V SA/Wa 1093/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia... lutego 2010 r. nr ... w przedmiocie: odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. oddala skargę. W dniu ... maja 2008 r. K. O. wystąpiła do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. W uzasadnieniu wniosku powołała się na następujące okoliczności: stałe przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 1999 r., stała praca, nie zaleganie z podatkami, długoterminowa chęć kontynuowania pobytu na terytorium RP, swobodniejsze korzystanie z rynku pracy związane z rozwojem zawodowym, ułatwienia ze strony formalnej nabywania praw do pobytu długoterminowego w porównaniu do cyklicznych starań o czasową kartę pobytu lub wizę. Wojewoda M. decyzją z ... września 2009 r. nr ... odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że wnioskodawczyni nie spełnia określonej w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.) przesłanki dotyczącej nieprzerwanego pobytu na terytorium RP w wymaganym przez przepisy prawa okresie. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie wnioskowanego zezwolenia. Decyzją z ... lutego 2010 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z ... września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w okresie od dnia ... maja 2003 r. do dnia ... listopada 2006 r. wnioskodawczyni przebywała w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych wyłącznie w związku z faktem kontynuowania przez nią studiów dziennych. Wobec strony ma zatem zastosowanie art. 65 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że do okresu 5-letniego legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium RP bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia zalicza się połowę okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy udzielonej w związku z odbywaniem studiów lub szkolenia zawodowego lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 (tj. podjęciem lub kontynuowaniem studiów stacjonarnych) oraz w art. 53a pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Dlatego do okresu 5-letniego pobytu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach można zaliczyć jedynie połowę okresu pobytu cudzoziemki na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych wyłącznie w związku z faktem kontynuowania przez nią studiów dziennych, tj. 1 rok 8 miesięcy i 20 dni. Zatem aby spełniona została przesłanka dotycząca co najmniej pięcioletniego, legalnego pobytu bezpośrednio poprzedzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia należało, w ocenie organu, zbadać czy wnioskodawczyni przebywała legalnie w Polsce przez okres de facto dłuższy niż pięć lat. Uwzględniając powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że początek pięcioletniego, legalnego pobytu wnioskodawczyni na terytorium Polski faktycznie przypada na dzień ... sierpnia 2001 r. Szef Urzędu wskazał, iż w badanym okresie wnioskodawczyni przebywała poza granicami Polski łącznie przez okres dłuższy niż dopuszczalne ... miesięcy, a zatem nie spełnia obligatoryjnej przesłanki dotyczącej nieprzerwanego pobytu w wymaganym przez przepisy okresie. W konsekwencji brak jest podstaw do udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. O. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 5 w związku z art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, iż nie spełnia wymogu posiadania legalnego i nieprzerwanego pobytu w rozumieniu ustawy. Skarżąca zarzuciła ponadto istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie obliczenia legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium RP oraz art. 80 k.p.a. określającego obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów przez organy administracji. W uzasadnieniu cudzoziemka wyjaśniła, iż to okres pięciu ostatnich lat przed złożeniem wniosku powinien być badany pod kątem nieprzerwanego pobytu. Organ nie wskazał bowiem na żadną podstawę prawną, bądź przyjęte w tej dziedzinie wytyczne innych organów, które motywowały by odejście od reguł określonych przez ustawodawcę. Skarżąca podniosła ponadto, iż zgodnie z punktem 6 preambuły dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz. U. UE L 16 z dnia 23 stycznia 2004 r. s. 44) głównym kryterium uzyskania statusu rezydenta długoterminowego WE powinien być czas zamieszkiwania na terytorium Państwa Członkowskiego, a zamieszkiwanie powinno być legalne i nieprzerwane. Dyrektywa zaleca wprowadzenie do lokalnych systemów przepisu pozwalającego na pewien stopień elastyczności, w celu umożliwienia uwzględnienia okoliczności, w których to osoba mogła być zmuszona do tymczasowego opuszczenia terytorium danego państwa. Art. 4 Dyrektywy zaś jasno określa, iż Państwa Członkowskie przyznają status rezydenta długoterminowego obywatelom państw trzecich, którzy zamieszkiwali legalnie i nieprzerwanie na ich terytorium przez okres pięciu lat bezpośrednio poprzedzających złożenie właściwego wniosku. Cudzoziemka zaznaczyła w powyższym kontekście, iż polskie organy publiczne są tymi regulacjami związane. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do okresu pobytu, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zalicza się, zgodnie z art. 65 ust. 5, połowę okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy udzielonej w związku z odbywaniem studiów lub szkolenia zawodowego lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 (podjęcie lub kontynuowanie stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich) lub w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b (podjęcie lub kontynuowanie szkolenia zawodowego). Dokonując analizy dokumentów potwierdzających pobyt skarżącej na terytorium RP w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, organ II instancji wykazał, iż w okresie od dnia ... maja 2003 r. do dnia ... listopada 2006 r. skarżąca przebywała w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych wyłącznie w związku z faktem kontynuowania studiów dziennych (k. ... akt adm. organu I instancji). Szef Urzędu zasadnie wywiódł zatem, iż, w rozpoznawanej sprawie, do okresu pobytu, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zalicza się, zgodnie z art. 65 ust. 5, połowę okresu pobytu cudzoziemki na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych w związku z kontynuowaniem studiów wyższych. W konsekwencji, w celu wykazania co najmniej pięcioletniego okresu pobytu na terytorium RP, który spełniałby kryteria wskazane w ustawie do cudzoziemców, konieczne stało się dokonanie analizy pobytu cudzoziemki w dłuższym okresie czasu, obejmującym dodatkowo połowę okresu pobytu na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych w związku z kontynuowaniem stacjonarnych studiów wyższych. Mając na względzie, iż w badanym okresie od dnia ... sierpnia 2001 r. do dnia ... maja 2008 r. cudzoziemka przebywała poza granicami Polski łącznie przez okres dłuższy niż dopuszczalne ... miesięcy, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż nie została spełniona obligatoryjna przesłanka, określona w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, dotycząca nieprzerwanego pobytu w badanym okresie czasu. Odnosząc się do podniesionego w skardze zagadnienia związania organów orzekających w sprawie regulacjami dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz. U. UE L 16 z dnia 23 stycznia 2004 r. s. 44), Sąd pragnie wyjaśnić, iż przepisy dyrektyw, jako aktów prawnych organów Wspólnoty, zawierają upoważnienia i zobowiązania państw członkowskich do ich wykonania poprzez ustanowienie stosownych przepisów powszechnie obowiązujących, nie zaś zobowiązania do przeniesienia czy przetransponowania ich postanowień do prawa wewnętrznego. Na poziomie wspólnotowym ustalane są prawnie wiążące cele, których wykonanie (urzeczywistnienie) pozostawione zostało państwom członkowskim. Adresatami dyrektyw są bowiem państwa członkowskie, nie zaś ich poszczególne organy lub instytucje (por.: "Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy" pod redakcją A.Wróbla, Zakamycze 2005, s. 57, 58). Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a dyrektywy Rady 2003/109/WE niniejszej dyrektywy nie stosuje się do obywateli państw trzecich, którzy zamieszkują w celu odbycia studiów lub kształcenia zawodowego. W art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy wskazano natomiast, iż w odniesieniu do przypadków objętych art. 3 ust. 2 lit. a, jeżeli dany obywatel państwa trzeciego uzyskał tytuł pobytu, który umożliwi mu uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego, wyłącznie połowa okresów zamieszkania w celu odbycia studiów lub kształcenia zawodowego może być uwzględniona do obliczenia okresu, o którym mowa w ust. 1. Należy zatem uznać, iż rozwiązania prawne zawarte w art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy znalazły prawidłowe odzwierciedlenie, w zakresie celów, którym służy dyrektywa, w postanowieniach art. 65 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach. W odniesieniu do zarzutu naruszenia, zawartego w art. 8 k.p.a., nakazu prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli stwierdzić należy, iż przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności jednoznacznie wskazują na brak poszanowania w trakcie postępowania przed organem I instancji reguł kultury administrowania określonych w art. 12 decyzji Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy 2000/791/WE z dnia 11 lutego 2000 r. ustanawiającej kodeks dobrego postępowania administracyjnego (Dz. U. UE L 316 z dnia 15 grudnia 2000 r. s. 69). Powyższe uchybienie, stwierdzone w ramach kontroli sądowoadministracyjnej, nie może stanowić jednak samoistnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), oddalił skargę