. zasadnie Naczelnik UC zwrócił się do administracji ł. za pośrednictwem biura łącznikowego (ELO) o weryfikację transakcji dostawy wewnątrzwspólnotowej towaru dla S. G. Wyjaśnić należy, że jednostką współpracy administracyjnej w dziedzinie akcyzy jest centralne biuro łącznikowe (ELO), usytuowane w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które wykonuje zadania w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie akcyzy, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr (...) z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych (Dz. Urz. UE L 359 z 4 grudnia 2004 r.) — art.7 ust. 1 u.p.a. Udzielona odpowiedź strony łotewskiej, przetłumaczona roboczo na język polski, wbrew zarzutom skargi jest wiarygodna i stanowiła podstawę do ustaleń faktycznych przyjętych przez organy orzekające. Zastosowana prawna procedura współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku akcyzowego, nie wymaga udziału tłumacza przysięgłego, w związku z czym brak tłumaczenia odpowiedzi administracji ł. przez tłumacza przysięgłego nie może podważać jej autentyczności czy też uzasadniać zarzutu rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść Skarżącej. Natomiast udzielona odpowiedź strony ł. podlegała ocenie organów, która nie była dowolna. Dodać w tym miejscu należy, że również weryfikacja transakcji WDT suszu tytoniowego przez Skarżącą dla S. G. w sierpniu 2013 r., przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.W., w oparciu o odpowiedź strony ł., podważyła wiarygodność tych transakcji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sierpnia 2013 r. w związku z tym poza zakresem rozpatrywanej sprawy, a tym samym oceny Sądu, pozostają ustalenia organów podatkowych odnoszące się do transakcji z innych okresów rozliczeniowych - a wskazane również w skardze. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w u.p.a. Organy prawidłowo ustaliły, że sprzedaż suszu tytoniowego przez Skarżącą nastąpiła innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy i prawidłowo zastosowały art. 9b ust. 1 pkt 2 u.p.a. Zgodnie z art. 99a ust. 2 podstawą opodatkowania suszu tytoniowego jest ilość suszu wyrażona w kilogramach (w rozpatrywanej sprawie 1000 kg), zaś stawka akcyzy za susz tytoniowy w przypadku sprzedaży innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy bez jego oznaczenia znakami akcyzy wynosi 436,80 zł za każdy kilogram (art. 99a ust. 4 u.p.a.). Reasumując Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są nieuzasadnione i nie znajdując innych powodów do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.