V SA/Wa 1088/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania Sędziowie: WSA Irena Jakubiec-Kudiura (spr.) WSA Izabella Janson Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2015 r. nr [...] wymierzająca stronie karę pieniężną w wysokości 84.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] czerwca 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu położonym w W. przy ulicy [...] i stwierdzili w nim 4 włączone do sieci i gotowe do eksploatacji automaty do gier: H. nr [...], H. nr [...], U. nr [...], C. nr [...]. W lokalu znajdowały się również wyłączone z zasilania automaty do gier o nazwach H. nr [...], H. nr [...], H. nr [...], H. nr [...]. Po włączeniu automatu do zasilania i przeprowadzaniu eksperymentu na automacie H. nr [...] nie było możliwe przeprowadzenie gry. Funkcjonariusze stwierdzili, że wszystkie automaty posiadają monitory, panel sterowania, wrzutnik monet, akceptor banknotów, rynienki na ewentualne wypłacane monety. Na podstawie ujawnionej umowy najmu z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], zawartej między [...] a B. Sp. z oo. z siedzibą w B. ustalono, że lokal będzie wykorzystywany na cele prowadzenia salonu z automatami do gier, których dysponentem odpowiedzialnym za instalację i eksploatację urządzeń do gry był skarżący. Ponadto funkcjonariusze przeprowadzili oględziny zewnętrzne urządzeń, eksperyment procesowy w postaci gier kontrolnych, przesłuchali świadka w osobie E. W., która potwierdziła zatrudnienie jej w salonie gier przez skarżącego, oraz pracownicy K. S., które to czynności zostały opisane w stosownych protokołach. Naczelnik UC postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry a następnie decyzją z dnia [...] maja 2015 r. wymierzył stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem gry w kwocie 84.000 zł. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną w komparycji decyzją Dyrektor IC utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że oględziny zewnętrzne, wynik przeprowadzonych gier kontrolnych, wykazały, że na automatach były urządzane gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Podkreślił, że strona nie prowadziła działalności na podstawie ustawy o grach hazardowych, tzn. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach ani innego zezwolenia albo koncesji, o których mowa w ustawie. Organ II instancji wyjaśnił, co w świetle art. 2 ust 3 i 5 u.g.h. jest grą na automatach i co - zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h. - stanowi wygraną rzeczową. Wskazał, że na gruncie ustawy o grach hazardowych, ocenie występowania elementów definicji gry na automacie winna być poddana wyłącznie pojedyncza gra. W jego ocenie nie można bowiem stwierdzić cech gry w przypadku badania procesów zachodzących na danym urządzeniu w innym odcinku czasu niż ten, w którym występuje sama gra. Podał, że wspólnymi elementami pojedynczej gry na automatach, które można wywieść z art. 2 ust. 3-5 u.g.h., jest poddanie ryzyku stawki za udział w jednej grze zawierającej co najmniej element losowości i uzyskanie rozstrzygnięcia jej wyniku (wygranej lub przegranej w sensie samego rozstrzygnięcia wyniku, niekoniecznie już wygranej pieniężnej w sensie fizycznym lub wygranej rzeczowej w sensie ustawowym). Jedna gra wiąże się więc z jedną i jednym rozstrzygnięciem jej wyniku (poddanie ryzyku stawki w grze a każde następne postawienie kolejki rozpoczyna nową grę. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że automaty H. nr [...], H. nr [...], U. nr [...], C. nr [...], H. nr [...], H. nr [...], H. nr [...] są urządzeniami elektronicznymi (komputerowymi). Z oględzin zewnętrznych i pozostałych akt sprawy wynika, że posiadają one, m.in. monitory LCD, przyciski do prowadzenia gier (panel sterowania), system sterowania i są zasilane energią elektryczną, co świadczy o tym, że są to urządzenia elektroniczne (komputerowe). Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3, jak również art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest rozgrywana na urządzeniu elektronicznym, w tym komputerowym. Odnosząc powyższe do sprawy stwierdził, że sporne automaty są urządzeniami elektronicznymi. W ocenie organu bezsporne jest, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że automaty udostępnione były publicznie w lokalu przy ulicy [...] w W. Warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Automaty posiadały wrzutniki monet i akceptory banknotów. Świadczy to o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tych urządzeniach. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych. Organ podał także, że następnym warunkiem przyporządkowania gry na automatach do definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. jest ustalenie "elementu losowości", ewentualnie "charakteru losowego" w grze. Organ odwoławczy powołał się na literalną wykładnię tych pojęć i wskazał za słownikiem języka polskiego, że zwroty "element" i "charakter" tłumaczone są odpowiednio jako: "część składowa jakiejś całości; składnik nadający czemuś odrębnej cechę, właściwość; czynnik" oraz wespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku; wygląd, postać, forma". Natomiast zwrot "losowy", to "wybrany przez przypadek lub losowanie; zależny od losu, przeznaczenia; dotyczący losu". Podkreślił, opisując szczegółowo przebieg gry na każdym automacie, że z przeprowadzonego eksperymentu procesowego z [...] czerwca 2014 r. wynika, że gra polega na zakredytowaniu automatu kwotą pieniężną, wyboru jednej z dostępnych gier, ustawienia stawki i naciśnięcia przycisku uruchamiającego grę, z tym, że wynik gry zależy już jednak od samoczynnego ich zatrzymania przez program gry. Wynik gry nie zależy bowiem od gracza, ale od programu gry (przypadku). Stwierdzenie to przesądza o charakterze (właściwości) tych gier. Jeżeli bowiem gra ma charakter losowy, to należy przyjąć, że czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Podkreślił, że w protokole z przeprowadzonego eksperymentu znalazło się jednoznaczne stwierdzenie funkcjonariusza celnego, że wynik gry nie zależy od zręczności grającego. Spełnione zostały zatem kolejne warunki definicji gier na automatach wynikające z art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h., tj. gra ma charakter losowy, a tym samym zawiera element losowości. Zdaniem Dyrektora IC ostatnim warunkiem istotnym prawnie z punktu widzenia zakwalifikowania gier na automatach do jednej z definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., jest ustalenie, czy gry są prowadzone o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Dyrektor wskazał, że z treści ww. protokołu z przeprowadzenia eksperymentów procesowych jak i z oględzin zewnętrznych bezspornie wynika, że gry urządzane na ww. automatach spełniają wymogi określone w przepisach art. 2 ust. 3,4 i 5 ustawy o grach hazardowych. Mając na względzie podane w niniejszej decyzji ustalenia faktyczne i prawne, Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził że gry na automatach o nazwach H. nr [...], H. nr [...], U. nr [...], C. nr [...], H. nr [...], H. nr [...], H. nr [...] wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy o grach hazardowych, tj. są grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane pieniężne i rzeczowe, zawierającymi element losowości. Wyjaśnił również, że w świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z kolei art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, której wysokość określona została w pkt 2 powołanego przepisu ustawy na 12.000 zł od każdego automatu. Organ odwoławczy ustalił, że skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wskazał że zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u,g.h.) wiąże się z samym faktem organizowania gry poza miejscem do tego wyznaczonym stanowiąc lex specialis w stosunku do zakazu urządzania gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia ( art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.). Odwołując się do treści umowy najmu, a także do zeznań świadka K. S. Dyrektor uznał skarżącego – właściciela automatów, który zainstalował i eksploatował urządzenia - za podmiot urządzający gry. Dyrektor wskazał, że świadek wyjaśnił, że wszystkie automaty znajdujące się w lokalu były eksploatowane przez graczy ( zarówno te włączone jak i wyłączone z zasilania). Automaty nie wypłacają wygranych pieniężnych, robią to pracownicy lokalu, którzy przeliczają zdobyte przez graczy punkty na wartości pieniężne. Punkty kasują za pomocą odpowiednich kluczy i zapisują wartości na odpowiednich drukach(w aktach sprawy). W lokalu ujawniono także klucze do automatów w ilości 28. Odnosząc się do zarzutów odwołania i wskazywanego w nim naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h, poprzez ich niezastosowanie w sprawie," mimo, że mocą tych przepisów to nie organ celny, lecz tylko Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją między innymi tego, czy dana gra jest gra na automacie w rozumieniu ustawy". Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył m.in., że na podstawie art. 89 i art. 90 ustawy o grach hazardowych, organy podatkowe posiadają autonomiczne uprawnienia do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry i wskazał w tym zakresie na stanowisko judykatury (np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/G1 1005/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 439/15). Dyrektor podkreślił, że istotna jest także okoliczność, że choć strona podnosi argument o konieczności rozstrzygnięcia sprawy w trybie określonym w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, sama o wydanie stosownej decyzji nie wystąpiła ani przed wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, ani w jego toku. Zaś w toku przeprowadzonej kontroli bezspornie i jednoznacznie ustalono charakter gier urządzanych na spornych automatach, czego konsekwencją jest wymierzenie stronie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Odnosząc się zaś do kwestii braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych i wskazywanych w odwołaniu jej przepisów Dyrektor podkreślił, że żadne z postanowień powoływanej przez Stronę dyrektywy 98/34/WE, a także postanowień TSUE, nie odnosi się do braku notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych ani nie określa skutków braku notyfikacji. Konsekwencje niedochowania wymogów notyfikacyjnych zostały bowiem ustalone dopiero w orzecznictwie TSUE. Po drugie, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W., nie ma podstaw, aby przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji, można było zaliczyć do zbioru przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE . W ocenie Dyrektora ani wymieniona dyrektywa, ani też cytowany przez Stronę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (Fortuna i inni), nie uzasadniają stanowiska, w świetle którego skutki braku realizacji obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, można byłoby rozciągać na całą ustawę o grach hazardowych, to jest na wszystkie jej unormowania, w tym i te, które pozbawione są technicznego charakteru. Tak więc Dyrektor uznał, że ani przepisy art. 89 u.g.h. mające zastosowanie w sprawie ani też przywoływany art. 6 u.g.h, nie mają technicznego charakteru, przy czym w odniesieniu do tego ostatniego Dyrektor odwołał się do wyrku NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1296/15. W tym stanie rzeczy Dyrektor ustalił, że strona urządzała gry na automatach wbrew postanowieniom art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Wyjaśnił także, że wyrokiem z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego, a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniające ograniczenie wolności działalności gospodarczej.. W ocenie organu odwoławczego brak było również podstaw do uznania, że organ celny I instancji działał wbrew prawu, co skutkowałoby odpowiedzialnością funkcjonariuszy, zaś w sprawie zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej w związku z czym wniosek strony dotyczący uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania należy uznać za bezzasadny. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zalecenia umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, to jest art. 8 w zw. z art. 1 punkt 11) w zw. z art. 1 punkt 5) w zw. z art. 1 punkt 2) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm. - zwanej dalej dyrektywą nr 98/34), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych (dalej: u.g.h.), które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012 roku (sygn. C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w żadnym postępowaniu krajowym, w tym szczególnie takim jak niniejsze, 2) rażące naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa ( zasada legalizmu działania władzy publicznej ), a to poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. u.g.h., które w konsekwencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. ( sygn. C-213 /11 Fortuna i inni) należy uznać za nieskuteczne w polskim systemie prawa, 3) nadto, z ostrożności procesowej, również rażące naruszenie art. 89 u.g.h. poprzez bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z regulacją art. 4 ustawy z dnia 12.06.2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. 2015.1201) skarżąca objęta jest ochronnym okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 01.07.2016 roku, wobec czego jej działalność do tej daty z pewnością nie jest zabroniona, zatem nie może być ścigana i zwalczana - jak to Służba Celna próbuje realizować, działając czytelnie wbrew woli ustawodawcy i wbrew prawu; 4) rażące naruszenie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez ich niezastosowanie w sprawie, mimo iż mocą tych przepisów to nie organ celny, lecz tylko Minister Finansów posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją między innymi tego, czy dana gra jest gra na automacie w rozumieniu ustawy. Strona wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów oraz o zawieszenie postępowania w związku z pytaniem prawnym dotyczącym rozstrzygnięcia przez NSA charakteru art. 89 u.g.h postawionym do rozstrzygnięcia w sprawie II GSK 1/16.. W uzasadnieniu skargi zarzucono organom, że nie rozważyły w sposób właściwy kwestii technicznego charakteru części przepisów ustawy o grach hazardowych i wpływu na ocenę skutków ewentualnego niedopełnienia notyfikacyjnego przepisu w Komisji Europejskiej z punktu widzenia prawa wspólnotowego. Skarżąca wskazała m.in. na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012 r. i jego zapis, zgodnie z którym art. 14 ust. 1 u.g.h., należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W jej ocenie także art. 6 ust. 1 u.g.h. i art. 89 u.g.h, ma charakter przepisu technicznego. Dlatego też skutkiem nienotyfikowania tych przepisów będzie obowiązek niestosowania tych przepisów. Strona wskazała, odwołując się do wyroków sądów, że przedstawione stanowisko znalazło wyraz w orzecznictwie administracyjnym. Podkreśliła również, że obiektywnie prawidłowe rozumienie motywów orzeczenia P 4/14 Trybunału Konstytucyjnego, w którym Trybunał nie zanegował sankcji bezskuteczności nienotyfikowanych przepisów technicznych ( gdyż nie leży to w jego kompetencjach), już przyniosło pożądany przez TK skutek i doprowadziło do postawienia do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego postawionego przez Prokuratora Generalnego, a zarejestrowanego w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KZP 10/15. Ponadto skarżący dodatkowo wskazał, że nawet gdyby nie akceptować treści prawa Unii Europejskiej i opartego na nim, przedstawionego w skardze wywodu, to i tak wymierzenie kwestionowanej kary pieniężnej uznać należy za bezprawne. Jest tak z powodu wejścia w życie art. 4 ustawy z dnia 12.06.2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. 2015.1201), który ustanowił wielomiesięczny okres dostosowawczy do nowej regulacji prawnej. Oznacza to, że zgodnie z wyraźnie wyartykułowaną wolą ustawodawcy działalność polegająca na eksploatacji automatów do gier jest tolerowana do dnia 01.07.2016 roku, czyli przez kilka najbliższych miesięcy. Podejmowanie w tym czasie jakiejkolwiek państwowej represji czy szykan jest bezprawne i niedopuszczalne, albowiem mocą wskazanego przepisu zapewniona jest prawna ochrona przed tego rodzaju działaniami. Podkreślił, że nowela, w jej art. 1 punkt 7), istotnie zmienia między innymi brzmienie art. 14 ust.l u.g.h., czyli uniwersalnego zakazu adresowanego erga omnes. Stąd oczywistością jest wniosek, iż także ochronna klauzula przejściowa znajduje zastosowanie erga omnes, czego podważyć nie sposób. Strona podkreśliła ponadto, że żaden ze spornych automatów nie był nigdy poddany specjalistycznemu badaniu przez Jednostkę Badającą, co powoduje, że żaden inny dowód dotyczący działania automatu, nie może zastąpić wspomnianego specjalistycznego badania, zatem twierdzenie organów, że automaty nie działają prawidłowo, są nieuprawnionymi spekulacjami, nadto organy w bezzasadny sposób pominęły procedurę określoną w art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. wkraczając w wyłączne kompetencje Ministra Finansów w zakresie badania prawidłowości działania automatów do gier. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd badając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające prawa i stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach umieszczonych w lokalu niebędącym kasynem gry. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, oraz na pozostałych materiałach uznały, iż skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Dyrektor IC odwołując się do informacji znanych mu z urzędu wskazał, że skarżąca nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 u.g.h. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 91 oraz art. 2 ust. 3, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W związku z tym, iż zasadnicza część sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z 1998, nr 204 poz. 37 ze zm., dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz czy możliwe jest oparcie na tych przepisach rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, na których to zarzutach w głównej mierze skoncentrowała się argumentacja strony skarżącej, w pierwszej kolejności odnieść należy się do twierdzeń skarżącego w tym zakresie. Odnosząc się do pierwszego ze stawianych zarzutów, który sprowadza się do kwestii niedopuszczalności zastosowania art. 89 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ze względu na ich techniczny charakter przypomnieć na wstępie trzeba, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekający w zakresie pytania prejudycjalnego dotyczącego techniczności przepisów międzyczasowych u.g.h. w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. (połączone sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11) orzekł, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne". W tym zakresie Trybunał odwołał się do swojego orzeczenia z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt C-65/05 Komisja vs. Grecja. Jednocześnie TSUE generalnie przesądził, że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 u.g.h., w myśl którego urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Sąd w niniejszym składzie podziela tę ocenę Trybunału i w ślad za nią podkreśla, że ostateczne dokonanie ustalenia "techniczności" poszczególnych norm ustawy o grach hazardowych należy do sądu krajowego, oceniającego ten fakt na tle całokształtu uregulowań prawnych dotyczących danej materii. Dodatkowo podkreślić trzeba, iż tzw. sprawy hazardowe, nie mają jednego, stałego schematu występującego w nim problemu prawnego. Sąd orzekający w sprawie przyjmuje ustalenia TSUE co do technicznego charakteru przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h., jednakże zauważa, iż przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, bowiem nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Przepis ten wprowadza natomiast sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. Z tego punktu widzenia należy więc mówić nie o "techniczności", lecz o "stosowalności" tego przepisu w konkretnych sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przesądzają więc okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego. W tym miejscu odwołać należy się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (dostępnej w CBOSA: www.orezeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Ponadto stwierdził, iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zaznaczyć należy przy tym, iż powyższa uchwała jest tak zwaną "uchwałą abstrakcyjną", podjętą, w celu rozstrzygnięcia ujawnionej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżności. W omawianej uchwale rozbieżność ta dotyczyła podejścia do wykładni oraz stosowania przepisów u.g.h., ich wzajemnej relacji, w tym oceny charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy z punktu widzenia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że uchwały abstrakcyjne (jak i uchwały konkretne) mają moc ogólnie wiążącą, a istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Stanowi o tym przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Oznacza to, że dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Skoro zatem z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany jest stanowiskiem wyrażonym w uchwale II GPS 1/16, a co więcej stanowisko to w pełni podziela, to zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jako podstawy orzekania nie mogły zostać uwzględnione. Podsumowując zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa, które nie zostały w żadnym stopniu pozbawione skuteczności w polskim porządku prawnym i są zgodne również z porządkiem prawnym Unii Europejskiej. Podkreślenia przy tym wymaga, że jeśli chodzi o podnoszony przez stronę techniczny charakter art. 6 ust. 1 u.g.h., który w jej ocenie również stał na przeszkodzie w podjęciu skarżonego rozstrzygnięcia, to Sąd nie podziela tego stanowiska i wskazuje (podzielając ten pogląd), że w orzecznictwie sądowo administracyjnym wielokrotnie wskazywano na brak podstaw do uznania, że przepis ten ma taki charakter (np. (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2016 r II Sa/Bd 1077/15 , wyrok WSA w Gorzowie z 27 lipca 2016 r. II SA/Go 449/15 - obydwa publikowane w Lex). Wskazać przy tym należy, że stanowisko, iż art. 6 u.g.h. nie jest przepisem technicznym zajął w wyroku z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 Trybunał Sprawiedliwości w związku z pytaniem prejudycjalnym skierowanym przez Sąd Okręgowy w Łodzi w związku ze sprawą V Kz 142/15. Przechodząc do wyłożenia motywów zapadłego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., zgodnie z którym grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania sporne urządzenia poddane zostały eksperymentowi i oględzinom dokonanym przez funkcjonariuszy celnych, przesłuchano świadków. Organy szczegółowo omówiły wspomniane dowody i wskazały jakie znaczenie maja one dla rozstrzygnięcia - opierając się na ich wynikach. W konsekwencji Dyrektor IC stwierdził, że gry na spornych automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. w zw z art. 2 ust 4, tj. są grami na urządzeniu elektronicznym o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości, mając na względzie fakt, że ze względu na brak tzw. hoppera automaty nie realizowały bezpośrednio wygranych. Dyrektor miał przy tym wiedzę, że w związku z grami na automatach wygrane pieniężne były jednak wypłacane w inny sposób, co zaznaczył w swojej decyzji. W ocenie sądu ustalenia organów zostały dokonane prawidłowo, na podstawie wiarygodnych, właściwie przeprowadzonych dowodów. Odnośnie do ustaleń organów w zakresie niezdefiniowanych przez ustawę o grach hazardowych pojęć "element losowości" i "losowy charakter" trzeba podkreślić, że na gruncie języka ogólnego jakieś zdarzenie (sytuacja, stan rzeczy) ma charakter "losowy", jeśli "dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń; jest oparte na przypadkowym wyborze lub na losowaniu; dotyczy losu, doli, kolei życia; zależne jest od losu" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, PWN, W-wa, 1969, s. 350; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 2, s. 424; M. Szymczak: Słownik języka polskiego, W-wa 1988, tom 2, s. 53; E. Sobol: Mały słownik języka polskiego, W-wa 1994, s. 396). Z kolei zwrot "charakter" w słownikach języka polskiego tłumaczony jest jako "zespół cech właściwych danej osobie, przedmiotowi lub zjawisku" (por. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.): Mały słownik języka polskiego, W-wa 1969, s. 72; M. Bańko: Słownik języka polskiego, W-wa 2007, tom 1, s. 199). Wykładnia językowa zwrotu "charakter losowy", zawartego w art. 2 ust. 5 u.g.h., prowadzi do wniosku, że uprawnione jest utożsamianie powyższego zwrotu języka prawnego nie tylko z sytuacją, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także z sytuacją, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Z kolei termin "zręcznościowy" w języku polskim rozumiany jest jako "mający na celu wykazanie zręczności, wyrabiający, ćwiczący zręczność, sprawność fizyczną". Zręcznościowe mogą być ćwiczenia, gry, zabawy, popisy [zob. Słownik języka polskiego (redaktor naukowy prof. dr Mieczysław Szymczak), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1989, t. III, s. 1058]. Ponadto należy wskazać, że w grach na automatach nie chodzi wyłącznie o gry w pełni losowe, czyli całkowicie zależne od przypadku, lecz do nich zbliżone, więc z elementem losowości lub o charakterze losowym, o czym prawodawca przesądził wprost art. 2 ust. 3 i 5. Już z tego wywieść można, że nie chodzi tu o całkowity przypadek, tudzież oparcie się na liczbach losowych, lecz także o sytuacje, gdy gra w jakiejś mierze oparta jest na utworzonych algorytmicznie liczbach pseudolosowych, typowych dla oprogramowania komputerów (ustawa, w art. 2 ust. 3 i 4, wymienia wszak wyraźnie – określając pojęcie gry na automatach – również automaty komputerowe). Oczywiste jest, że grający nie zna algorytmu zastosowanego w danym oprogramowaniu elektronicznej maszyny grającej, ponieważ nie ma do niego dostępu. W tej sytuacji gracz nie ma wpływu na wynik gry. Podsumowując, zestawienie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że dominującym elementem gry musi być "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Z zebranych w niniejszej sprawie dowodów bezspornie wynika, że sporne automaty są urządzeniami realizującymi gry, które są grami losowymi, gdyż gracz nie ma możliwości przewidzenia wyniku pojedynczej gry (układu symboli na bębnach). Zatem należy stwierdzić, że rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra ma charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. W spornych automatach gra rozpoczyna się od wyboru jednej z dostępnych gier, ustawienia stawki gry i naciśnięcia stosownego przycisku pozwalającego na rozpoczęcie gry . Naciskanie tego przycisku rozpoczyna obracanie elektronicznych bębnów z symbolami. Wprawione w ruch przyciskiem pozwalającego na rozpoczęcie gry bębny zatrzymują się samoczynnie. Ich wzajemne ustawienie w momencie zatrzymania jest losowe i niezależne od zręczności grającego. Gry na automatach były odpłatne i urządzane w ogólnie dostępnym lokalu, co pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż gry prowadzone były w celach komercyjnych. Niesporne jest także to, że były to z urządzenia elektroniczne, pozwalające na uzyskaniu punktów kredytowych ( nagrody rzeczowe) pozwalających na kontynuację gier- jakkolwiek co zaznaczono wyżej graczom wypłacano także za uzyskane punkty ekwiwalent pieniężny. W związku z powyższym Sąd podziela pogląd organu, że gry na przedmiotowych automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3. W konsekwencji, za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcia organów, skoro karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – wynosi 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.). W tym miejscu Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora IC w zakresie interpretacji pojęcia "urządzającego gry na automatach" i tego, że prawidłowo organ uznał, że podmiotem takim będzie podmiot, który zorganizował tego typu działalność. Zasadnie również na podstawie zebranych dowodów uznano, że podmiotem tym jest skarżący. W zakresie zarzutu z pkt 3 skargi dotyczącego obrazy art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że zgodnie z postanowieniami art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1201), podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Z treści przepisu wynika, że dotyczy jedynie podmiotów prowadzących działalność na podstawie przepisów art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, tj. podmiotów prowadzących działalność na zasadach określonych wyłącznie w tych przepisach , zatem tylko takie podmioty, mają możliwość dostosowania dotychczas prowadzonej działalności do wymogów i warunków określonych w ustawie o grach hazardowych, w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 12 czerwca 2015 r. Zapisy tego przepisu nie dotyczą strony ponieważ prowadziła ona działalność wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, nie posiadając koncesji na urządzanie gier na automatach, zaś same automaty, nie były uprzednio zarejestrowane i tym samym nie spełniały warunków określonych w art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych . Na koniec odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia treści art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h., w zakresie którego strona wskazywała na brak możliwości rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu o charakterze gier prowadzonych na spornych automatach ( działaniu automatów), uznając iż uprawnienie to na podstawie wskazanych przepisów służy wyłącznie Ministrowi Finansów, Sąd stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny. Sąd wskazuje, że w odniesieniu do tej kwestii w pełni podziela ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych co do tego, że organy celne prowadzące postępowanie administracyjne posiadają samodzielną legitymację do oceny charakteru gier prowadzonych na automatach, bez konieczności każdorazowego zwracania się do Ministra Finansów o wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. I tak w wyroku z dnia13 lipca 2016 r. II GSK 75/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że " organ prowadzący postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń co do charakteru danej gry. Podstawą takiego działania jest ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm., aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 990 z późn. zm. - dalej jako u.s.c.). Służba ta realizuje szereg zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych od wymiaru i poboru podatku, po udzielanie koncesji i zezwoleń, zatwierdzanie regulaminów i rejestrację urządzeń włącznie. Służba Celna ma więc uprawnienia do kompleksowej kontroli działalności hazardowej, w tym także prowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 u.s.c. (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.). Funkcjonariusze celni w jej ramach są zatem uprawnieni m.in. do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c.). Wyniki takich czynności, mogą zostać wprost wykorzystane w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych." Dalej NSA w przedstawionym wyroku stwierdził, że "z kolei ratio legis przysługującego ministrowi uprawnienia z art. 2 ust. 6 u.g.h. polega na prawie rozstrzygnięcia, czy prowadzona gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h. Rozstrzygnięcie to ma rozwiać więc wątpliwości, czym tak naprawdę jest dana gra lub zakład, które spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 1-5 u.g.h., a od tego rozstrzygnięcia zależy chociażby przedmiot lub stawka podatku od gier. Działania Służby Celnej o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c. zmierzają natomiast do przeprowadzania - w uzasadnionych przypadkach - w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu, co oznacza, iż nie ma wątpliwości że gry są grami na automatach, a sporne jest to czy podlegają restrykcjom przewidzianym w ustawie o grach hazardowych. O ile więc minister może rozstrzygnąć problem czym w istocie jest dane przedsięwzięcie, o tyle organy celne mogą orzekać w ramach kontroli, czy urządzane gry na automatach można zakwalifikować jako hazardowe". Podkreślenia wymaga, że stanowisko takie zajął również np. WSA w Szczecinie w wyroku z 31 sierpnia 2015 r. II SA/Sz 372/16, WSA w Gliwicach w wyroku z 27 września 2016 r. III SA/Gl 385/16. W powiązaniu z tym zarzutem należy stwierdzić, że brak było również podstaw do poddania automatów badaniom przez specjalistyczną Jednostkę Badającą ( art. 23b ustawy o grach hazardowych) Jednostka taka przeprowadza badanie na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie (art. 23b ust. 1-3 ustawy), tymczasem w sprawie bezsporne jest, że sporne automaty nie były urządzeniami zarejestrowanymi. Tymczasem procedura sprawdzająca z art. 23f ustawy o grach hazardowych, prowadząca do cofnięcia rejestracji automatu, może dotyczyć wyłącznie automatu ważnie (zgodnie z prawem) zarejestrowanego. Zdaniem Sądu przeprowadzenie tego dowodu, było zbędne w okolicznościach sprawy i nie może dowodzić nieprawidłowości decyzji organów. Tym samym zarzut z pkt. 4 skargi w całości należy uznać za nietrafny. Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wskazywanego w skardze art. 120 Op. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Należy podkreślić, że ze sformułowanej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej wynika, iż obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a jeśli okaże się to niemożliwe - ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego, dopuszczając jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W swojej decyzji Dyrektor IC opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Na koniec Sąd stwierdza, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego i wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie, z racji tej, że w sprawie nie występowały wątpliwości wymagające wyjaśnienia, a nadto w sprawie II GSK 1/16 zapadła Uchwała. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.