V SA/Wa 1124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. G.C. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W ocenie Skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znajduje uzasadnienie w okolicznościach wskazanych w treści skargi, w szczególności biorąc pod uwagę brak jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i specjalisty z jednostki badającej organu. Przytoczono liczne orzeczenia sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, a także wstrzymano wykonanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Przede wszystkim objecie strony ochroną tymczasową może nastąpić jedynie w razie stwierdzenia zaistnienia przesłanek pozytywnych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w przypadku ustalenia, że nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., czego domaga się Skarżący. Na marginesie należy zauważyć, iż w p.p.s.a. nie ma przepisu art. 62 § 2 pkt 1. Artykuł 62 zawiera 3 punkty, które odnoszą się do czynności przewodniczącego wydziału lub wyznaczonego sędziego mających na celu przygotowanie sprawy do rozpoznania. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Domagając się więc wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący powinien wykazać, że wyegzekwowanie nałożonej kary spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tej kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzja o jej nałożeniu była wadliwa. Skarżący nie przedstawił jednak dowodów i nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, a dopiero to umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Należy także wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Co więcej dokonywanie takiej oceny na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14). Dodatkowo podkreślić należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. W świetle powyższego, Sąd uznał wniosek Skarżącego za niezasadny i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.