V SA/Wa 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P H-U "O." S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.S. (dalej: "Skarżący") zakwestionował opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem Skarżącego sam fakt wniesienia skargi do Sądu sprawia, że wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że nie prowadzi już działalności gospodarczej i wykonanie decyzji może wyrządzić mu znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wprowadzenie przez ustawodawcę ogólnej zasady wykonalności decyzji ostatecznych oraz określenie przesłanek pozwalających na odejście od niej wprost wskazują, że nie jest możliwe objęcie Skarżącego ochroną tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko z tego powodu, że wniósł on skargę do Sądu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu zdawkowe twierdzenie Skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić mu znaczną szkodę nie prowadzi do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w powołanym przepisie. Przede wszystkim Skarżący w swoim wniosku nie wskazuje jaką konkretnie szkodę może wyrządzić mu wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. nie precyzuje czy chodzi o szkodę majątkową, rzeczową czy jeszcze jakąś inną. Ocena wniosku o wstrzymanie jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania. Występując o ochronę tymczasową Skarżący nie może oczekiwać od Sądu aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Konsekwencją braku określenia szkody, której zaistnienia obawia się Skarżący, jest uniemożliwienie Sądowi dokonania także oceny, czy w sytuacji Skarżącego można mówić o szkodzie znacznej. Pamiętać także należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny, szczególnie w finansach zobowiązanego. Domagając się więc wstrzymania wykonania takiej decyzji Skarżący powinien wykazać, że wyegzekwowanie nałożonego podatku spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę zobowiązania podatkowego. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.