V SA/Wa 108/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madaliński - Urbaniak, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, , Protokolant sekretarz sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę Przedmiotem skargi z 14 grudnia 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. Z. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzje te zostały wydane w postępowaniu wszczętym z kolejnego, ósmego już, wniosku S. Z. o nadanie statusu uchodźcy. Wniosek ten złożony został przez Cudzoziemca w dniu [...] stycznia 2011 r. w Placówce Straży Granicznej w T. i obejmował również jego żonę N. K. i małoletnią córkę M. Z.. Cudzoziemiec powoływał się w uzasadnieniu na zagrożenie życia i zdrowia jego rodziny, przemoc i prześladowania ze strony władz R.. Wskazywał, iż jego rodzina jest poszkodowana. Była poddawana przemocy, torturom. Ojca, S. Z., działającego na rzecz niepodległości C. podłączali do prądu, bili, pytali, co syn robił w Polsce. Żona także była pobita a zastraszone dziecko doznało szoku. Cudzoziemiec oświadczył, iż posiada dokumenty potwierdzające te fakty. Siebie określił jako stronnika [...]. Rozpoznający sprawę organ dysponował materiałem dowodowym zawartym w siedmiu poprzednich wnioskach: 1/ S. Z. po raz pierwszy złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w dniu [...] czerwca 2005 r. (nr sprawy [...]). Wskazując na zasadnicze okoliczności i przyczyny, dla których ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oświadczył, że z F. wyjechał z powodu prześladowań na tle narodowościowym i braku pracy z tego powodu. Wskazał, iż w [...] r. był sądzony za rzekome posiadanie broni. Przy aresztowaniu, które nastąpiło w domu w K. (K.), gdzie mieszkał z żoną, zastosowano wobec niego przemoc fizyczną. Odbył wyrok 3 lat więzienia w S. Przed aresztowaniem przebywał w K. i na U.. Po wyjściu z więzienia w [...] r. pisał apelacje, ale bezskutecznie. Przedstawiając kolejne lata Wnioskodawca wskazał, iż w [...] r. wyjechał do N. na S., gdzie przez rok zajmował się [...], następnie wrócił do K.. Czuł się zagrożony z powodu narodowości [...] a żona, która pracowała w K. z powodu jego narodowości miała dużo nieprzyjemności, mówili jej, że mąż jest bandytą [...], którego trzeba zabić. W dniu [...] listopada 2005 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, decyzją nr [...], odmówił S. Z. nadania statusu uchodźcy i nakazał opuszczenie terytorium RP. W decyzji podkreślono, iż Wnioskodawca nie podał żadnych istotnych z punktu widzenia Konwencji Genewskiej przyczyn wyjazdu z F.. Organ I instancji zwrócił uwagę, iż od [...] r. Cudzoziemiec nie przebywał w C., co jednocześnie stanowiło dowód na brak zaangażowania w [...]. Podkreślono również, iż Cudzoziemiec nie udokumentował ani nie wykazał, iż skazanie go za posiadanie broni na karę 4 lat pozbawienia wolności było działaniem o charakterze prześladowania. Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2006 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podkreślając, iż analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie S.Z. pozwoliła na stwierdzenie, iż Wnioskodawca nie był prześladowany przez władze publiczne. Skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za nielegalne posiadanie broni uznano za niewystarczające do uznania, iż Wnioskodawca był prześladowany lub mógłby być zagrożony prześladowaniem w przyszłości. Po odbyciu kary pozbawienia wolności Wnioskodawca przebywał w kraju pochodzenia ok. pięć lat, otrzymał paszport zagraniczny i legalnie wyjechał poza granice F. Organ II instancji podkreślił, iż niezależnie od tego, że tragiczne skutki [...], do uzyskania statusu uchodźcy uprawnione są jedynie te, czego S. Z. nie dopełnił, które indywidualnie wykażą, że są obecnie lub mogą być w przyszłości prześladowane z uwagi na tzw. przesłanki konwencyjne. Cudzoziemcowi odmówiono także udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 obowiązującej wówczas ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uznając sytuację w miejscu realnego zamieszkania Wnioskodawcy za niezagrażającą prawu do życia, wolności i bezpieczeństwu osobistemu. Organ wziął pod uwagę czasowe zameldowanie Cudzoziemca w K. (K.), stałe zameldowanie w tej miejscowości jego żony N. K. oraz brak osobistego zaangażowania S.Z. w [...]. 2/ W dniu [...] marca 2006 r. S. Z. po raz drugi złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy terytorium RP (nr sprawy [...]). W uzasadnieniu wniosku ponownie powołał się na zatrzymanie w [...] r. i skazanie na karę pozbawienia wolności w związku z nieuzasadnionym podejrzeniem o posiadania broni. W dniu [...] marca 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców umorzył postępowanie, w oparciu o art. 105 § 1 kpa, z powodu bezprzedmiotowości postępowania – organ ustalił tożsamość tej sprawy ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną Rady ds. Uchodźców z dnia [...] lutego 2006 r. Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...], z dnia [...] maja 2006 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. 3/ Trzeci wniosek o nadanie statusu S. Z. złożył w dniu [...] lipca 2006 r. (nr sprawy [...]). Uzasadniając go oświadczył, iż otrzymał z domu informację, że jest poszukiwany, przyjeżdżali po niego, wiedzą że wyjechał do Polski. Powtórzył nadto, że rodzina była prześladowana ze wzglądu na narodowość a on sam w [...]r. był niesłusznie zatrzymany i skazany za nielegalne posiadanie broni. W dniu [...] lipca 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców ponownie umorzył postępowanie uznając, iż jest ono bezprzedmiotowe. Rada do Spraw Uchodźców decyzją Nr [...], z dnia [...] października 2006 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, iż postępowanie dotyczy tożsamej sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. 4/ Czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy S. Z. złożył w dniu [...] grudnia 2006 r. (nr sprawy [...]) w uzasadnieniu podając, iż nie może mieszkać w swoim kraju z powodu wyznawanych poglądów - nie zgadza się z panującym w R. reżimem. Nadto jest narodowości [...]. Jednocześnie Cudzoziemiec zadeklarował członkostwo w [...], powtórzył okoliczności zatrzymania i skazania za posiadanie broni, dodał również, iż w latach [...] był zatrzymywany na kilka godzin. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w dniu [...] stycznia 2007 r. umorzył postępowanie. Stwierdził, iż w kolejnym wniosku Strona nie podała żadnych nowych, rzeczywistych okoliczności, które nie istniały w dniu wydania poprzedniej decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Organ podkreślił, iż nowe elementy wniosku nie są wiarygodne, są sprzeczne z dotychczasowymi wyjaśnieniami, a tym samym nie mogą służyć uprawdopodobnieniu rzekomych obaw przed prześladowaniami. Rada do Spraw Uchodźców decyzją Nr [...], z dnia [...] marca 2007 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. 5/ Piąty wniosek o nadanie statusu uchodźcy S. Z. złożył w dniu [...] kwietnia 2007 r. (sprawa [...]). Uzasadniając wniosek Cudzoziemiec oświadczył, że było wiele przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia. Między innymi urzędnicy w K. (to S.) ubliżali jego żonie chcącej wyrobić mu nowy paszport zarzucając jej, że chodzi za sprawami jakiegoś C.. Według S. Z. awantura, którą wówczas zrobił spowodowała, że rodzina nie mogła w K. dłużej pozostać. Cudzoziemiec ponownie odwołał się do podawanych już faktów dotyczących udzielania pomocy bojownikom i niesłusznego skazania. Podał także zupełnie nową okoliczność, iż [...]. W dniu [...] października 2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją [...], odmówił S. Z. nadania statusu uchodźcy oraz stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Szef Urzędu ponownie wskazał, iż w kolejnym wniosku S. Z. nie podał okoliczności, które nie istniały w dniu wydania poprzedniej decyzji, a okoliczności wskazane w tym wniosku jako nowe nie mogą zostać uznane za wiarygodne, gdyż pozostają w istotnej sprzeczności z informacjami przekazywanymi podczas składnia poprzednich aplikacji uchodźczych. Rada do Spraw Uchodźców decyzją Nr [...], z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu. 6/ Kolejny, szósty wniosek o nadanie statusu uchodźcy S. Z. złożył w dniu [...] lipca 2008 r. (sprawa [...]) podając, iż potwierdza wszystkie informacje przekazywane poprzednio. Jednocześnie przedstawił pismo znajomego z miasta S. przebywającego w Polsce, informujące, że ojciec Strony musi się ukrywać i piszący uważa, że również S. Z. grozi niebezpieczeństwo. Ponadto Cudzoziemiec przedstawił pismo do [...]. Dodał także informacje, że był wielokrotnie zatrzymywany w latach [...] a w [...]r. był [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] listopada 2008 r. umorzył postępowanie w oparciu o art. 40 ust 1 i ust 2 pkt 2, stwierdzając, iż wniosek jest niedopuszczalny, albowiem oparty został na tych samych okolicznościach co poprzednie aplikacje uchodźcze Strony. Rada do Spraw Uchodźców decyzją Nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. 7/ Siódmy wniosek o nadanie statusu uchodźcy S. Z. złożył w dniu [...] grudnia 2009 r. (sprawa [...]). Wskazując na istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy Wnioskodawca oświadczył, że na terytorium R. i C. z powodów politycznych i narodowościowych istnieje zagrożenie życia i zdrowia jego i jego rodziny. On sam jest zwolennikiem [...], nie zgadza się z reżimem panującym w R. i w C., był prześladowany w C., znajdował się w spisach [...]. W [...] roku ojciec, S. Z., polecił mu ukrycie się. Dom, w którym się schronił a wieczorem uciekł rano został otoczony przez funkcjonariuszy [...]. Był prześladowany na terytorium R., skazany na podstawie sprawy sfabrykowanej przez [...]. Cała rodzina była prześladowana z powodów narodowościowych. Żona, N. K., jest R., [...]. Związki C. – [...] z R. - [...] nie są dobrze widziane zarówno w R., jak i w C.. Zarówno żona jak i jej starsza córka, I. K., były bite, poniżane przez przedstawicieli [...] władz. Do Cudzoziemca dzwoniono z groźbami, aby wyjechał z K., inaczej rodzinę spotkają duże nieprzyjemności. Obecnie S. Z. otrzymał informację, że nie wolno mu pojawiać się na terytorium R. i C.. Cudzoziemiec oświadczył, iż jest w posiadaniu spisu ludzi, stronników [...], dlatego prosił o nie deportowanie jego i jego rodziny do R., gdzie ich życie jest zagrożone. Równocześnie złożył obietnicę przestrzegania praw państwa polskiego i bycia lojalnym wobec polskich władz. Wnioskodawca ponownie odwołał się do faktów związanych z doświadczaniem przemocy fizycznej i psychicznej w związku z [...]., pobytem w więzieniu, nie rozpatrzeniem jego odwołania. Zadeklarował uczestnictwo w [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] marca 2010 r., decyzją nr [...], umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, iż wniosek jest niedopuszczalny. Z akt sprawy wynika, iż w 2010 r. Wnioskodawca (i cała jego rodzin) posługiwał się nowym ( z 2010 r.) paszportem zagranicznym oraz paszportem wewnętrznym wydanym przez [...]. W niniejszym postępowaniu wszczętym ósmym wnioskiem S. Z. z dnia [...] stycznia 2011 r. (zakończonym decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nr [...], z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców, Nr [...], z dnia [...] października 2011 r.) organy dysponowały bardzo bogatym materiałem zgromadzonym w toku wskazanych wyżej postępowań, w których Cudzoziemiec przedstawiał argumenty za uznaniem, iż spełnia on przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy. Jednakże dla szczegółowego wyjaśnienia sprawy w dniu [...] marca 2011 r., a następnie [...] kwietnia 2011r., zostały przeprowadzone szczegółowe przesłuchania S. Z. na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia oraz spodziewanych prześladowań, których może doświadczyć ze strony władz państwowych bądź innych podmiotów. Przesłuchania zostały przeprowadzone w języku [...], zrozumiałym dla Strony. Cudzoziemiec nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do przebiegu przesłuchań. Oświadczył, iż treść zadawanych pytań była dla niego zrozumiała, po czym własnoręcznym podpisem potwierdził swoje oświadczenia. W dniu [...] kwietnia 2011r., w obecności psychologa, przesłuchano także żonę Wnioskodawcy oraz przeprowadzono badanie psychologiczne małoletniej córki – M.Z.. Podczas przesłuchań organ prowadzący sprawę uzyskał następujące informacje: S. Z. od [...] r. mieszkał w G., był osobą bezrobotną. W tym okresie mieszkanie opuścił tylko po to by wziąć udział w uroczystościach pogrzebowych swoich znajomych. Wcześniej przez ok. 5 lat przebywał na terytorium RP. Wskazując na zasadnicze powody opuszczenia kraju pochodzenia Cudzoziemiec oświadczył, iż był prześladowany przez władze [...]. Zeznał, iż prześladowanie polegało na zatrzymaniu, które miało miejsce [...] r. oraz pobiciu przez funkcjonariuszy struktur siłowych. Cudzoziemiec oświadczył, iż podczas zatrzymania był poddany przemocy fizycznej, bity w okolicy nerek a także wypytywany o ojca i o pobyt w Polsce. W odzyskaniu wolności pomógł mu krewny M., który pracuje w strukturach [...]. W trakcie przesłuchania Cudzoziemiec zeznał, iż nie zwracał się o pomoc do organów miejscowych władz w sprawie bezprawnego zatrzymania. Wyjaśnił, iż w sprawie zatrzymania kontaktował się jedynie telefonicznie ze S. G. – [...]. Cudzoziemiec powtórzył podawane już wcześniej fakty związane z zatrzymaniem w [...]. w K. przez [...], aresztowaniem i osadzeniem w więzieniu na 3 lata pozbawienia wolności, pomaganiem [...]. Informacje te rozszerzył oświadczając, iż siostra L. Z. brała czynny udział w działaniach wojennych w I wojnie pod [...]. Cudzoziemiec [...]. Cudzoziemiec powtórzył, iż w przypadku powrotu do C. boi się o swoje życie i swoją rodzinę a wszyscy są w słabej kondycji psychofizycznej. Żona Cudzoziemca oświadczyła, iż po powrocie z Polski do C. w [...] r. musieli złożyć dokumenty na wymianę i - nie wiadomo dlaczego - długo czekali. Przypuszcza, że z powodu narodowości. Zwracała się o pomoc do S. G., która pomogła kupić bilety z M. do C., bo nie mieli pieniędzy na drogę. Do S. G. zwracała się jeszcze raz po zatrzymaniu i pobiciu męża, jednak za namową męża i teścia nie zdecydowała się na kontynuowanie poszukiwania pomocy. Inne problemy miały charakter osobisty - odczuwała niechęć ze strony lokalnej społeczności do osoby o [...] narodowości oraz niechęć ze strony rodziny męża, która naciskała na porzucenie N. K. na rzecz kobiety o [...] narodowości. Przytoczyła fakt zatrzymania męża po tym jak w ich domu nie znaleziono teścia. Potwierdziła , że został pobity. Potwierdziła także wcześniejsze oświadczenia męża dotyczące jego zaangażowania w pomoc walczącym o niepodległość C., członkowstwo w organizacji [...], udział w mityngach a także fakt skazania i odbycia 3 lat kary więzienia. Żona Wnioskodawcy przyznała, iż ich córka M., urodzona w [...]r. na terytorium RP, nie korzystała z zorganizowanej edukacji, ani na terenie Polski, ani w C.. Natomiast jej córka z pierwszego małżeństwa, która kiedyś także ubiegała się o nadanie statusu uchodźcy w RP, obecnie zamieszkuje na zmianę na U. i w C., co związane jest prowadzoną na terytorium tych dwóch państw działalnością zarobkową. Decyzją nr [...], z dnia [...] lipca 2011 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o jego wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że S. Z. nie podał wiarygodnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada stwierdziła, że w trakcie prowadzonego postępowania S. Z. nie przedstawił żadnych wiarygodnych okoliczności wskazujących na to, że był prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. Zdaniem organu zeznania Strony złożone w trakcie toczącego się postępowania są niewiarygodne i niekonsekwentne, zwłaszcza w konfrontacji z zeznaniami składanymi we wnioskach o nadanie statusu uchodźcy we wcześniejszych postępowaniach i zeznaniami złożonymi w niniejszym postępowaniu. Organ uznał za niewiarygodne prześladowanie osoby, która nigdy nie brała aktywnego udziału w życiu politycznym kraju pochodzenia, nie brała udziału w wojnach, nie była bojownikiem. Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, iż był rzeczywiście prześladowany przez bliżej nieokreślonych sprawców z powodu działalności ojca i siostry. Nie przedstawił żadnych dowodów nawet na to, że był skazany i przebywał w więzieniu, na które to okoliczności powoływał się we wszystkich wnioskach. Organ wziął pod uwagę, iż Cudzoziemiec wyjechał z kraju pochodzenia w sposób legalny [...] r. Nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy F.. W konsekwencji Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że S. Z. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Zdaniem Rady w przypadku Strony nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Organ podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Cudzoziemiec nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. S. Z. nie wskazał przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. Organ stwierdził, że S. Z. w toku postępowania o nadanie mu statusu uchodźcy nie uprawdopodobnił także tego, że spełnia warunki, które uzasadniałyby udzielenie mu ochrony uzupełniającej. Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Strony nie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 r. S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 Konwencji Genewskiej oraz art. 13 i 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i uznanie, że Skarżący nie spełnia warunków do uznania za uchodźcę; 2. przez oparcie decyzji przede wszystkim na oświadczeniach Skarżącego powołującego się na narodowość [...], jako przesłankę przyznania mu statusu uchodźcy, w kontekście, gdy oczywiste jest, iż uzasadniona obawa prześladowania Skarżącego narodowości [...] jest wynikiem zarówno [...], jak i uprzedzeń narodowych zaistniałych właśnie na tle [...] i związanych z tym indywidualnych zagrożeń i niebezpieczeństw dla Skarżącego, które wykazał on w toku postępowania, a których konsekwencją są obecne prześladowania zarówno na terenie R.; 3. naruszenie treści art. 48 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w związku z treścią art. 97 ust. 1 a poprzez naruszenie praw dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, z uwagi na wiek dziecka oraz znajdującą się w aktach opinię psychologiczną w odniesieniu do zaburzenia poczucia bezpieczeństwa małoletniej; 4. przez nieuwzględnienie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, a przede wszystkim przez nieuwzględnienie treści zeznań z dnia [...] marca 2011 r., z których wynika że Skarżący był torturowany przez żołnierzy [...]; 5. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, a mianowicie na podstawie nieobowiązującej wersji przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2003 r. nr 128, poz. 1176), w sytuacji kiedy aktualna jest ustawa (Dz.U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472). W uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec zaakcentował, iż w F. jest prześladowany za swoją przynależność do narodowości [...] zaś w C. za należenie do [...]. Podniósł także okoliczność, iż był zmuszany do podpisania deklaracji współpracy ze służbą bezpieczeństwa, przy czym nie sprecyzował czy [...] czy też F.. Podkreślił także pomoc, jakiej udzieliła mu S. G. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż rozpoznając sprawę zbadał cały zebrany w niej materiał dowodowy a także materiał zgromadzony w poprzednich siedmiu postępowaniach wszczętych wnioskami S. Z. o nadanie statutu uchodźcy. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, toczącej się z udziałem wnioskowanego przez Stronę tłumacza z języka [...], Cudzoziemiec oświadczył, iż jego ojciec od marca 2012 r. nie żyje, co musi być skutkiem tortur, którym był poddawany. Kontakt z S. G. był właściwie tylko telefoniczny i uzyskali odpowiedź, że nie może im udzielić pomocy. Dziecko ma obecnie siedem lat, mówi po polsku, [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosując środki określone w ustawie – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administr acji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienie pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 77 kpa, został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Podkreślenia wymaga szerokie omówienie wskazywanych przez Stronę przyczyn ubiegania się o status Uchodźcy w Polsce oraz uzasadnienie nie dania wiary Skarżącemu co do okoliczności, z których prześladowanie i uzasadniona obawa przed powrotem do kraju pochodzenia miałyby wynikać. Organ dysponował i wykorzystał bogaty materiał dowodowy zebrany w sprawach wszczętych kolejnymi (ośmioma) wnioskami Skarżącego. Zaskarżona decyzja została wydana, jak wymaga art. 80 kpa, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy nie dając wiary Cudzoziemcowi co do istnienia rzeczywistych przyczyn indywidualnego zagrożenia nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, do której są uprawnione z mocy art. 80 kpa. Na gruncie przedstawionych przez Stronę dowodów ocenie tej nie można przypisać cech dowolności. Dotyczy to także zarzutu skargi związanego z zeznaniami Cudzoziemca na temat doznanego w 2010 r. zatrzymania i przemocy. Cudzoziemiec w żaden sposób nie wykazał faktu torturowania przez żołnierzy [...], o których zeznawał w toku przesłuchania w niniejszej procedurze. Pomimo, jak twierdził, telefonicznego kontaktu ze S. G. oraz posiadania krewnego pracującego w strukturach [...] sam zeznał, iż nie zwracał się o pomoc do organów miejscowych władz w sprawie bezprawnego zatrzymania i pobicia. Także jego żona, co stwierdziła w przesłuchaniu, nie zdecydowała się na poszukiwanie pomocy w kraju pochodzenia. Powyższe, łącznie z nie podjęciem nawet próby uzyskania obdukcji po zgłaszanym pobiciu dawało organowi podstawę do przyjęcia, że nawet gdyby zatrzymanie z [...] r. miało miejsce, to jego skutki nie rozciągały się na powstanie obawy przed indywidualnym prześladowaniem z powodu przesłanek konwencyjnych po powrocie do kraju. Bezsprzecznie na ocenę wiarygodności Strony ma fakt, iż w każdym kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy eskalował zdarzenia bez wykazania jakimikolwiek dowodami ich prawdziwości. Podawał także fakty całkowicie niewiarygodne, do których potem nie wracał (np.: [...]). Równocześnie dopiero w ostatnim postępowaniu powołał się na udział [...], co przecież nie mogło mu umknąć w uzasadnieniu wniosku pierwszego. Był także niekonsekwentny i nieprecyzyjny we wskazywaniu przynależności do partii czy organizacji niepodległościowych. Skala nieprawdy w wyjaśnieniach Cudzoziemca wykazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesądza, zdaniem Sądu, o negatywnej ocenie jego prawdomówności. Można dopatrzeć się swoistej manipulacji dowodami w sytuacji, gdy Skarżący swoje pismo do IPN [...] składa jako "potwierdzenie" przez IPN tego faktu, czy też powołuje się na osobiste zaangażowanie S. G. w jego sprawę, gdy jak wynika z jej działań i treści pisma popierającego Skarżącego – miały one charakter rutynowy, pozbawiony odniesienia do indywidualnych zagrożeń Skarżącego i jego rodziny. Wbrew zarzutom skargi organ oceniał sytuację Skarżącego w kontekście nie tylko jego narodowości [...] lecz także [...] i jej skutków, w tym powstałych uprzedzeń narodowych zaistniałych na jej tle. Udziałem wielu mieszkańców C. było wspieranie bojowników, udzielanie im schronienia, dostarczanie żywności, dokumentów pieniędzy, deklarowanie sympatii niepodległościowych. Do chwili obecnej istnieje zagrożenie przeszukania domu, zatrzymaniami a nawet pobicia przez struktury siłowe. Faktem także jest ujawniająca się w pewnych warunkach czy społecznościach niechęć do osób narodowości [...] w innych częściach F.. Jest to jednak sytuacja dotykająca ogół obywateli a Skarżący nie wykazał w żaden wiarygodny sposób związanych z nią indywidualnych zagrożeń i niebezpieczeństw dla niego i rodziny. Na tle zarzutu skargi niewłaściwego zastosowania przez organ art. 1 Konwencji Genewskiej oraz art. 13 i 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, a przez to nieuprawnionego uznania, że Skarżący nie spełnia warunków do uznania go za uchodźcę Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla szczególną istotę instytucji nadania statutu uchodźcy. Zgodnie z definicją wyrażoną w art. 1.a (2) Konwencji z 1951 r. uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu poglądów politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem oraz nie może lub nie chce z powodu tych obaw skorzystać z ochrony tego państwa. Istotne jest, iż orzeczenie o przyznaniu statusu uchodźcy ma charakter deklaratoryjny. Termin "uzasadniona obawa przed prześladowaniem" jest zasadniczym składnikiem definicji "uchodźcy", przy ustalaniu którego należy mieć na uwadze elementy subiektywne i obiektywne tzn. odczucia osoby zainteresowanej i rzeczywistą sytuację panującą w kraju pochodzenia. Te elementy zostały przez organ należycie przeanalizowane i wyważone. W konsekwencji stwierdzając brak przesłanek z art. 13 i 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP organ nie popełnił błędu wskazując datę i miejsce pierwszej publikacji tej ustawy w sytuacji, gdy zastosował poprawnie jej przepisy w wersji obowiązującej w dacie orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszenia przez organ art. 48 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w związku z treścią art. 97 ust. 1 a poprzez naruszenie praw dziecka Skarżącego określonych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. Analizując sytuację małoletniej córki Cudzoziemca M. Z. pod kątem możliwości wystąpienia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności w stopniu istotnym zagrażających jej rozwojowi psychofizycznemu Sąd uwzględniając zarówno wiek dziecka jak i znajdującą się w aktach opinię psychologiczną stoi na stanowisku, iż jest rzeczą naturalną, że poczucie bezpieczeństwa małego dziecka budują rodzice. To oni, we współpracy z placówką oświatową kształtują osobowość dziecka i jego relacje społeczne. W przyjaznym środowisku domu i przedszkola dziecko uzyskało równowagę psychofizyczną, uczy się właściwych relacji z otoczeniem. W ocenie Sądu świadomość rodziców potrzeb dziecka z jednej strony, z drugiej zaś znajomość przez córkę Skarżącego języków kraju pochodzenia, co potwierdził on w toku rozprawy, pozwoli dziecku prawidłowo funkcjonować w zmienionych warunkach bytowych po powrocie do F.wraz z rodzicami. Jak wynika z akt sprawy Skarżący od wielu lat nie przebywa w C., spędził długie okresy w kilku rejonach F.. Wielokrotne składanie wniosków o nadanie statusu uchodźcy (7), bez zaskarżania do sądu administracyjnego negatywnych dla siebie rozstrzygnięć organów administracji, wskazuje na chęć przedłużenia stanu przebywania w procedurze uchodźczej. Obecnie organ rozpoznaje następny, dziewiąty już, wniosek S.Z. (z [...] r.) o nadanie mu statusu uchodźcy. Zamiar Skarżącego zalegalizowania pobytu rodziny w Polsce ze względów ekonomicznych przy wykorzystaniu procedur służących ochronie międzynarodowej wydaje się być oczywisty. Sądownictwo administracyjne stoi na ugruntowanym stanowisku wąskiej wykładni przepisów Konwencji genewskiej i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, co do przesłanek uzasadniających objęcie Cudzoziemca ochroną międzynarodowa. Wyłączone zostały przypadki poszukiwania możliwości osiedlenia się w ustabilizowanym kraju ze względów ekonomicznych i rodzinnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.