V SA/Wa 1093/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Irena Kudiura, Asesor WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia zgłoszenia celnego; oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającą unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia [...] kwietnia 2001 r. uzupełnionego pismem z dnia 29 marca 2006 r., w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2001 r. firma "H." - [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu: 36600 sztuk podkoszulek młodzieżowych bawełnianych, 35100 par skarpetek dziecięcych z włókien syntetycznych frotte, 12288 sztuk podkoszulek damskich z włókien chemicznych, 20700 sztuk spódniczek damskich z włókien chemicznych oraz 1600 par rajstop dziecięcych cienkich z włókien chemicznych. Do zgłoszenia celnego strona dołączyła m.in. deklarację wartości celnej, certyfikat pochodzenia towaru z dnia 2 marca 2001 r. nr 0004312 oraz faktury z dnia 2 marca 2001 r. o numerach D0255/01 i T0231/01 opiewające na łączną kwotę 17875,50 USD i określające łączną masę towaru na 19900 kg brutto. W wyniku częściowej rewizji towarów stwierdzono, że w kontenerze HJCU 1083569 znajdują się skarpetki dziecięce w workach foliowych zaś w kontenerze OOLU 5701926 podkoszulki damskie w kartonach. W dniu 11 kwietnia 2001 r. podczas działań kontrolno - prewencyjnych funkcjonariusze celni zatrzymali do kontroli samochód przewożący kontener OOLU 5701926, który według listu przewozowego zawierał 572 kartony podkoszulek młodzieżowych bawełnianych, 186 kartonów podkoszulek damskich oraz 421 kartonów spódniczek damskich. W wyniku powtórnej rewizji przedmiotowego kontenera przeprowadzonej w Oddziale Celnym IV w W. stwierdzono: 648 kartonów bluzek damskich, 190 kartonów bluzek męskich, 380 kartonów sukienek oraz 44 kartony spódnic. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej ww. towaru. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe. Pismem z dnia 23 kwietnia 2004 r. strona wyjaśniła, że towar znajdujący się w kontenerze OOLU 5701926 został omyłkowo wysłany przez nadawcę na Węgry do jej firmy. Do pomyłki doszło najprawdopodobniej w porcie załadunku, zaś zamówiony przez firmę towar został dostarczony na Węgry. Powyższe pismo zostało potraktowane przez organ celny pierwszej instancji jako wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz jako wniosek o wyrażenie zgody na powrotny wywóz towarów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym rodzaju i ilości zgłoszonego towaru znajdującego się w kontenerze OOLU 5701926, ustalenia wartości celnej i określenia kwoty wynikające z długu celnego oraz kraju pochodzenia towaru oraz orzekł w tym zakresie. Pismem z dnia 19 czerwca 2001 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. zawiesił postępowanie celne w sprawie wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego oraz wyrażenia zgody na powtórny wywóz towarów do czasu zakończenia postępowania karno-skarbowego w przedmiotowej sprawie. W związku z zakończeniem postępowania karnego skarbowego (postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. umorzył dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe) postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. podjął zawieszone postępowanie celne w sprawie z wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] czerwca 2001 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2002 r. skierowanym do Biura Współpracy Międzynarodowej i Integracji Europejskiej Głównego Urzędu Ceł organ celny pierwszej instancji zwrócił się o udzielenie pomocy w uzyskaniu od węgierskich władz celnych wyjaśnień w sprawie dotyczących twierdzeń strony odnośnie zamiany kontenerów pomiędzy firmą "H - [...], a węgierską firmą R. z B. Postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. postępowanie celne w sprawie wniosku o unieważnienie zgłoszenia celnego oraz wyrażenie zgody na powtórny wywóz towarów zawieszono do czasu uzyskania odpowiedzi w przedmiotowej sprawie od zagranicznych służb celnych. Po uzyskaniu ww. odpowiedzi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w W. podjął zawieszone postępowanie celne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w W. odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego towarów do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Po rozpoznaniu odwołania strony, zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2004 r. W podstawie prawnej organ II instancji powołał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 68 §1 i §3, art. 83 §2, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że według art. 68 §1 Kodeksu celnego, jeżeli zgłaszający dostarczy dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej określonej w zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną nie jest uzasadnione, organ celny, na wniosek zgłaszającego, unieważni przyjęte zgłoszenie celne. Z kolei zgodnie z art. 68 §3 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2001 r. strona dostarczyła organom celnym następujące dokumenty mające dowodzić omyłki w dostarczeniu towaru: - kserokopię zamówienia z dnia 6 stycznia 2001 r., - kserokopię umowy sprzedaży nr 00013/2001 z dnia 1 lutego 2001 r. wraz z urzędowym tłumaczeniem z języka angielskiego, - kserokopię pisma węgierskiej firmy R. [...], która według strony miała otrzymać towar zamówiony przez firmę "H." - [...], - kserokopię pisma firmy C. CO. LTD. z dnia 14 kwietnia 2001 r. wraz z urzędowym tłumaczeniem z języka angielskiego. W ocenie strony ww. pisma dowodzą, że ujawniony w dniu 11 kwietnia 2001 r. podczas działań kontrolno-prewencyjnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych towar znajdujący się w kontenerze OOLU 5701926 nie był przedmiotem zamówienia z dnia 6 listopada 2001 r. złożonego przez firmę "H." - [...] i nie zgadza się z warunkami określonymi w kontrakcie nr 00013/2001 z dnia 1 lutego 2001 r. zawartym przez stronę z dostawcą chińskim oraz że ww. kontener został omyłkowo dostarczony do strony. W celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z omyłkowym dostarczeniem stronie towaru, organy celne wystąpiły do węgierskich władz celnych z prośbą o pomoc w ich wyjaśnieniu. W odpowiedzi węgierskie władze celne poinformowały, że wprawdzie firma R. jest firmą zarejestrowaną na Węgrzech, jednak pod podanym adresem nie jest prowadzona żadna działalność, czynności zmierzające do odnalezienia członków władz spółki nie przyniosły rezultatów. W odpowiedzi tej stwierdzono również, że z bazy danych prowadzonej przez węgierską administrację celną wynika, że ostatnia odprawa celna na rzecz firmy R. miała miejsce w 1998 r., zaś w piśmie tej firmy do Urzędu Celnego w W. widnieje błędny numer identyfikacji podatkowej firmy. Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdzi, że gdyby węgierska firma R. rzeczywiście otrzymała omyłkowo towar zamówiony przez firmę "H." - [...] od kontrahenta chińskiego, fakt ten byłby odnotowany przez węgierską administrację celną. Należy jednak zwrócić uwagę, że pod wskazanym adresem nie znajduje się siedziba firmy R. błędnie też został wskazany numer identyfikacji podatkowej. W związku z tym - w ocenie organu - nie można uznać za wiarygodne oświadczenia kontrahenta chińskiego, brak jest również podstaw do uznania za wiarygodne pozostałych dostarczonych przez stronę dokumentów, tj. umowy sprzedaży z dnia 1 lutego 2001 r. czy też zamówienia z dnia 6 stycznia 2001 r. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jedna z przesłanek określonych w art. 68 §1 Kodeksu celnego uzasadniających unieważnienie zgłoszenia celnego, powiem zgłaszający nie dostarczył żadnego dowodu potwierdzającego omyłkowe zgłoszenie towaru do procedury celnej. Druga przesłanką określoną w art. 68 §1 Kodeksu celnego, uzasadniającą unieważnienie zgłoszenia celnego, jest zaistnienie "szczególnych okoliczności", które powodują, iż objęcie towaru zadeklarowaną procedurą celną staje się niemożliwe. W ocenie organu II instancji za szczególną okoliczność nie może być uznany fakt, iż jak podnosi strona nastąpiła zamiana kontenerów z towarem, bowiem przeprowadzone postępowanie wyjaśniające tego faktu nie potwierdziło. Nie wystąpiła więc druga przesłanka określona w art. 68 §1 Kodeksu celnego. Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 68 §1 Kodeksu celnego po zwolnieniu towarów zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie zwolnienie towarów nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2001 r. po dokonaniu przez organ celny częściowej rewizji rzeczy zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu. Wniosek zaś o unieważnienie zgłoszenia został wniesiony pismem z dnia 23 kwietnia 2001 r., a więc po zwolnieniu towarów, co skutkuje tym, że nie można było dokonać unieważnienia zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu jakoby w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy Kodeksu celnego z uwagi na treść art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, zgodnie z którym przepisy dotychczasowe (Kodeks celny) stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, a sprawa niniejsza dotyczy nie długu lecz zgłoszenia celnego, Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł, że sformułowanie "sprawy dotyczące długu celnego" należy rozumieć szeroko w sposób obejmujący także takie zagadnienia jak uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub za nieprawidłowe, jak również unieważnienie zgłoszenia celnego. Dyrektor Izby Celnej w W. nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez organ I instancji ogólnych zasad postępowania ujętych w art. 120, 121 §1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów celnych, zaś w trakcie postępowania organy te podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Strona miała również zapewniony czynny udział w postępowaniu. Odnosząc się do podniesionego przez stronę upływu 3 letniego terminu wskazanego w art. 65 §5 Kodeksu celnego organ II instancji wyjaśnił, że niniejsze postępowanie dotyczy unieważnienia zgłoszenia celnego, nie zaś uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe lub za prawidłowe, a więc termin określony w art. 65 §5 Kodeksu celnego nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji: - naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 26 i art. 36 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, - naruszenie przepisów dotyczących postępowania - poprzez dokonanie rozstrzygnięcia z pominięciem części materiału dowodowego - dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, w tym oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na informacji udzielonej przez celną administrację węgierską - czym naruszono dyrektywę art. 181 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 Kodeksu celnego; - naruszenie dyrektywy art. 210 §4 Ordynacji podatkowej, które nastąpiło poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; a poprzez to obrazę przepisów art. 120, 121 §1, 122, 125 i 181 §1 tej ustawy, ponieważ miały one istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 106 §3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. akt umorzonego dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe [...] prowadzonego przez b. Dyrektora Urzędu Celnego w W., ponieważ jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie oraz o wezwanie Dyrektora Izby Celnej w W. do przedłożenia ww. dowodu będącego w jego posiadaniu, o czym świadczy odnoszenie się skarżonego rozstrzygnięcia do materiału zgromadzonego w trakcie dochodzenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Rozwijając zarzuty w uzasadnieniu skargi podniesiono, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu celnego z uwagi na treść art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, zgodnie z którym przepisy dotychczasowe (Kodeks celny) stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolita Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Sprawa niniejsza nie dotyczy bowiem długu celnego lecz zgłoszenia celnego. W konsekwencji należało uznać, że art. 68 §1 Kodeksu celnego - jako uchylony - nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Odnośnie naruszenia przepisów proceduralnych skarżąca podniosła, że wynikające z akt sprawy stanowisko organów burzy zaufanie do tych organów i jako takie narusza zasadę określoną w art. 121 §1 Ordynacji podatkowej. Niewłaściwy proces interpretacji przepisów prawa materialnego zastosowany przez organ II instancji narusza zasadę praworządności wymienioną w art. 120 Ordynacji podatkowej. Motywując zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w W. art. 122 Ordynacji podatkowej skarżąca podniosła, że działania tegoż organu zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ograniczyły się jedynie do wzięcia pod uwagę wskazówki organu wyższej instancji w zakresie precyzowania okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, jakimi kierowały się organy podatkowe odrywając treść swoich rozstrzygnięć od obowiązujących przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, naruszono w ocenie skarżącej art. 124 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony zaskarżona decyzja naruszyła również art. 125 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej (jego) wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż jest ona nieuzasadniona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu błędnej interpretacji art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, zgodnie z którym przepisy dotychczasowe (Kodeks celny) stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Zarzut ten należy uznać za chybiony. Zgodnie bowiem ze słuszną interpretacją organu pojęcie "sprawy dotyczące długu celnego" należy rozumieć szeroko. Pojęciem tym objęte będą więc także sprawy o uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe lub za nieprawidłowe, a także sprawy o unieważnienie zgłoszenia celnego. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej jakoby właściwy do zastosowania w przedmiotowej sprawie był przepis art. 36 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, zgodnie z którym w przypadku postępowań wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy czynności podjęte w toku postępowań pozostają w mocy, o ile ich zakres przedmiotowy jest wymagany do wydania stosownego rozstrzygnięcia według przepisów obowiązujących od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Wskazać bowiem należy, że przepis ten odnosi się jedynie do czynności podjętych w toku postępowań, a nie do zakresu stosowania bądź niestosowania nowych przepisów. Wobec powyższego należało uznać, że orzekające w sprawie organy celne zasadnie zastosowały przepisy art. 68 Kodeksu celnego. Zgodnie z §3 tego artykułu po zwolnieniu towarów zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie zwolnienie towarów nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2001 r. po dokonaniu przez organ celny częściowej rewizji towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu. Następnie dokonano powtórnej kontroli towarów przeprowadzonej na podstawie art. 83 §2 Kodeksu celnego, zgodnie z którym organ celny może przystąpić do kontroli towarów jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Wniosek skarżącej o unieważnienie zgłoszenia celnego został wniesiony pismem z dnia 23 kwietnia 2001 r., a więc już po zwolnieniu towarów co musiało skutkować niemożnością dokonania unieważnienia zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie. Z kolei zgodnie z art. 68 §1 Kodeksu celnego, jeżeli zgłaszający dostarczy dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej określonej w zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną nie jest uzasadnione, organ celny, na wniosek zgłaszającego, unieważni przyjęte zgłoszenie celne. Przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2001 r. strona przedłozyła organom celnym następujące dokumenty mające dowodzić omyłki w dostarczeniu towaru: - kserokopię zamówienia z dnia 6 stycznia 2001 r., - kserokopię umowy sprzedaży nr 00013/2001 z dnia 1 lutego 2001 r. wraz z urzędowym tłumaczeniem z języka angielskiego, - kserokopię pisma węgierskiej firmy R. [...], która według strony miała otrzymać towar zamówiony przez firmę "H" - [...], - kserokopię pisma firmy C. CO. LTD. z dnia 14 kwietnia 2001 r. wraz z urzędowym tłumaczeniem z języka angielskiego. W ocenie skarżącej powyższe dokumenty przemawiają za tym, że ujawniony w dniu 11 kwietnia 2001 r. podczas działań kontrolno-interwencyjnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych towar znajdujący się w kontenerze OOLU 5701926 nie był przedmiotem zamówienia z dnia 6 stycznia 2001 r. przez skarżącą i nie zgadza się z warunkami kontraktu nr 00013/2001 z dnia 1 lutego 2001 r. zawartego z chińskim dostawcą oraz że kontener ten został omyłkowo dostarczony do strony. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, ponieważ informacje uzyskane przez prowadzące sprawę organy celne od węgierskich organów administracji celnej jednoznacznie przemawiają za tym, że do omyłkowej zamiany kontenerów nie doszło. Z informacji tych wynika bowiem, że wprawdzie firma R. jest firmą zarejestrowaną na Węgrzech, jednakże pod podanym adresem nie jest prowadzona żadna działalność oraz że pomimo podjętych czynności nie udało się odnaleźć członków władz tej firmy. Węgierskie władze celne ustaliły również, że ostatnia odprawa celna z udziałem firmy R. miała miejsce w 1998 r., a na piśmie tej firmy do Urzędu Celnego w W. widnieje błędny numer identyfikacji podatkowej firmy. Gdyby - jak twierdzi skarżąca - rzeczywiście doszło do omyłkowego otrzymania przez R. towaru od kontrahenta chińskiego zamówionego przez firmę skarżącej, fakt ten byłby z pewnością odnotowany przez węgierską administrację celną. Nie sposób w związku z tym uznać, że w przedmiotowej sprawie zaszła jedna z przesłanek określonych w art. 68 §1 Kodeksu celnego, ponieważ zgłaszająca nie dostarczyła żadnego dowodu potwierdzającego omyłkowe zgłoszenie towaru do procedury celnej. W sprawie niniejszej nie zaszły również szczególne okoliczności, o których mowa w art. 68 §1 Kodeksu celnego, a które spowodowałyby, że objęcie towaru procedurą celną jest już nieuzasadnione. Jak słusznie wskazał organ II instancji za taką okoliczność nie mogła być uznana omyłkowa zamiana kontenerów z towarem, ponieważ zaistnieniu takiej zamiany przeczy materiał dowodowy zebrany w sprawie. Chybiony w ocenie Sądu jest również zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 210 §4 Ordynacji podatkowej. Bowiem to organ celny decyduje o poszczególnych dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Orzekające w sprawie organy celne odniosły się do tych dowodów w sposób wyczerpujący. Wskazały, które okoliczności i na podstawie jakich dowodów zostały udowodnione. Wskazały także, którym dowodom wiarygodności odmówiono. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy celne nie wykroczyły poza przewidzianą przepisami prawa swobodną ocenę dowodów. W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie przyjął, że informacja uzyskana od węgierskich władz celnych była jednoznaczna i wystarczająca do uznania, że nie doszło do zamiany kontenerów. Nie zachodziła w związku z tym potrzeba podejmowania dalszych czynności dowodowych w tym zakresie. W świetle powyższego brak było podstaw do uznania wiarygodności oświadczenia kontrahenta chińskiego oraz pozostałych dostarczonych przez stronę skarżącą dokumentów. Za chybione uznać należy również inne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wydane na podstawie samodzielnych ocen materiału dowodowego, oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym (także tym zgromadzonym w postępowaniu karnym-skarbowym), który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów celnych. Zdaniem Sądu, ocena zebranego materiału dowodowego znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji wydanych w pierwszej i drugiej instancji. Dyrektor Izby Celnej w W. w sposób bezpośredni odniósł się również do twierdzeń odwołującej się strony, podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Postępowanie w sprawie nie było prowadzone w sposób przewlekły. Długi okres czasu dzielący zgłoszenie celne i wydanie zaskarżonej decyzji spowodowany był skomplikowaną problematyką sprawy, co wymagało m.in. zwrócenia się o udzielenie informacji do węgierskich organów celnych. Jak wskazano powyżej Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości w postępowaniu przed organami administracyjnymi nie było więc podstaw do dopuszczenia dowodów postulowanych przez skarżącą. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.