V SA/Wa 1071/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP; Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. W dniu 14 grudnia 2009 r. M.A. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując to pozostawieniem w związku małżeńskim z obywatelką polską K.Ż. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia Cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia powołując się na treść art. 57 ust 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 53 ust 1 pkt 6 i art. 62 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż związek małżeński zawarty przez Wnioskodawcę nie uzasadnia udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nastąpił rozpad związku małżeńskiego, małżonkowie nie zamieszkują razem i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego a ponadto w ocenie Wojewody [...] – małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia przepisów dotyczących udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od ww. rozstrzygnięcia Cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, stwierdzając w uzasadnieniu, iż naruszono przepisy prawa materialnego dotyczące udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony poprzez błędne przyjęcie, że nie spełnia On przesłanki do udzielania przedmiotowego zezwolenia w trybie art. 53 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy o cudzoziemcach. Ponadto w ocenie Strony Wojewoda [...] naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące i wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów administracji, polegające na sprzeczności treści wydanej decyzji a wcześniejszą decyzją tego samego organu dotyczącą udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaną na podstawie tego samego stanu faktycznego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2011 r. postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż ustalenia Wojewody [...] są prawidłowe, jak również prawidłowo zostały zastosowane przepisy prawa materialnego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się adwokat, która w imieniu cudzoziemca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając obrazę: a) art. 18 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przesądzenie, iż małżeństwo M.A. i K.Ż. jest jedynie formalne i stanowi fikcję, a z kontekstu wynika, iż jego koniec dla organów przesądzony i zasadny, a także poprzez stosowanie domniemania, co do aktualnych zamiarów Wnioskodawcy, w zakresie niewywiązywania się z obowiązków małżeńskich, b) art. 55 ust 1 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie domniemania, iż spełnienie jednej z przesłanek wszczęcia postępowania sprawdzającego przewidzianych w tym przepisie, automatycznie świadczy o zawarciu związku małżeńskiego w celu obejścia ustawy; c) art. 53 ust 1 k.p.a. 6 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez oczekiwanie, że wnioskodawca udowodni celowość zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w sytuacji, kiedy małżonek czasowo nie zamieszkuje w Polsce oraz poprzez bezpodstawne ograniczenie małżonków w planowaniu wspólnego życia, co narusza art. 18 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; d) art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez nie dążenie do pełnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności pomijając okoliczności wskazywane przez wnioskodawcę oraz poprzestanie na ustaleniu, iż wnioskodawca we F. mógł legalnie żyć i funkcjonować znając język, a jak wynika z kontekstu uzasadnienia do Polski przyjechał tylko po to aby obchodzić polskie ustawodawstwo; e) art. 9 k.p.a. w związku z art. 7 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy nieprawidłowego działania Wojewody [...] w zakresie informowania wnioskodawcy o alternatywnych przesłankach udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i ewentualnej konieczności ich wykazania; f) art. 77 § 1 w związku z art. 7 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez przejście do porządku nad dostrzeżonymi brakami postępowania przez Wojewodą [...] (zakres przesłuchań); g) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli Organ odwoławczy rozszerzył podstawę decyzji odmawiającej wydania zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, to zamiast tego winien przekazać sprawę organowi I instancji, który nie badał czy pobyt wnioskodawcy ponad 3 miesiące jest celowy; h) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez: - nieodniesienie się do całości zarzutów stawianych decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewody [...]; -nieodniesienie się do wszystkich okoliczności wskazywanych przez wnioskodawcę, w szczególności wspólnej historii małżonków przed zawarciem związku małżeńskiego (ich zamieszkiwanie, paroletnia znajomość), starania się znalezienia pracy i odnalezienia w nowej rzeczywistości przed przyjazdem żony. In fine pełnomocnik wniosła o dopuszczenie dowodu z akt sprawy Sądu Okręgowego w K. w sprawie sygn. akt XI C 3700/10 na okoliczność podnoszonych tam przez strony argumentów i sposobu zakończenia sprawy rozwodowej skarżącego, a także o uchylenie obu zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. In principio wskazać należy, iż w aktach administracyjnych znajduje się decyzja administracyjna Wojewody [...] z dnia 30 stycznia 2009 r. mocą której – stosownie do treści art. 53 ust 1 pkt 6 z zw. z art. 62 ust 1 ustawy o cudzoziemcach – wyrażono zgodę na roczne zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Jej wydanie było poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym i wówczas to kwestia legalności zawartego związku małżeńskiego nie budziła wątpliwości. Dopiero w motywach decyzji z dnia [...] października 2010 r. tenże Wojewoda – powołując się także na treść wskazanych wyżej przepisów oraz dodatkowo art. 57 ust 1 pkt 1 i 4 cyt. ustawy – doszedł do wniosku, że "związek małżeński został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a służyć miał M.A. do uzyskania kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej". Ten wniosek został poprzedzony konstatacją, że małżeństwo – "faktycznie nie istnieje. Małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie wypełniają żadnych prawnych obowiązków wynikających z małżeństwa, co więcej żona cudzoziemca przebywała poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od ponad 10 lat, gdzie bez towarzystwa męża spędzała ostatnią Wigilię i Sylwestra". Powyższe rozumowanie jest wadliwe i dotknięte błędem albowiem przyjmuje się, że skoro małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, to związek jest fikcyjny. Nie bierze się pod uwagę tego, że przyczyną takiego stanu rzeczy są okoliczności wskazane przez małżonków w złożonych zeznaniach i wyjaśnieniach, które uznano za wiarygodne wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Swe konstatacje Organ I instancji czyni nie wskazując żadnych dowodów, co jest sprzeczne z treścią art. 107 § 3 k.p.a., w którym ustawodawca nakazuje aby uzasadnienie wskazywało dowody, na których się oparł. Tego w sprawie brakuje, bowiem nie wskazano ani tych, które uznano za wiarygodne, ani tych którym Organ odmówił wiarygodności, co stanowi istotne naruszenie prawa procesowego. Argumentami przemawiającymi za fikcyjnością małżeństwa ma być to, że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie wypełniają żadnych prawnych obowiązków, a żona przebywa poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Tymczasem Organ nie poddał analizie zeznań i wyjaśnień małżonków (k. 34-37) z których wynika, że jeszcze przed zawarciem związku zamieszkali razem i decyzja o zawarciu małżeństwa została podjęta po długim okresie narzeczeństwa. Z treści protokołów wynika zgodność ich relacji w zakresie umeblowania wspólnego mieszkania i czynności, które dokonali w dniu poprzedzającym złożenie zeznań. Podobny charakter noszą ich zeznania i wyjaśnienia złożone na k. 43-47. Wyjaśnia się logiczne przyczyny tego, że nie prowadzą wspólnego gospodarstwa. Z ich treści wynika (k.46), że chociaż Wigilię i Sylwestra małżonkowie spędzili oddzielnie, to obdarowali się prezentami. Jeżeli to możliwe spotykają się w Polsce w ich [...] mieszkaniu. Fakt ten potwierdza notatka urzędowa (k. 52), a także treść sprawozdania z rozmowy z B. K. (k. 54), z której wynika, że żona Cudzoziemca "do Polski przyjeżdża co pewien okres. Ostatnio pani B. zauważyła ją w bloku 2-3 tygodnie temu". To samo wskazała K. R. (k. 56). Organ też nie dostrzega, iż z zeznań J.H. i P.K. wynika, iż związek małżeński "nie został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach" – (k. 62-63). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że argumentacja zawarta w decyzji Wojewody jest oderwana całkowicie od zebranego w sprawie materiału dowodowego. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do wskazanych wyżej dowodów – poprzez próbę ich oceny – rażąco narusza treść art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Wszystkie zaś one świadczą o tym, że małżeństwo zostało zawarte prawidłowo; w żadnej mierze nie w celu "objęcia przepisów ustawy o cudzoziemcach". Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielił pogląd, że "związek małżeński Cudzoziemca został zawarty przez Niego w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej". Jego zdaniem "związek małżeński z K.Ż. ma jedynie charakter formalny, a żona Cudzoziemca zamierza ten związek rozwiązać przez rozwód. Sam fakt pozostawienia w związku małżeńskim z obywatelką polską jedynie pod względem formalnym nie stanowi sam w sobie podstawy do udzielenia (...) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony." Dokonane przesłuchania (żony Cudzoziemca – k. 43-44 i P. K. – k. 41-42) świadczą, iż Cudzoziemiec związał się z żoną tego drugiego i dopuścił się zdrady małżeńskiej, co skłoniło K.Ż. do złożenia powództwa rozwodowego (k. 55). W nim zawarto następującą sugestię – " Powódka sądzi też, że Pozwany zawarł małżeństwo z Nią jedynie celem starań o pobyt stały w Polsce", ale in fine wskazuje "iż wygasły wszelkie więzi małżeńskie i brak jest perspektyw na dalsze trwanie małżeństwa, Powódka wnosi jak na wstępie". Powyższe cytaty pozwalają uznać, że skoro wygasły owe więzi małżeńskie, to one kiedyś istniały, a zatem małżeństwo nie było fikcyjne. Organ II instancji nie dostrzegł także bardzo istotnej notatki urzędowej (k. 63), z której treści wynika, iż nieznana kobieta oświadczyła, iż "Cudzoziemiec wraz z żoną K. mieszka od około 3 lat w kwaterze nr [...]. Dyskutantka poinformowała, że często widywała opiniowanego w towarzystwie swojej żony (...). Te informacje znajdują potwierdzenie w sprawozdaniu z rozmowy z G.K. (k. 68) – "kończąc dyskusję pan K. stwierdził, że M. i K. sprawiają wrażenie dobrej małżeńskiej pary". Dalsza korespondencja kierowana do Szefa do Spraw Cudzoziemców przez żonę Cudzoziemca i jej zeznania (k. 76-79, 86, 88-90, 91-94, 97-100, 101-102, 107-112, a także załączone do akt sądowych) winny być oceniane w kontekście tego, że Cudzoziemiec – zdaniem jego żony – dopuścił się zdrady małżeńskiej. Z ich treści wynika, że Pani K. Ż. zamierza walczyć o odzyskanie męża i nawiązać pożycie małżeńskie. Warto w tym kontekście wskazać, że sprawa o rozwód zakończyła się wydaniem przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu cofnięcia przez powódkę pozwu; dowodzi tego postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie wydane w dniu 10 lutego 2011 r. w sprawie XI C 3700/10 – vide k. 51 akt sądowych. Zgodzić należy się z pełnomocnikiem Wnioskodawcy, iż postępowanie organów obu instancji uderza w konstytucyjną zasadę ochrony rodziny wyrażoną w art. 18 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, skoro małżeństwo wnioskodawcy jest ważne i trwa, to organy nie mogą dążyć do wykazania, iż nie ma ono żadnych perspektyw poza prawnym zakończeniem, że "faktycznie ono nie istnieje", a faktu złożenia powództwa o rozwód utożsamiać z zakończeniem małżeństwa. Taka postawa organów obu instancji przełożyła się na wybiórczym oparciu się na okolicznościach ujawnionych w sprawie i nie dążeniu do wszechstronnego, obiektywnego ustalenia stanu faktycznego. Na postawie przepisu art. 7 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 7 k.p.a. organy obu instancji były zobowiązane do ustalenia tzw. "prawdy obiektywnej". Na zasadnicze znaczenie tej zasady wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 2927/05: "Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175) do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że również w uregulowanych w rozdziale 4 tej ustawy w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony stosuje się przepisy k.p.a. (poza wyraźnie wyłączonych przez art. 55 ust 2 artykułem 79), a zatem stosuje się także art. 7 k.p.a., wyrażający naczelną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej" (LEX nr 258276). W samym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zostało stwierdzone: "Z analizy protokołów przesłuchania wynika, że miały one charakter pobieżny" (str. 2), nad czym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przeszedł do porządku, a jedynie z kontekstu uzasadnienia można wnioskować, iż w obliczu niekwestionowanej przez nikogo okoliczności, iż obecnie małżonkowie nie zamieszkują razem, oczywistym jest, że małżeństwo wnioskodawcy zostało zawarte w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach. W tym kontekście należy zauważyć, iż Organ II instancji pominął w swych rozważaniach i przy podejmowaniu czynności wyjaśniających, podnoszących w pismach Wnioskodawcy okoliczności, iż znajomość małżonków przed zawarciem małżeństwa w 2008 r. trwała od 2005 r., kiedy to razem zamieszkiwali we F. (osobiste odwołanie wnioskodawcy od decyzji Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 2010 r. ), a brak w sprawie ustalenia okoliczności świadczących, iż strony przed zawarciem małżeństwa razem nie prowadziły gospodarstwa domowego czy też poznały się krótko przed zawarciem związku małżeńskiego. Podobnie Organ II instancji pomija podnoszoną przez wnioskodawcę okoliczności, iż miał on w Polsce znaleźć pracę i czekać na przyjazd żony z F., która przebywała tam z uwagi na nabycie w perspektywie uprawnień emerytalnych. Organy obu instancji położyły silny akcent na okoliczność, iż żona wnioskodawcy doszła do przeświadczenia, iż została oszukana i przestała wierzyć w szczere intencje wnioskodawcy przy zawieraniu małżeństwa. Faktem jest, iż żona wnioskodawcy była o niego zazdrosna, niemniej należy zauważyć, iż dopiero z perspektywy czasu, w wyniku długotrwałej rozłąki i w trakcie przedmiotowego postępowania, poczuła się oszukana. Natomiast organy obu instancji, oprócz pominięcia historii wnioskodawcy i jego żony z przed zawarcia małżeństwa, nie odnoszą się do faktu, iż żona wnioskodawcy twierdziła, iż zawierała związek małżeński z miłości oraz okoliczności, iż po zawarciu związku małżeńskiego nosi nazwisko dwuczłonowe, co świadczy o braku zawarcia małżeństwa celem obejścia ustawy. Podkreślenia wymaga fakt, iż udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy jest zasadą, od której ustawa przewiduje wyjątki, ale ich zaistnienie musi być poprzedzone pełnym obiektywnym postępowaniem wyjaśniającym, a decyzja odmawiająca musi być wyczerpująco uzasadniona. Vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. w sprawie sygn. V SA/Wa 633/06: "Udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy zaistnieniu warunków określonych w art. 53 ust 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) jest zasadą, od której wyjątki wymagają przekonującego uzasadnienia. W przypadku wystąpienia przesłanki, jaką jest zawarcie związku małżeńskiego, organ prowadzący postępowanie o udzieleniu przedmiotowego zezwolenia ustala, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy enumeratywnie wymienione w art. 55 ust 1 ustawy, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony" (LEX nr 265053). Organ odwoławczy wprawdzie dostrzega możliwość istnienia małżeństwa i równoczesnej rozłąki małżonków, jednakże uznaje, że "w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności usprawiedliwiającej fakt nieprowadzenia przez małżonków wspólnego gospodarstwa domowego". Nie powtarzając wyżej wskazanych okoliczności, które organy przemilczały, będące powodem rozłąki małżonków, należy zauważyć, iż podkreślane okoliczności przez organ II instancji, iż wnioskodawca włada językiem francuskim oraz nie ma przeszkód prawno-formalnych aby małżonkowie wspólnie zamieszkiwali we F. w kontekście, iż świadczy to o fikcyjności małżeństwa jest błędne, a powinno być asumptem dla organów administracji do krytycznej oceny zeznań małżonki wnioskodawcy, która poczuła się przez niego urażona. W szczególności organy obu instancji nie brały pod rozwagę, iż przed zawarciem małżeństwa wnioskodawcy z Polską nie łączyły żadne więzi i skoro mógł spokojnie żyć we F., to poza kontekstem małżeństwa, brak jakichkolwiek powodów, żeby zależało mu na osiedleniu się w Polsce. Trzeba też pamiętać, iż zaistnienie okoliczności wskazanych w przepisie art. 55 ust 1 pkt 1-7 ustawy o cudzoziemcach obliguje organy administracji do zbadania sprawy w zakresie ewentualnego stwierdzenia zawarcia małżeństwa w celu obejścia ustawy, natomiast nie świadczą automatycznie o fikcyjności małżeństwa, ani nawet nie stwarzają podstaw do stosowania domniemań niekorzystnych dla wnioskodawcy, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie. Tak wskazano w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 352/06: "Wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 55 ust 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) nie świadczy automatycznie o fikcyjności małżeństwa. Powinno natomiast stanowić podstawę do podjęcia czynności celem ustalenia w sposób wskazany w przepisach k.p.a., czy taka fikcyjność w danym przypadku nie zachodzi" (LEX nr 283265). Słusznie zwraca się uwagę w uzasadnieniu skargi, że Organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu stawianego decyzji Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 2010 r., polegającego na tym, iż wnioskodawca spodziewał się wydania pozytywnej dla niego decyzji o zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony, tak jak się to stało wcześniej; dlatego też nie wskazywał innych okoliczności faktycznych również uzasadniających udzielenie mu takiego zezwolenia. Natomiast Organ I instancji nie wyjaśniając wnioskodawcy jego sytuacji i możliwości, stwierdził że rozważał również inne podstawy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ale wnioskodawca nie wykazał zaistnienia koniecznych przesłanek. Z jednej strony świadczy to o niepełności uzasadnienia, ale z drugiej strony o zaakceptowaniu przez organ II instancji sposobu działania Wojewody [...], który naruszał przepis art. 9 k.p.a. w związku z art. 7 cyt. ustawy o cudzoziemcach. W efekcie tych rozważań wskazać należy na potrzebę oceny wskazanego materiału dowodowego w kształcie określonym w art. 107 § 3 k.p.a. z uwzględnieniem dyrektywy z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Istotną okolicznością – którą także należy rozważyć – jest fakt cofnięcia powództwa przez K. Ż. i treść wydanego przez Sąd Okręgowy w Krakowie postanowienia z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie XI C 3700/10. Ta ostatnia okoliczność stanowi novum i podważa całkowicie argumentację opartą w zaskarżonych decyzjach, że wniesienie powództwa rozwodowego stanowi podstawę do uznania, iż zawarte małżeństwo ab initio było fikcją. Mając na względzie treść art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.