V SA/Wa 1127/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Pindelska Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha asesor WSA Aleksandra Młyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta m.st. Warszawy na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia .... maja 2019 r. nr w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia .... marca 2019 r. nr II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącego Prezydenta m.st. Warszawy kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia ..... maja 2019 r. nr ...... Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. – po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia ... marca 2019 r. nr .... w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku E. S. – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej u.p.e.a.). Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku E. S. na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta [...] następujących tytułów wykonawczych: - nr ....... z dnia 27.02.2014 r., doręczonego stronie w dniu 16.04.2014 r. w trybie art. 44 k.p.a., - nr ...... z dnia 17.07.2014 r., doręczonego stronie w dniu 08.09.2014 r. w trybie art. 44 k.p.a., - nr ....... z dnia 07.10.2014 r., doręczonego stronie w dniu 14.11.2014 r. w trybie art. 44 k.p.a., - nr ....... z dnia 20.10.2014 r., doręczonego stronie w dniu 13.01.2015 r., w trybie art. 44 k.p.a., - nr ........ z dnia 20.10.2014 r. doręczonego stronie w dniu 13.01.2015 r. w trybie art. 44 k.p.a. Dochodzone należności dotyczyły opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie za okres od 2011 do 2013 r. w łącznej kwocie 400,00 zł. W celu wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem nr ...... z dnia ....09.2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu 03.10.2016 r. w trybie art. 44 k.p.a. Bank odebrał zawiadomienie w dniu 22.09.2016 r. i pismem z dnia 26.09.2016 r. poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak wystarczających środków pieniężnych oraz zaistniały zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Postanowieniem z dnia ....03.2019 r. nr ..... Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku E. S. z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności. Prezydent Miasta [...] (będący wierzycielem) pismem z dnia 29.03.2019 r. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie w części dotyczącej tytułu wykonawczego z dnia 17.07.2014 r. nr .... W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Zauważył jednak, że bieg terminu przedawnienia może zostać przerwany. Wierzyciel powołał się na przepis art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Należności z tytułu opłat i kar za korzystanie z dróg publicznych zaliczone są do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym wymienionych w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, do których odnosi się art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do treści tego przepisu, bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem wnoszącego zażalenie, przepisy te stosuje się do obliczania biegu terminu przedawnienia wymagalności opłat dodatkowych, o których mowa w ustawie o drogach publicznych, a w konsekwencji do ich wymagalności i dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie wierzyciela, odpowiednie stosowanie przepisów art. 70 Ordynacji podatkowej do postępowania w sprawie należności z tytułu opłat dodatkowych określonych w ustawie o drogach publicznych nie budzi wątpliwości, ponieważ zmianę wprowadziła od 01.01.2010 r. ustawa o finansach publicznych. W niniejszej sprawie zdaniem wierzyciela do takiego przerwania doszło na skutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w dniu 22.09.2016 r., więc opłata dodatkowa wyszczególniona w przedmiotowym tytule wykonawczym pozostaje wymagalna do dnia 23.09.2021 r. Wierzyciel uznał, że przerwanie biegu terminu przedawniania wyklucza zastosowanie przepisów wynikających z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. , po rozpoznaniu zażalenia wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku, skutkującą koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest przedawnienie zobowiązania. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne w oparciu o powyższy przepis prawa po stwierdzeniu, że na podstawie przepisów art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty za parkowanie, objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym, przedawnił się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego 2012, w którym powinna zostać uiszczona opłata. Organ wskazał, że zagadnienia związane z pobieraniem opłat dodatkowych za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania zostały unormowane w ustawie o drogach publicznych. Przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania egzekwowanego obowiązku przewidywały, iż w świetle art. 13f ust. 1 za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych ponoszą opłatę dodatkową, której wysokość określa rada gminy (rada miasta). Stosownie zaś do art. 40d ust. 3 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2 , art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Organ zauważył, że Prezydent Miasta [...] w zażaleniu przedstawił stanowisko, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym, należy zastosować przepis art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa, przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Skoro w dniu 22.09.2016 r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny, to wskazana w tytule wykonawczym opłata dodatkowa pozostaje wymagalna do dnia 23.09.2021 r. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. , stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o drogach publicznych zawierają regulację ustanawiającą 5-letni termin przedawnienia w zakresie obowiązku uiszczenia opat, o których mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40d pkt 3 ustawy o drogach publicznych, zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata lub kara powinna zostać uiszczona. Zdaniem organu, należność objęta tytułem wykonawczym z dnia 17.07.2014 r. z tytułu opłaty dodatkowej za okres 2012 r. przedawniła się z dniem 31.12.2017 r. Wobec powyższego organ egzekucyjny był zobowiązany umorzyć z urzędu postępowanie egzekucyjne, gdy stwierdził, iż upłynął pięcioletni termin przedawnienia zaległości, o którym mowa w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, bez względu na to, czy w jego trakcie zastosowane zostały skuteczne środki egzekucyjne, czy nie. W ocenie organu, wbrew twierdzeniom strony, trudno znaleźć podstawę do zastosowania art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa na mocy odesłania zawartego w art. 67 ustawy o finansach publicznych, ponieważ ustawa o drogach publicznych, jako lex specialis wobec ustawy o finansach publicznych i ustawy Ordynacja podatkowa, reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia omawianych należności. Zdaniem organu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., prowadzone wobec majątku E. S. z uwagi na to, że obowiązek nie jest wymagalny ze względu na przedawnienie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta [...] , reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; - naruszenie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800) - poprzez niezastosowanie tego przepisu; - naruszenie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, że stanowisko organu II instancji jest rezultatem błędnej wykładni przepisu art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który po dniu 01.01.2010 r., tj. po dniu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych, nie reguluje już całokształtu zagadnień związanych z przedawnieniem należności, o których mowa w ww. przepisie. Jednocześnie podtrzymał stanowisko wierzyciela, że art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych określa wyłącznie termin przedawnienia, natomiast nie określa, czy i kiedy może on zostać przerwany. W związku z tym, w sprawie znajduje zastosowanie - na podstawie art. 67 ustawy o finansach publicznych - przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, regulujący kwestię przerwania biegu terminu przedawnienia niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17.07.2014 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, które skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 9 maja 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, dotyczącego należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie za okres od 2011 do 2013 r. w łącznej kwocie 400,00 zł. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowi art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Stosownie do art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej jako "u.d.p."), za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (tj. opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania), pobiera się opłatę dodatkową. Zgodnie zaś z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata lub kara powinna zostać uiszczona. Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych: nr ...... z 27.02.2014 r., nr .... z 17.07.2014 r., nr ..... z 07.10.2014 r., ...... z 20.10.2014 r. oraz nr ...... z 20.10.2014 r. Terminy przedawnienia należności wynikające z cytowanego art. 40d ust. 3 u.d.p., w przypadku braku przerwania biegu terminu przedawnienia należności, przypadłyby odpowiednio: na dzień 31.12.2016 r. (w odniesieniu do należności objętych tytułem wykonawczym ..... – za okres 2011 r.), na dzień 31.12.2017 r. (w odniesieniu do należności objętych tytułami wykonawczymi nr ... oraz nr ..... – za okres 2012 r.), a także na dzień 31.12.2018 r. (w odniesieniu do należności objętych tytułami wykonawczymi nr ..... oraz nr ...... – za okres 2013 r.). Organ przyjął, że na podstawie art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania (o której mowa w art. 13f ust. 1 ustawy), przedawnił się, gdyż upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona. Wniosek taki organ wywiódł z treści art. 40d ust. 3 ww. ustawy. Powyższe stanowisko organu nie jest prawidłowe i wynika z błędnej wykładni art. 40d ust. 3 u.d.p. w związku z art. 13f ust. 1 ww. ustawy, sprowadzającej się do tezy, że ww. przepis stanowi zupełną regulację przedawnienia opłaty dodatkowej, określonej w art. 13f ust. 1 u.d.p. O ile bowiem przepis ten niewątpliwie stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i ma pierwszeństwo stosowania w obszarze poddanym jego regulacji, to jednak okoliczność ta nie wyklucza stosowania do opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania pozostałych przepisów działu III Ordynacji podatkowej, w tym art. 70 § 4 normującego zdarzenia skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, do spraw niepodatkowych należności budżetowych wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 stycznia 2010 r., ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 67 ust. 1, odsyłająca do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności nr ...... z dnia 12.09.2016 r., doręczone bankowi w dniu 22.09.2016 r., dotyczyło należności dochodzonych na podstawie każdego z tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone było przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Wskutek zastosowania ww. środka egzekucyjnego, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wymagalności opłaty dodatkowej, na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej – mającego zastosowanie do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, takich jak m.in. opłaty dodatkowe za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, na podstawie art. 67 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Termin ten rozpoczął bieg na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Opłaty dodatkowe wskazane w tytułach wykonawczych, wymienionych w sentencji postanowienia organu I instancji z dnia [...] marca 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na ich podstawie, pozostają zatem wymagalne do dnia 23.09.2021 r. Stanowisko wskazujące na zasadność stosowania przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt I GSK 3504/18, z dnia 4 października 2019 r. sygn. akt I GSK 559/19, z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt I GSK 606/19, z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt I GSK 662/19, z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I GSK 687/19). Powołane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na prawidłowość stanowiska, zgodnie z którym opłaty dodatkowe za parkowanie w strefie płatnego parkowania są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, do których w zakresie nieuregulowanym ustawą o finansach publicznych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej – w tym przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, dotyczący przerwania biegu przedawnienia zobowiązania wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędna jest odmienna wykładnia art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 13 f ust. 1 tej ustawy, sprowadzająca się do tezy, że art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi zupełną regulację przedawnienia dodatkowej opłaty określonej w art. 13f ust. 1 ww. ustawy, do której nie stosuje się przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela przytoczony pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania oraz sformułowaną ocenę prawną. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących kwotę uiszczoną z tytułu wpisu sądowego od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 210 cytowanej ustawy.