V SA/Wa 1115/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Asesor WSA - Łukasz Jarocki, Protokolant sekr. sąd. - Agnieszka Ciszek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A.D. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 7 lutego 2025 r. nr 12/25/IX-O w przedmiocie odmowy przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza, odmowy wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie oraz odmowy wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie oraz odmowy wydania dokumentu 1) uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r., nr 533/R-IX/24; 2) zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz A.D. kwotę 697 zł (słownie sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. D. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "wnioskodawca") jest uchwała z 7 lutego 2025 r. nr 12/25/IX-O Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej: "Prezydium NRL" lub "organ odwoławczy"), utrzymująca w mocy uchwałę z 6 listopada 2024 r. nr 533/R-IX/24 Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie (dalej: "ORL" lub "organ I instancji") w sprawie odmowy: – przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty, – wpisania na listę członków ORL, – wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty". Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a."), art. 39 ust. 1 pkt 12 i art. 40 ust. 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342 ze zm.; dalej: "ustawa o izbach lekarskich"), art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167; dalej: "ustawa o pomocy") oraz uchwałę Nr 2/10/VI Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 12 lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej. Zaskarżona uchwała została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżąca wnioskiem z 28 czerwca 2024 r. zwrócił się do ORL o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty, a także o wpisanie na listę członków okręgowej izby lekarskiej oraz do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty, w tym decyzję Ministra Zdrowia nr 2566/2023/D z 2 października 2023 r. Uchwałą z 6 listopada 2024 r. ORL odmówiła skarżącej przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty, wpisania na listę członków ORL, dokonania wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, a także wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty". Podstawę prawną wydania tej uchwały stanowi art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 10 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287; dalej: "ustawa o zawodach" lub "u.z.l.l.d.") w zw. z art. 25 pkt 4, art. 5 pkt 3b, art. 6 ust. 1 oraz art. 25 pkt 12 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342 z późn. zm.), art. 57 ustawy o zawodach, uchwała nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, ze zm., § 28b Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, wpisywania na listę członków okręgowej izby lekarskiej oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, prowadzenia okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów i Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego załącznik do ww. uchwały nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. (dalej: "Regulamin"), w zw. z uchwałą nr 105/R-IX/22 Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie z dnia 6 lipca 2022 r. w sprawie powołania Zespołu ds. weryfikacji znajomości języka polskiego w postępowaniach dotyczących przyznawania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty, lekarzowi/lekarzowi dentyście, który uzyskał kwalifikacje zawodowe poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, zmienioną uchwałą nr 46/R-IX/23 Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r., w zw. z Zaleceniami Komisji (UE) 2022/554 z dnia 5 kwietnia 2022 r. w sprawie uznawania kwalifikacji osób uciekających z Ukrainy przed rosyjską inwazją. Pismem z 27 listopada 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od uchwały organu I instancji. Uchwałą z 7 lutego 2025 r. Prezydium NRL utrzymało w mocy uchwałę ORL z 6 listopada 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym odmowa przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty, wpisu na listę członków okręgowej izby lekarskiej, wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, a także wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza" była uzasadniona brakiem znajomości przez skarżącą języka polskiego w stopniu umożliwiającym wykonywanie zawodu. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium NRL z 7 lutego 2025 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej uchwale zarzuciła: I> Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: wskazanego w podstawie rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., na podstawie którego Organ utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę ORL, polegające na utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Organu I Instancji pomimo tego, że w podstawie prawnej zaskarżonej Uchwały niewskazane materialno-prawnej podstawy rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do rzekomo niespełnionych przez skarżącą przesłanek, które miałyby uzasadniać odmowę przyznania Skarżącej warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej uchwały Organu I Instancji, mimo że istniały podstawy, aby na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić uchwałę Organu I instancji i rozstrzygnąć co do istoty sprawy albo przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nieprzedstawieniu przez Organ w uzasadnieniu Zaskarżonej Uchwały argumentacji przemawiającej za podjętym rozstrzygnięciem, niewskazaniu materialno-prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz na nie odniesieniu się przez Organ do zarzutów Skarżącej przedstawionych w odwołaniu, która to wadliwość przemawia za eliminacją uchwały organu I instancji z obrotu prawnego, a w konsekwencji - przeprowadzeniem w sprawie postępowania oraz wydaniem rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem Skarżącej. W szczególności za takie uzasadnienie nie należy uznawać rozważań Organu dotyczących: - oparcia rozstrzygnięcia na pozaustawowej przesłance znajomości języka polskiego; - forsowaniu przez Organ koncepcji bezpośredniego stosowania przepisów dyrektywy 2005/36/WE, która wedle oryginalnej wykładni Organu, pomimo braku stosownego rozstrzygnięcia w tym zakresie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, miałaby przemawiać za pomijaniem przez Naczelną Radę Lekarską krajowych przepisów prawa - w szczególności kolejnych ustępów art. 7 ustawy z dnia 05.12,1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1287; dalej jako: "u.z.l.l.d."); naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewzięciu przez Organ pod uwagę faktu notoryjnego - trwania konfliktu zbrojnego na Ukrainie oraz posiadania przez Skarżącą obywatelstwa ukraińskiego, które ostatecznie skutkowało niezastosowaniem w odniesieniu do Skarżącej norm prawa materialnego, na podstawie których powinna ona uzyskać warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza; naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci decyzji z dnia 02.10.2022 r. Ministra Zdrowia nr 2566/2022/D wyrażającej zgodę na wykonywanie zawodu lekarza dentysty przez Skarżącą, polegające na uznaniu, że to na etapie postępowania przed organami samorządu lekarskiego, a nie na etapie postępowania administracyjnego przed Ministrem Zdrowia badane jest spełnienie ustawowych przesłanek wydania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza, w konsekwencji czego Organ błędnie przyjął, że Skarżąca nie spełnia wymogów przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty; naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. w zw. z art. 7a k.p.a., polegające na powieleniu przez Organ błędnej oceny organu I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozstrzygnięciu wątpliwości co do treści norm prawnych dekodowanych z art. 7 ust. 9,10,13 i 21 u. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty na korzyść Skarżącej tj. tego czy Okręgowa Rada Lekarska jest uprawniona do dokonywania arbitralnej oceny znajomości języka polskiego przez lekarza, podczas gdy: - takie przesłanki nie wynikają z prawa powszechnie obowiązującego; - ocena spełnienia przesłanek niewynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego została dokonana w oparciu o środki ustawowe nieznane u.z.l.l.d.; - obowiązujące przepisy prawa powszechnie obowiązującego lub przepisy samorządu lekarskiego nie przewidują, że w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu jest badana znajomość języka polskiego. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 11 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Organ wydający Uchwałę nie naruszył i nie przekroczył granic uznaniowości Uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie, podczas gdy przesłanka "znajomości języka polskiego" nie powinna być zgodnie z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 2 ust.2a pkt 3-5 i pkt 7 u.z.l.l.d. badana przez Okręgową Radę Lekarską w Warszawie, a badanie jej spełnienia odbywa się w postępowaniu przed Ministrem Zdrowia; art. 7 ust. 9 u.z.l.l.d. w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.z.l.l.d. polegające na pozbawieniu mocy dowodowej oświadczenia Skarżącej o znajomości języka polskiego i oparcie rozstrzygnięcia na środkach dowodowych nieznanych u.z.l.l.d.; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że Skarżąca posługuje się językiem polskim w stopniu podstawowym, podczas gdy Skarżąca posługuje się językiem polskim w stopniu wystarczającym do wykonywania świadczeń zdrowotnych; naruszenie art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez wydanie Zaskarżonej Uchwały bez uprzedniego wskazania przesłanek zależnych od Skarżącej, które zdaniem Okręgowej Rady Lekarskiej nie były spełnione lub wykazane, a także bez informowania Skarżącej o zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się na temat tego materiału dowodowego, a co skutkowało wydaniem Zaskarżonej Uchwały niezgodnej z żądaniem Skarżącej, co świadczy również o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania; art. 7 k.p.a, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które jest sprzeczne ze słusznym interesem obywateli oraz interesem społecznym - zatrudnieniem lekarza, który wspomógłby polski system opieki zdrowotnej w udzielaniu świadczeń zdrowotnych ukraińskim uchodźcom - w kontekście tej okoliczności niezwykle ważne jest, aby świadczenia opieki zdrowotnej przebywającym w Polsce obywatelom Ukrainy były udzielane przez lekarzy znających język ukraiński, a nie przez lekarzy znających jedynie język polski. Jest to gwarancją zachowania tajemnicy lekarskiej; naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. w zw. z art. 7a k.p.a., polegające na powieleniu przez Organ błędnej oceny organu I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozstrzygnięciu wątpliwości co do treści norm prawnych dekodowanych z art. 7 ust. 21 u.z.l.l.d. oraz art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy na korzyść Skarżącej - tj. tego jak należy rozumieć fikcję prawną wynikającą z ust. 21 w kontekście brzmienia art. 61 ust. 4 u. o pomocy obywatelom Ukrainy, podczas gdy prawidłowe zastosowania przedmiotowej normy prawnej powinno objawić się w przyjęciu przez Organ, że w okresie trwania fikcji prawnej wynikającej z art. 7 ust. 21 u.z.l.l.d. lekarz jest uznawany za lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu lekarza, a co za tym idzie lekarz taki na podstawie art. 61 ust. 4 u. o pomocy obywatelom Ukrainy, może wykonywać zawód również poza podmiotami zajmującymi się leczeniem pacjentów chorych na COVID-19. art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na: - nie odniesieniu się przez Organ w jakikolwiek sposób do zarzutów podniesionych w odwołaniu od uchwały organu I Instancji; - niewskazaniu przez Organ na jakich dowodach z u.z.l.l.d. oparł twierdzenie o "braku znajomości języka polskiego", które to twierdzenie legło u podstaw uchwały odmawiającej przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty; - oparciu rozstrzygnięcia na pozaustawowej weryfikacji znajomości języka polskiego dokonywanej przez zespół przy Okręgowej Radzie Lekarskiej, które to naruszania doprowadziły do wydania Zaskarżonej Uchwały, podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy prawidłowo dopuszczony i przeprowadzony w sprawie należało podjąć uchwałę zgodną z wnioskiem Skarżącej - tj. uchylić rozstrzygnięcie organu I Instancji i przeprowadzić postępowanie w sprawie, skutkujące przyznaniem Skarżącej PWZ zgodnie z jej wnioskiem; II> Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9, ust. 10 w zw. z art. 7 ust. 2a oraz art. 7a u.z.l.l.d. w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy polegającym na uznaniu, że jedną z przesłanek rozpatrywanych w toku postępowania w przedmiocie przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu jest przesłanka "znajomości języka polskiego", podczas gdy okoliczność ta nie wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (abstrahując w ogóle od tego, że Skarżąca zna i posługuje się językiem polskim, a wadliwy był sam proces "weryfikacji znajomości języka polskiego" przez Organ I Instancji); art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 u.z.l.l.d. w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu polegającym na uznaniu i przyjęciu, że w postępowaniu przed Okręgową Radą Lekarską oceniane jest spełnienie przesłanki znajomości przez lekarza języka polskiego, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że ORL bada jedynie spełnienie przesłanek: - posiadania pełnej zdolność do czynności prawnych; - stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty; - wykazywania nienagannej postawy etycznej; - legitymowania się przez lekarza dyplomem lekarza, lekarza dentysty potwierdzającym ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów, wydanym w innym państwie niż państwo członkowskie UE i spełniającym inne wymogi określone w art. 7 ust. 2a pkt 7 u.z.l.l.d.; co doprowadziło do podjęcia Zaskarżonej Uchwały pomimo spełnienia przez Skarżącą wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania uchwały pozytywnej; art. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 6a u.z.l.l.d. w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy w zw. Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29.12.2009 r. polegający na zaniechaniu weryfikacji znajomości języka polskiego Skarżącej przez Naczelną Radę Lekarską i oparciu Zaskarżonej Uchwały na pozaustawowych środkach dowodowych (badanie znajomości języka polskiego przez podmioty dó tego nieuprawnione), co miało wpływ na wynik sprawy; art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.z.l.l.d. w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy polegający na pozbawieniu mocy dowodowej znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia Skarżącej o znajomości języka polskiego; art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 ustawy o zawodach lekarza w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu polegającym na uznaniu i przyjęciu, że w postępowaniu przed Okręgową Radą Lekarską raz jeszcze (w stosunku do postępowania przed Ministrem Zdrowia i weryfikacji oświadczenia z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.z.l.l.d.) oceniane jest spełnienie przesłanki znajomości przez lekarza języka polskiego, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że ORL bada jedynie spełnienie przesłanek: - posiadania pełnej zdolność do czynności prawnych; - stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty; - wykazywania nienagannej postawy etycznej; - legitymowania się przez lekarza dyplomem lekarza, lekarza dentysty potwierdzającym ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów, wydanym w innym państwie niż państwo członkowskie UE i spełniającym inne wymogi określone w art. 7 ust. 2a pkt 7 u. o zawodach lekarza; co doprowadziło do podjęcia Zaskarżonej Uchwały pomimo spełnienia przez Skarżącą wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania uchwały pozytywnej; art. 7 ust. 13 ustawy o zawodach lekarza w zw. z art. 61 ust. 1 u. o pomocy obywatelom Ukrainy polegającej na uznaniu, że prawidłowe było postępowanie ORL odmawiającej wydania prawa wykonywania zawodu lekarza w sytuacji gdy Skarżąca uzyskała zgodę Ministra Zdrowia, o której mowa w art. 7 ust. 9-10 ustawy o zawodach lekarza oraz przedłożyła do wniosku wszystkie prawem wymagane dokumenty, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno skutkować wydaniem przez Organ II instancji uchwały zgodnej z wnioskami wskazanymi w petitum odwołania od uchwały organu I Instancji; W wątpliwość poddano również to czy zaskarżoną Uchwałę należy w ogóle uznawać za istniejącą, z niżej przedstawionych przyczyn: Zaskarżona Uchwała została podpisana jedynie przez dwóch członków Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, a nie przez wszystkich jego członków, którzy wchodzą w skład Prezydium NRL. Zgodnie żart. 40 ust. 2. Ustawy o izbach lekarskich Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej stanowią Prezes oraz wybrani przez Radę spośród jej członków wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie Prezydium. Co więcej - uchwała nr 2/10/VI Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 12 lutego 2010 r. nie wskazuje, że uchwały Prezydium NRL mogą być podpisywane przez dwóch członków Prezydium NRL, a nie wszystkich członków kolegialnego organu jakim jest Prezydium NRL. W opinii Skarżącej Zaskarżona Uchwała powinna być podpisana przez wszystkich członków Prezydium NRL, a nie jedynie przez Wiceprezesa NRL oraz sekretarza NRL. Co istotne, do oceny ważności oświadczeń woli składanych przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie należy odnosić art. 57 ust. la u.z.l.l.d., która mówi o podpisywaniu uchwał Naczelnej Rady Lekarskiej, a nie odrębnego organu jakim jest Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej. Skarżąca wniosła m. in. o uchylenie w całości Zaskarżonej Uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie; zobowiązanie Organu do wydania w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku uchwały przyznającej Skarżącej warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na podstawie i warunkach wynikających ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Ministra Zdrowia; a podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu, kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Żadnego wpływu na decyzję w przedmiocie zwrotu Skarżącej kosztów nie powinno mieć to, czy jest ona osobą narodowości polskiej, czy też osobą narodowości ukraińskiej. Również żadnego znaczenia nie powinno mieć w niniejszej sprawie to, że przed tutejszym sądem zapadały już wyroki w tożsamych stanach faktycznych W odpowiedzi na skargę Prezydium NRL wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administarcyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 kpa lub innych przepisach. Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że tożsamy problem prawny był już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tym m.in. w wyroku z 8 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 161/25. Argumentację przedstawioną w tym orzeczeniu Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własną. Należy wskazać, że zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej działa w imieniu Rady w sprawach określonych uchwałą tej Rady, z wyłączeniem zadań wymienionych w art. 39 ust. 1 pkt 9–11, 14 i 19 ustawy. Zgodnie z tym przepisem Naczelna Rada Lekarska może, w drodze uchwały, upoważnić Prezydium do podejmowania uchwał w sprawach dotyczących lekarzy, do których – na podstawie przepisów ustawy o zawodach – stosuje się regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Z kolei w myśl art. 39 ust. 1 pkt 12 tej ustawy, Naczelna Rada Lekarska kieruje działalnością Naczelnej Izby Lekarskiej w okresie między krajowymi zjazdami lekarzy, a w szczególności rozpatruje odwołania od uchwał okręgowych rad lekarskich. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły zatem m.in. art. 40 ust. 4 oraz art. 39 ust. 1 pkt 12 ustawy o izbach lekarskich. Dodatkowo, w jej podstawie prawnej wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co przesądza, że uchwała ta miała charakter decyzji administracyjnej. W konsekwencji, do jej oceny zastosowanie znajdują przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zgodnie z którymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w okresie 32 miesięcy od dnia 24 lutego 2022 r. obywatel Ukrainy ubiegający się o zgodę na wykonywanie zawodu lekarza zobowiązany jest spełniać wymóg określony w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach, tj. wykazywać znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza, potwierdzoną egzaminem z języka polskiego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy w związku z art. 7 ust. 2a pkt 3–5 i 7 oraz art. 7 ust. 9 ustawy o zawodach. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach – cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa rada lekarska, właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu, przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas nieokreślony lub określony, jeżeli spełnia następujące warunki: wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3, tj. niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty, potwierdzoną egzaminem z języka polskiego. W art. 7 ust. 6 ustawy o zawodach określono podstawowe zasady przeprowadzania tego egzaminu. Jednakże dla lekarzy pochodzących z Ukrainy, którzy chcą wykonywać zawód na podstawie ustawy o pomocy, wprowadzono uproszczone zasady. Na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2024 r. poz. 854), postępowania w sprawach: 1) przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza i prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty oraz wydania dokumentu Prawo wykonywania zawodu lekarza albo Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, 2) przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i prawa wykonywania zawodu położnej oraz wydania dokumentu Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki albo Prawo wykonywania zawodu położnej, - wszczęte i niezakończone do dnia 24 października 2024 r. są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie został złożony przez skarżącą 28 czerwca 2024 r., co oznacza że – wbrew stanowisku NRL – mają do niej zastosowanie przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2024 r. poz. 854). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy w stosowanym w sprawie brzmieniu od dnia 24 lutego 2022 r., przez okres 32 miesięcy, niezależnie od trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, obywatelowi Ukrainy, który uzyskał kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu lekarza dentysty oraz przyznać warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza albo warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli spełnia warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3–5 i 7 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2023 r. poz. 1516, 1617, 1831 i 1972). W myśl art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy – do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 9–14 oraz 17–22 ustawy o zawodach, tj. przepisy szczególne odnoszące się do lekarzy zatrudnianych w okresie epidemii, a następnie stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy o zawodach – w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii osobie, która uzyskała kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu lekarza dentysty oraz przyznać warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza albo warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w ust. 2a pkt 3–5 i 7. Stosownie do art. 7 ust. 2a pkt 3–5 i 7 ustawy o zawodach, osoba taka musi spełniać następujące warunki: – ma pełną zdolność do czynności prawnych (pkt 3); – jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty (pkt 4); – wykazuje nienaganną postawę etyczną (pkt 5); – posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów, wydany w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli dyplom lub jego duplikat jest zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego dla państwa, na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom, albo na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono do dokumentu apostille, jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 938), na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom (pkt 7). Z brzmienia art. 7 ust. 9 ustawy o zawodach jednoznacznie wynika, że przepis ten celowo ogranicza wymagania uzyskania zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, pomijając warunek znajomości języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Unormowanie zawarte w art. 7 ust. 9 nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych – treść tego przepisu jest jasna. Wobec powyższego nieuprawnione jest dokonywanie wobec jego wykładni systemowej, celowościowej czy jakiejkolwiek innej, co czyni Prezydium NRL, stojąc na stanowisku, że po wzięciu pod uwagę m.in. ustawy o języku polskim oraz dyrektywy 2005/36/WE (art. 53), nie może udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza osobie, która nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim. Organ administracyjny nie może w drodze wykładni rozszerzającej przepisów prawa administracyjnego nakładać na stronę obowiązków, które nie wynikają wprost z przepisów prawa, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą praworządności określoną w art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Sąd stoi na stanowisku, że brak jest uzasadnionych podstaw do odwoływania się do ustawy o języku polskim. Ustawa ta ma na celu ochronę języka polskiego, w tym w zakresie używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych (art. 1 pkt 2), jednak nie wprowadza ograniczeń dotyczących możliwości zatrudniania ani uzyskiwania prawa wykonywania zawodu przez osoby, do których ma zastosowanie ustawa o pomocy nieznające lub niedostatecznie znające język polski. Obowiązek posługiwania się językiem polskim przez podmioty wykonujące zadania publiczne – a do takich należą podmioty zapewniające opiekę zdrowotną – dotyczy wszelkich czynności urzędowych (art. 4 i 5 ustawy o języku polskim). Nie można jednak obowiązku nałożonego na podmiot przenosić na wymogi wobec osoby, która – zgodnie z ustawą – może zostać zatrudniona w takim podmiocie, z określonymi przez przepisy ograniczeniami co do zakresu i miejsca wykonywania zawodu. Kwestia ta dotyczy organizacji pracy danego podmiotu. Nadto, lekarze wykonujący zawód w tym trybie działają pod nadzorem innych lekarzy, o czym stanowią art. 7 ust. 10 oraz ust. 12–14 ustawy o zawodach. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, m.in. w wyrokach z 5 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1352/23 oraz z 7 marca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1627/23. Nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw powoływanie się na przepisy dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Należy wskazać, że dyrektywa ta dotyczy swobody przepływu osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Jej celem jest określenie obszarów, w których mogą zostać wprowadzone limity lub ograniczenia, a także dopuszczenie możliwości weryfikacji znajomości języka. Zgodnie z art. 53 ust. 1 tej dyrektywy, "specjaliści, których kwalifikacje podlegają uznaniu, muszą posiadać znajomość języków niezbędną do wykonywania danego zawodu w przyjmującym państwie członkowskim". Przepis ten stanowi zatem jedynie zezwolenie na przeprowadzenie sprawdzenia znajomości języka, a nie ustanowienie standardu gwarancyjnego. Ponadto, zgodnie z motywem 10 preambuły, dyrektywa nie stanowi przeszkody dla uznawania przez państwa członkowskie – zgodnie z ich własnymi przepisami – kwalifikacji zawodowych uzyskanych poza terytorium Unii Europejskiej przez obywateli państw trzecich. Uznawanie kwalifikacji powinno być w każdym przypadku uzależnione od spełnienia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia, przewidzianych dla danego zawodu. Do odmiennej oceny legalności zaskarżonej uchwały nie mogła prowadzić również argumentacja odwołująca się do kompetencji samorządu zawodowego lekarzy w zakresie sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu lekarza dentysty ani troska Prezydium NRL o zabezpieczenie praw pacjentów. Przywołana piecza musi bowiem być sprawowana z poszanowaniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym woli ustawodawcy wyrażonej w przepisach ustawy o zawodach oraz ustawy o pomocy. Z przepisów tych wynika jednoznaczny sposób ukształtowania warunków dopuszczenia do czasowego wykonywania w Polsce zawodu lekarza dentysty przez osoby, które uzyskały kwalifikacje zawodowe poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1330/24). Okoliczności te przesądzają o wadliwości zaskarżónej uchwały oraz poprzedzającej jej uchwały OIL. Zawarty w skardze wniosek skarżącego o zasądzenie od organu kosztów postępowania, obejmujących wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej, jako rekompensaty faktycznie poniesionych wydatków, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, a także wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty osobistego stawiennictwa strony, jeżeli zostało ono nakazane przez sąd. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Zgodnie z § 15 ust. 3 tego rozporządzenia, opłatę można ustalić w wysokości przekraczającej stawkę minimalną, nie większej jednak niż jej sześciokrotność, o ile uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W ocenie Sądu, powyższe przesłanki w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Sprawa nie miała charakteru szczególnie zawiłego ani nie wymagała ponadprzeciętnego nakładu pracy pełnomocnika. Stanowisko Sądu, będące podstawą rozstrzygnięcia, zostało już wielokrotnie zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a prezentowany pogląd ma charakter utrwalony. W konsekwencji należało oczekiwać, że reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik, występujący już wcześniej w podobnych sprawach przed tutejszym Sądem, był z tą linią orzeczniczą zaznajomiony. Reasumując, zaskarżona uchwała narusza art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu rozstrzygnięcie to podlega uchyleniu. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej, organy samorządu lekarskiego zastosują przepisy prawa zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Sąd, a w szczególności zbadają, czy skarżąca spełnia warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3–5 i 7 ustawy o zawodach, do których odsyła art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy, oraz odpowiadający mu art. 7 ust. 9 ustawy o zawodach. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.