V SA/Wa 1116/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia; oddala skargę. W związku z zażaleniem P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2012r., znak [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr: [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tegoż zażalenia. W uzasadnieniu ww. postanowienia podkreślono, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 20 lutego 2012 r. W związku z tym, iż strona składając zażalenie z uchybieniem terminu nie zwróciła się do organu o jego przywrócenie, stwierdzono wniesienie środka zaskarżenia z uchybieniem terminu. Termin do wniesienia zażalenia określony w art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, o którym strona została prawidłowo pouczona w postanowieniu PFRON, ekspirował dnia 27 lutego 2012 r., strona natomiast wniosła zażalenie w dniu 28 lutego 2012 r. W związku z tym, iż strona składając zażalenie z uchybieniem terminu nie zwróciła się do organu o jego przywrócenie stwierdzono wniesienie środka zaskarżenia z uchybieniem terminu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła P. Zdrój sp. z o.o zarzucając organowi obrazę art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 45 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Minister Pracy i Polityki Społecznej błędnie ustalił, że postanowienie wydane przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w [...] znak [...] z [...] lutego 2012 r. zostało doręczone skutecznie w dacie 20 lutego 2012 r. Organ pominął treść art. 45 k.p.a.. Stosownie do przepisu art. 45 k.p.a., organ administracji państwowej obowiązany jest doręczyć pisma jednostkom organizacyjnym w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Oznacza to, że spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jako jednostce organizacyjnej w rozumieniu art. 45 k.p.a. może być doręczone pismo w lokalu jej siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, to jest członkowi organu spółki, uprawnionemu do jej reprezentowania lub pełnomocnikowi procesowemu spółki, ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym w sprawie albo pracownikowi, uprawnionemu do odbioru pism (art. 45 k.p.a. w związku z art. 133 § 2 i 3 k.p.c. i art. 211 k.p.a.). Przepis art. 45 k.p.a., określając sposób doręczenia pism państwowym jednostkom organizacyjnym, organizacjom społecznym i innym jednostkom organizacyjnym wyłączył możliwość doręczania pism innym placówkom lub pracownikom tych jednostek organizacyjnych lub innym osobom, np.. na adres placówki medycznej skarżącej Spółki. Skarżący podkreślił, że siedziba skarżącej Spółki mieści się we W., a nazwa Spółki brzmi: P. Sp. z o.o. W tym stanie nieprawidłowe, niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego było doręczenie pisma, które stanowi naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism i pozbawiło skarżącą Spółkę możliwości obrony swych praw. Pisma adresowane do wymienionych w art. 45 k.p.a.. jednostek organizacyjnych doręcza się wyłącznie w lokalu ich siedziby. W odniesieniu do osób prawnych obowiązuje wyrażona w art. 41 k.c. zasada, że siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej. Poza tym pismo uważa się za doręczone jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 45 k.p.a. w dacie potwierdzenia przez osobę upoważnioną do odbioru pisma. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Warunkiem skuteczności czynności procesowej w postaci wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji jest zachowanie terminu do jego wniesienia. Uchybienie terminowi powoduje bezskuteczność zażalenia. Art. 134 kpa stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z kolei art. 141 § 1 i 2 kpa stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie- od dnia jego ogłoszenia ustnie, Kpa przewiduje również, że w sprawach nie uregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń (w rozdziale 12) mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 kpa). Oznacza to, że organ zobligowany jest (organ odwoławczy) stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, o ile do takiego uchybienia rzeczywiście doszło. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć trzeba, iż postanowienie organu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na miesiąc październik 2011 r, zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 20 lutego 2012 r. Zwrotne poświadczenie odbioru tegoż postanowienia pokwitowała pełnomocnik skarżącej A. K. Poza sporem jest również to, że zażalenie na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON (organu I instancji) z dnia [...] lutego 2012 r zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 28 lutego 2012 r a więc po terminie, o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie zawierającej nadane zażalenie. Odnosząc się do podnoszonej w skardze rzekomej nieprawidłowości doręczenia rozstrzygnięcia organu I instancji podnieść należy że gdyby A. K. nie była osobą uprawnioną do odbioru przesyłki adresowanej dla spółki, odmówiłaby jej przyjęcia. Poza tym organ odwoławczy zwrócił się organu I instancji o udzielenie informacji czy przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji, tzn. przed dniem [...] lutego 2012 r. strona poinformowała o zmianie swojego adresu. Z akt sprawy w tym z odpowiedzi organu I instancji (z dnia 27 kwietnia 2012 r.) wynika jednak, iż okoliczność taka nie miała miejsca. Strona we wniosku o wypłatę dofinansowania na miesiąc październik 2011 r. (którego dotyczy postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r.) wskazała jako adres swojej siedziby i adres dla korespondencji [...] i do dnia wydania przez Prezesa Zarządu PFRON postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r. nie poinformowała ani o zmianie siedziby ani adresu dla korespondencji. Niezależnie od powyższego, okoliczności podnoszone w skardze mogły i powinny być podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Takiego wniosku skarżąca jednak nie złożyła. Z powyższych względów skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.