V SA/Wa 1107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zakwestionowała opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12 000 zł, wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że przez brak wykonania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiona możliwości dysponowania kwotą 12 000 zł w czasie trwania postępowania sądowego, co niewątpliwie odbije się na kondycji finansowej Spółki i nie pozostanie bez wpływu na jej płynność finansową. Za zasadne uważa umożliwienie jej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej bez obciążania koniecznością uiszczenia wymierzonej kary do czasu wydania wyroku przez Sąd. W ocenie Skarżącej zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Skarżąca zaznaczyła także, że ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obu instancji, a zatem niezbędne stanie się przywrócenia stanu poprzedniego, czyli zwrot wymierzonej Spółce kary pieniężnej. To z kolei, zdaniem Skarżącej, niewątpliwie pociągnie za sobą nakład środków Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia powyższych przesłanek. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. W ocenie Sądu uzasadnienie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja Skarżącej sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że zapłata orzeczonej kary wpłynie negatywne na sytuację finansową Spółki. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji orzeczonej kary dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki o wysokość kary. Domagając się więc wstrzymania wykonania takiej decyzji Skarżąca powinna wykazać, że uiszczenie kary spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę 12 000 zł oraz że będzie to szkoda znaczna. W sytuacji, gdy wniosek umotywowany jest jedynie obawą zaistnienia szkody majątkowej to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody, konieczne jest dokonanie zestawienia wysokości nałożonej kary z całościową sytuacją majątkową Skarżącej. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie uiszczenie kwoty 12 000 zł doprowadzi do wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Oznacza to, że Spółka winna w sposób pełny i wiarygodny przedstawić swoją sytuację finansową i przedłożyć potwierdzające ją dokumenty źródłowe, czego jednak nie uczyniła. Sąd nie posiada zatem wiedzy jakim majątkiem dysponuje Spółka, jak wysokie są jej przychody i jaką część przychodów stanowią koszty, a jakie dochody. Niemożliwe jest zatem dokonanie zestawienia, o którym mowa powyżej, a w konsekwencji ustalenie wystąpienia pierwszej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Co do przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd podkreśla, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia będą jej przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.