V SA/Wa 1087/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] (dalej jako Wnioskodawca, Skarżący) jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] (znak [...], [...]), o odmowie przyznania pomocy finansowej na poddziałanie "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 27 lipca 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach przedsięwzięcia "Tylko jedna Ziemia", na przeprowadzenie operacji pn. "Utworzenie portalu ogłoszeniowego ułatwiającego komunikację oraz konkurencję na rynku usług naprawczo-konserwacyjnych". Operacja planowana przez Skarżącego zakładała wypełnienie niszy na rynku marketingu internetowego poprzez podjęcie działalności gospodarczej polegającej na utworzeniu portalu internetowego pn. dobryfachowiec.pl oraz świadczeniu za jego pomocą usług polegających na umożliwieniu zamieszczenia ogłoszeń przez podmioty działające na rynku usług naprawczo- konserwacyjnych. Portal ma oferować usługę płatnego wyróżniania bezpłatnych ogłoszeń oraz możliwość wykupienia automatycznego powiadomienia mailowego o dodaniu przez klienta oferty w tematyce, w której fachowiec zmieścił swoje ogłoszenie. Skarżący wnioskował o przyznanie mu pomocy w wysokości 75.000,00 zł, termin rozpoczęcia realizacji operacji został zaplanowany na styczeń 2018 roku. W dniu [...] kwietnia 2018 roku Zarząd Województwa [...] w [...], wydał zaskarżony akt, w którym powołując się na art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627 z p. zm., dalej jako "ustawa") odmówił przyznania pomocy, o którą ubiegał się Skarżący na realizację operacji wskazanej we wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 5 ust 1 pkt. 4 w związku z pkt. 3 lit. a oraz § 17 ust. l rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017r. poz. 772 j.t., jako "rozporządzenie") pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. l pkt 2 lit. a jest przyznawana, jeżeli "biznesplan o którym mowa w % 4 ust. 1 pkt 5 jest racjonalny i uzasadniony zakresem operacji, w szczególności, jeżeli suma kosztów planowanych do poniesienia w ramach tej operacji, ustalona z uwzględnieniem wartości rynkowej tych kosztów, jest nie niższa niż 70% kwoty, jaka można przyznać na tę operację ". Wskazano, że Wnioskodawca w ramach planowanej operacji pod tytułem "Utworzenie portalu ogłoszeniowego ułatwiającego komunikację oraz konkurencję na rynku usług naprawczo-konserwacyjnych" planuje utworzyć portal ogłoszeń o nazwie dobry-fachowiec.pl, jednakże wskazany przez wnioskodawcę portal obecnie istnieje pod adresem www.dobry-fachowiec.pl . Wnioskodawca w dziale II.3 biznesplanu wskazuje, iż portal ten został już przez Wnioskodawcę zaprojektowany i utworzony, a także i uruchomiony, na co wskazuje strona www.dobry-fachowiec.pl. Analizując równocześnie przedstawione przez Wnioskodawcę zestawienie rzeczowo-finansowe stanowiące część VII. biznesplanu, wykazano całkowite koszty realizacji operacji na kwotę 75.000,00 zł netto. Wnioskodawca w ramach zakresu rzeczowo-finansowego, przedstawia szereg kosztów bezpośrednio niezwiązanych z zakresem wnioskowanej operacji oraz niewpływających na osiągniecie celów i wskaźników jej realizacji. Za koszty niekwalifikowalne tj. niezwiązane z realizacją ww. operacji należało zatem uznać: • Budowa portalu ogłoszeniowego 37.000,00 zł - koszt nieuzasadniony zakresem realizacji operacji, ze względu na to, iż portal już istnieje oraz funkcjonuje. Wielkość kosztu pozostaje nieracjonalna w stosunku do obowiązujących cen rynkowych. • Reklama internetowa portalu 5.000,00 zł - koszt nieuzasadniony zakresem realizacji operacji, będącym kosztem bieżącym funkcjonowania przedsiębiorstwa oraz nieracjonalny jako reklama na portalu Facebook. • Zestaw solarny do ogrzewania wody 8.000,00 zł - koszt nieuzasadniony zakresem realizacji operacji, który nie wpływa bezpośrednio na osiągnięcie celów i wskaźników przedsiębiorstwa. • Panel fotowoltaiczny do produkcji energii ze słońca 20.000,00 zł - koszt nieuzasadniony zakresem realizacji operacji, który nie wpływa bezpośrednio na osiągniecie celów i wskaźników przedsiębiorstwa. Wskazano też, że w odniesieniu do wskazanych w zestawieniu rzeczowo-finansowym kosztów, Wnioskodawca wskazał wydatki nie stanowiące podstawy do wyliczenia kwoty pomocy, na kwotę 70.000 zł netto, co powoduje, że koszty zgodne z katalogiem kosztów zawartym w § 17 ust. l rozporządzenia, tj. wydatki stanowiące podstawę do wyliczenia 70 % kwoty pomocy zamykają się w kwocie 5.000 zł netto, a całkowita wartość operacji wynosi 75.000 zł netto. Przeprowadzona analiza przedstawionych kosztów w oparciu o sklepy internetowe nie potwierdziła również, że wskazane przez Wnioskodawcę wartości urządzeń przedstawiają wartości rynkowe. Wskazane przez Wnioskodawcę kwoty kosztów, znacznie przewyższają obowiązujące ceny wolnorynkowe. Powyższa analiza biznesplanu, jako elementu potwierdzającego zasadność, rentowność i cel tworzenia nowego przedsiębiorstwa wskazała, że Wnioskodawca nie spełnił warunku określonego w § 5 ust. 1 pkt. 4. rozporządzenia. W związku z powyższym Zarząd Województwa uznał, że nie może przyznać pomocy na operację polegającą na podjęciu działalności gospodarczej określonej w § 2 ust. l pkt 2 lit. a rozporządzenia. Strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...], zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na poddziałanie "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Skarżący w skardze podniósł naruszenie: § 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a oraz § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez błędne uznanie, że planowane do poniesienia przez Skarżącego koszty stanowiące podstawę do wyliczenia kwoty pomocy związane z realizacją wnioskowanej operacji, nie uzasadniają wartości wydatków na poziomie minimum 70% kwoty jaką można przyznać na tę operację; art. 24 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. 35 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie terminu rozpatrzenia wniosku Skarżącego, które mogło skutkować dezaktualizacją danych zawartych w biznesplanie dotyczących wysokości planowanych wydatków na przeprowadzenie operacji; art. 35 ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wniosek Skarżącego o przyznanie pomocy nie spełnia warunków do jej przyznania, podczas gdy prawidłowa analiza wniosku o przyznanie pomocy winna prowadzić do odmiennych konkluzji. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627 z p. zm.; dalej jako ustawa o wspieraniu), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z p. zm., dalej: k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś szczegółowe nasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje tego typu regulują - w stosunku do stanu faktycznego w niniejszej sprawie - przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 772 ; zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym"), wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a jest przyznawana, jeżeli: 3) koszty planowane do poniesienia w ramach operacji: a) mieszczą się w zakresie kosztów, o których mowa w § 17 ust. 1, (...) 4) biznesplan, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 5, jest racjonalny i uzasadniony zakresem operacji, w szczególności, jeżeli suma kosztów planowanych do poniesienia w ramach tej operacji, ustalona z uwzględnieniem wartości rynkowej tych kosztów, jest nie niższa niż 70% kwoty, jaką można przyznać na tę operację. Odmowa przyznania pomocy następuje na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu, który stanowi, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14 tej ustawy, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jak to było wcześniej podkreślone, zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym przepisy art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Art. 27 ust. 1 stanowi, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z ust. 2 wynika zaś, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Sąd - rozpoznając przedmiotową sprawę - uznał za prawidłowe stanowisko organu, którego emanacją jest zaskarżone pismo z dnia [...] kwietnia 2018 r. o odmowie przyznania pomocy. Skarżący, składając wniosek o dofinansowanie pn. "Utworzenie portalu ogłoszeniowego ułatwiającego komunikację oraz konkurencję na rynku usług naprawczo-konserwacyjnych" planował utworzyć portal ogłoszeń o nazwie dobry-fachowiec.pl. Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że wskazany przez Skarżącego portal istnieje pod tym samym adresem www.dobry-fachowiec.pl. Skarżący neguje to twierdzenie, wskazując, że nie zaimplementował swojego planu przedstawionego we wniosku, dotychczas nie utworzył portalu, ani go nie uruchomił. Organ, dokonując analizy przedstawione przez Skarżącego zestawienie rzeczowo-finansowe, stanowiące część VII. biznesplanu, który opiewał na całkowite koszty realizacji operacji na kwotę 75.000 zł netto stwierdził, że Skarżący w ramach zakresu rzeczowo-finansowego, przedstawia szereg kosztów bezpośrednio niezwiązanych z zakresem wnioskowanej operacji oraz niewpływających na osiągniecie celów i wskaźników jej realizacji, określonych w biznesplanie. W ocenie organu Skarżący nie uzasadnia przy tym, jak zakup tych urządzeń miałby wpłynąć na osiągnięcie celu operacji, skoro Skarżący sam przyznał w biznesplanie, że usługi świadczył będzie głównie przez Internet, a jego biuro znajdować się będzie w aktualnym miejscu zamieszkania Skarżącego. W ocenie organu w odniesieniu do wskazanych w zestawieniu rzeczowo-finansowym kosztów, Skarżący wskazał wydatki nie stanowiące podstawy do wyliczenia kwoty pomocy, na kwotę 70.000 zł netto, co powoduje, że koszty zgodne z katalogiem kosztów zawartym w § 17 ust. 1 rozporządzenia, tj. wydatki stanowiące podstawę do wyliczenia 70 % kwoty pomocy zamykają się w kwocie 5.000 zł netto (uwzględniono zasadność zakupu tylko laptopa za 4.000 zł netto oraz drukarki za 1.000 zł netto), zaś całkowita wartość operacji wynosi 75.000 zł netto. Sąd - dokonując analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia - uznał, że organ miał podstawy do tego, aby uznać niektóre koszty za niekwalifikowalne tj. niezwiązane z realizacją wnioskowanej operacji pozycji wskazanych przez organ. W kontekście wnioskowanego projektu trudno bowiem za zasadne uznać koszty związane z zakupem zestawu solarnego do ogrzewania wody (8.000 zł), jak i panelu fotowoltaicznego do produkcji energii ze słońca (20.000 zł). Są to niewątpliwie koszty nieuzasadnione zakresem realizacji operacji, które nie wpływają na osiągnięcie celów i wskaźników przedsiębiorstwa. Wnioskodawca nie wskazał bowiem przekonująco w treści wniosku, aby rzeczywiście te zakupy były istotnym i zasadnym elementem wnioskowanego projektu i w jaki sposób przyczynią się do realizacji planowanego utworzenia portalu ogłoszeniowego. W ocenie Sądu organ miał podstawy do twierdzenia, że te koszty są niekwalifikowalne, skoro Wnioskodawca ograniczył się do twierdzenia, że w ramach operacji planował także stworzyć biuro przyjazne środowisku, maksymalnie wykorzystujące potencjał energii ze źródeł odnawianych - na dachu budynku biurowego planował zamontowanie panelu słonecznego do ogrzewania wody oraz panele fotowoltaiczne do produkcji prądu z energii słonecznej. Organ zasadnie stwierdził, że zestaw solarny i panel fotowoltaiczny nie wpływają na funkcjonowanie firmy (która mieści się w jednym z pomieszczeń w budynku mieszkalnym rodziców Skarżącego, gdzie zamieszkuje Wnioskodawca i Jego rodzice, co wynika z treści umowy użyczenia z dnia [...] czerwca 2017 r. - k. 194-196 akt admin.), a Skarżący nie może uzależniać prowadzenia działalności od funkcjonowania kolektorów, nie może ani zamknąć, ani zawiesić działalności gospodarczej na okres jesienno-zimowy z uwagi na brak prądu z kolektorów. Rację ma też organ twierdząc, że całość projektu musi być oceniona jako logiczna całość, spełnienie warunków umowy musi być zagwarantowane przez Wnioskodawcę, a środki służące temu celowi nie powinny budzić wątpliwości. W spornym przypadku organ mógł powziąć poważne wątpliwości ze względu na brak powiązań pomiędzy sprawnym działaniem projektu a elementami temu służącymi. Trudno tym samym uznać zakup wskazanych urządzeń jako uzasadniony zakresem operacji, niezbędny dla osiągnięcia jej celu oraz racjonalny, a takim musi być, aby wypełnić dyspozycję zawartą w treści § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Trzeba przy tym podkreślić, że już tylko zakwestionowanie przez organ tych dwóch kosztów jako niekwalifikowalne eliminuje przedmiotowy projekt z objęcia dofinansowaniem, gdyż pozostałe koszty stanowią mniej niż 70 % wskazane w § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego. Koszty kwalifikowalne w tym przypadku muszą przekroczyć kwotę 52.500 zł netto (70% z 75.000 zł), zaś po odjęciu kosztu zestawu solarnego do ogrzewania wody i panelu fotowoltaicznego do produkcji energii ze słońca pozostaje kwota 47.000 zł netto. Tym samym nawet gdyby uznać, że organ nieprawidłowo zakwestionował jako wydatek kwalifikowalny koszty związane z budową portalu ogłoszeniowego oraz reklamą internetową portalu, to pozostałe koszty (37.000+5.000+4.000+1.000 zł netto) nie spełniają wskazanego przepisem rozporządzenia warunku wynikającego z tego przepisu. W związku z powyższym organ nie mógł przyznać pomocy na operację polegająca na podjęciu działalności gospodarczej określonej w § 2 ust. l pkt 2 lit. a rozporządzenia wykonawczego. Trzeba też zgodzić się z organem, że to na Skarżącym, jako Wnioskodawcy, ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający obowiązującym przepisom prawa i założeniom danego programu operacyjnego oraz uwzględniający kryteria oceny. Obowiązek potwierdzenia zasadności poniesienia kosztów leży po stronie wnioskodawcy a fakt spełniania kryteriów wyboru musi być właściwie opisany i uzasadniony przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie pomocy. Zadaniem organu jest ocena wniosku wyłącznie na podstawie danych wskazanych we wniosku o przyznanie pomocy, a wszystkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma przy tym żadnych podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. W analizowanej sprawie należy też podkreślić, iż wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy jest dobrowolne, a podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów rozporządzenia wykonawczego, kryteriów i wymogów przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, które są jednolite dla wszystkich podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy. W związku z powyższym organ swoim działaniem nie naruszył przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020, jak też ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść cyt. przepisów ustawy o wspieraniu. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.