V SA/Wa 1105/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. N. i B. N. jako wspólników spółki cywilnej "A." na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska co do kontynuowania egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z [...] maja 2009r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2008r., w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] września 2008r. oraz stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska wierzyciela co do kontynuowania egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Na powyższe postanowienie skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarli na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek o wstrzymanie wykonania egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 cytowanej ustawy, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Pełnomocnik skarżących zwrócił się o "wstrzymanie wykonania egzekucji administracyjnej", jednakże tut. Sąd przyjął, że wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powołana podstawa prawna jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotem wniosku może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu lub czynności zaskarżonej do sądu administracyjnego. Oceniając przedmiotowy wniosek w świetle spełnienia przesłanek powołanych w cytowanym przepisie, Sąd stwierdził, iż pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił go w dostateczny sposób. Nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałby na fakt, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub spowodowania konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, oparte będzie na uzasadnieniu skargi, bowiem Sąd rozpoznając wniosek w tym zakresie nie dokonuje oceny zasadności skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego, dlatego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku, który nie został należycie uzasadniony, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może wystąpić wskutek czynnego udziału wnioskodawcy tj. na jego żądanie, to do wnioskodawcy należy wskazanie na wystąpienie, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek z należytym uzasadnieniem. Ponadto należy podkreślić, iż ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji. Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika ograniczyli się jedynie do sformułowania wniosku, nie wskazując na konkretne okoliczności przemawiające za pozytywnym dla nich rozstrzygnięciem Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.