V SA/Wa 1091/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Aleksandra Młyńska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Mirosława Pindelska sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia[...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej jako "ustawa o rehabilitacji") oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1758 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], L.dz. [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], L.dz. [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, działając na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 58 i art. 59 § 1 k.p.a. oraz art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji oraz § 6 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1758), po rozpatrzeniu wniosku [...] – odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą (Wn-U-G) za miesiące: luty, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona nie przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w terminie przewidzianym w § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie refundacji, tj. do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą (Wn-U-G) za ww. miesiące. Przedmiotowe dokumenty zostały przekazane do Funduszu w dniu [...] stycznia 2018 r. Pismem nadanym w dniu 7 lutego 2018 r. strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów Wn-U-G za ww. okresy sprawozdawcze. Prośbę swą uzasadniła tym, że w dniu 31 grudnia 2015 r. "wygasła" decyzja ZUS o przyznaniu renty. W związku z tym, że ZUS wydał decyzję odmowną dotyczącą przyznania renty, strona odwołała się do sądu. Sąd wydał orzeczenie przyznające prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Od wskazanego orzeczenia strona złożyła apelację, która wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r. została odrzucona. Organ stwierdził, że strona nie spełniła przesłanki z art. 58 § 2 k.p.a., umożliwiającej przywrócenie terminu. W ocenie organu, nie dochowano siedmiodniowego nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyjmując bowiem, że przeszkoda ustała najpóźniej w dniu 30 stycznia 2018 r. (tj. w dniu złożenia do Funduszu wniosków Wn-U-G za ww. okresy sprawozdawcze), to termin do złożenia pisma o przywrócenie terminu upływał z dniem 6 lutego 2018 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowych dokumentów został przekazany do Funduszu przez stronę w dniu 7 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego). Na powyższe postanowienie [...] złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie o przywróceniu terminu do wniesienia wniosków za ww. okresy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpoznaniu zażalenia strony, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I instancji, iż strona uchybiła siedmiodniowemu terminowi określonemu w art. 58 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, biegnącemu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych, osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składa wniosek Wn-U-G w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych. Stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika, że strona nie złożyła stosownych dokumentów w przewidzianym przepisami ww. rozporządzenia terminie, gdyż wnioski Wn-U-G za ww. okresy zostały przekazane do Funduszu w dniu 30 stycznia 2018 r. Strona zwróciła się do Funduszu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów Wn-U-G za ww. miesiące pismem z dnia 7 lutego 2018 r. i zdaniem organu uchybiła siedmiodniowemu terminowi określonemu w art. 58 § 2 k.p.a., biegnącemu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 21 lutego 2018 r., którym organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami oraz wypowiedzenie w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 26 lutego 2018 r. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez stronę [...] do "reprezentowania przed organami PFRON i Ministerstwem we wszelkich sprawach związanych z refundacją opłacanych przez stronę składek na ubezpieczenia społeczne (...)". W związku z tym, pełnomocnictwo obejmowało udział w postępowaniu administracyjnym sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o refundację składek. Organ zauważył, że pismem z dnia 12 marca 2018 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, iż od wielu lat świadczy na rzecz swojego mocodawcy usługi, w tym również składa w jego imieniu elektronicznie wniosku Wn-U-G w sprawie refundacji. Jednocześnie stwierdził, że jako pełnomocnik strony złożył wnioski Wn-U-G niezwłocznie po skontaktowaniu się z działem obsługi PFRON, jednak nie czuł się upoważniony do złożenia pisemnego wniosku o przywrócenie terminu. Przygotował odpowiedni dokument i skontaktował się z klientem w dniu 2 lutego 2018 r. Organ nie uznał powyższych informacji jako uprawdopodabniających brak winy. Stwierdził, że przyjmując, iż przeszkoda ustała w dniu złożenia wniosków Wn-U-G, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 6 lutego 2018 r., natomiast strona prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku za wskazane okresy sprawozdawcze złożyła w dniu [...] lutego 2018 r. (data stempla pocztowego). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...], zarzucając: 1. naruszenie przepisów powodujące, że orzeczenie jest dotknięte wadą nieważności, tj. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. naruszenie przepisów powodujące, że orzeczenie zostało wydane w sprawie, w której strona bez własnej winy nie brała udziału, tj. z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 k.p.a., co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 40 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na doręczeniu korespondencji w toku postępowania przed Prezesem Zarządu PFRON na adres [...], pomimo iż powinna być doręczana bezpośrednio do skarżącego; b) art. 58 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowane, polegające na przyjęciu, że zdarzenie rozpoczynające bieg terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu miało miejsce 30 stycznia 2018 r., a nie 2 lutego 2018 r.; c) art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych poprzez jego niezastosowanie, polegające na wydaniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowych wniosków, pomimo istnienia przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu; d) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez jego obligatoryjnych elementów, bowiem nie znajduje się w nim uzasadnienie w kształcie wymaganym przez przepis prawa; e) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, wynikającej z wydania orzeczenia w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy; f) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia i zebrania materiału w sprawie, w szczególności pominięcie przedstawionych przez stronę w toku postępowania argumentów, a w konsekwencji błędną ocenę, że jedynie skarżący mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o: wznowienie postępowania; zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania skarbowego prowadzonego w związku z rzekomym nieuzupełnieniem przez skarżącego zgłoszenia [...]; o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m. in., że nie ustanowił w przedmiotowej sprawie pełnomocnika, a wyłącznie sporządzenie wniosków o przyznanie refundacji powierzył działającemu w tym zakresie pełnomocnikowi. Zarzucił, że postępowanie obarczone jest wadą polegającą na braku poprawnych doręczeń stronie pism, bowiem organ przesyłał korespondencję do domniemanego pełnomocnika, pomimo że wniosek o przywrócenie terminu został złożony osobiście przez wnioskodawcę. Skarżący zarzucił dowolne przyjęcie przez organ daty 30 stycznia 2018 r. jako dnia, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że przedmiotowy termin rozpoczął bieg z chwilą złożenia wniosków o refundację przez pełnomocnika. Podkreślił, że wnioski były składane nie przez stronę, ale przez pełnomocnika. Skarżący podniósł, że w latach 2016 i 2017 prowadzone było postępowanie sądowe z jego wniosku, którego przedmiotem było ustalenie stopnia niepełnosprawności skarżącego. Wszczęcie tego postępowania było spowodowane faktem, iż 31 grudnia 2015 r. wygasła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, określająca stopień niepełnosprawności skarżącego. W wyniku prowadzonego postępowania sądowego, w dniu 3 października 2017 r. Sąd orzekł o lekkim stopniu niepełnosprawności, którym dotknięty jest skarżący. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem, skarżący złożył apelację, którą Sąd następnie odrzucił. Skarżący podkreślił, że wypełniając wnioski dotyczące refundacji, niezbędnym jest określenie stopnia niepełnosprawności osoby, której wniosek dotyczy. Zdaniem skarżącego, przyczyną uchybienia terminom złożenia wniosków był toczący się spór o oznaczenie stopnia niepełnosprawności. Przyczyna ta trwała, dopóki nie wyczerpały się możliwości prawne lub nie nastąpiła rezygnacja ze sporu, co miało miejsce w dniu 2 lutego 2018 r. po rozmowie z pełnomocnikiem. W odpowiedzi na skargę, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne. Kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 1 k.p.a. w związku z art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.). Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis art. 58 § 2 stanowi natomiast, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Stosownie do art. 59 § 1 k.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą (Wn-U-G) za miesiące: luty, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2017 r. Kwestią sporną w sprawie jest terminowość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosków o wypłatę refundacji składek. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 25c ust. 1 ustawy o rehabilitacji, osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składa Funduszowi wniosek o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za dany miesiąc. Osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą przekazuje wniosek o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego wniosku. Wnioskodawca może przekazać wniosek również w formie dokumentu pisemnego, o czym stanowi art. 25c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Szczegółowe warunki udzielenia oraz tryb przekazywania refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osobie niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą, jak również termin składania i wzór wniosku, o którym mowa w art. 25c ust. 1 ustawy o rehabilitacji oraz wykaz dokumentów załączanych do wniosku, jak również wymogi, jakie muszą spełniać wnioskodawcy przekazujący dokumenty w formie elektronicznej przez teletransmisję danych – określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1758), mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazać trzeba, że stosownie do § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składa wniosek Wn-U-G w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych. Na podstawie § 9 ww. rozporządzenia, terminy do złożenia wniosku Wn-U-G przywraca się na prośbę wnioskodawcy, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył stosownych dokumentów w terminie przewidzianym w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, bowiem wnioski WN-U-G za wskazane okresy zostały przekazane do Funduszu w dniu 30 stycznia 2018 r., co jest okolicznością niesporną. Dodatkowo, pismo Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 5 listopada 2019 r. nadesłane w toku postępowania sądowego potwierdza, że wnioski o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą o symbolu Wn-U-G za okresy sprawozdawcze: luty, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2016 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2017 r. – zostały przekazane przez beneficjenta do organu w dniu 30 stycznia 2018 r. (pismo w aktach sprawy). W ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosków o refundację składek na ubezpieczenia społeczne ustała najpóźniej w dniu złożenia dokumentacji, tj. w dniu 30 stycznia 2018 r. i od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem przywrócenie uchybionego terminu. Ostatni dzień tego terminu przypadł na 6 lutego 2018 r. (wtorek), natomiast pismo skarżącego zawierające wniosek o przywrócenie terminu zostało złożone w dniu 7 lutego 2018 r. – a więc po upływie terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. Powyższe skutkować musiało wydaniem przez organ postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą za wskazane okresy sprawozdawcze. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze, stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez wnioskodawcę [...] we wszelkich sprawach związanych z refundacją opłacanych przez stronę składek na ubezpieczenia społeczne, które – jak wynika z wyjaśnień organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – zostało przesłane do PFRON w dniu [...] lutego 2014 r. Nadto, w toku postępowania administracyjnego pełnomocnik wnioskodawcy załączył do zażalenia na postanowienie organu I instancji pełnomocnictwo uprawniające do działania w jego imieniu w postępowaniu zażaleniowym, obejmujące składanie wszelkich pism w sprawie. Tym samym stwierdzić trzeba, że organ prawidłowo kierował korespondencję do pełnomocnika ustanowionego przez wnioskodawcę. Nie został zatem naruszony przepis art. 10 § 1 k.p.a., obligujący organy administracji publicznej do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, zgodnie z którym przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosków o refundację składek ustała dopiero po rozmowie telefonicznej z pełnomocnikiem w dniu 2 lutego 2018 r., gdy skarżący podjął ostateczną decyzję o zakończeniu postępowania przed sądem powszechnym, dotyczącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności strony. Skarżący posiadał wiedzę o działaniach podejmowanych przez pełnomocnika, o czym świadczy pismo pełnomocnika strony z dnia 12 marca 2018 r. skierowane do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnoprawnych. Z jego treści wynika, iż na początku 2018 r. skarżący poinformował pełnomocnika, że sprawa związana z orzeczeniem jego niepełnosprawności dobiega końca, choć nie był zadowolony z wyroku odmawiającego mu prawa do wyższego stopnia niepełnosprawności. Wówczas skarżący przekazał pełnomocnikowi kopie wyroków sądowych. Okoliczność, iż pełnomocnik strony nie czuł się uprawniony do złożenia w imieniu skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosków o refundację pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że z treści art. 58 § 2 k.p.a. wynika wprost, że jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której określony był termin, a to oznacza, że złożenie wniosków o refundację w niniejszej sprawie powinno nastąpić łącznie ze złożeniem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do ich wniesienia. Wobec niedochowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, a tym samym wobec braku skutecznego złożenia ww. wniosku, kwestia ewentualnego braku winy strony w uchybieniu terminu nie podlega jednak badaniu w przedmiotowej sprawie. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.