V SA/Wa 1129/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez T. Sp. z o.o. w W. jest decyzja Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] określającą kwotę nieprawidłowo wykorzystania dofinansowania przypadającą do zwrotu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] kwietnia 2013 r. została zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o. w W. a Samorządem Województwa [...] – Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. umowa o dofinansowanie projektu pn. "Mikroprzedsiębiorstwa ICT wsparciem dla [...] biznesu" (nr [...]). Celem głównym projektu było wzmocnienie potencjału kadrowego 139 mikroprzedsiębiorców ICT (po wydłużeniu okresu realizacji wskaźnik podniesiono do 149) poprzez przeszkolenie 150 administratorów IT (po wydłużeniu okresu realizacji wskaźnik podniesiono do 160) w tym min. 20% kobiet w województwie [...]. W dniach 7-8 i 12-13 listopada 2013 r. w siedzibie Beneficjenta projektu przeprowadzono kontrolę planową. Zakres przeprowadzonych kontroli obejmował m.in. weryfikację zgodności realizacji projektu z jego założeniami określonymi w umowie o dofinansowanie projektu oraz we wniosku o dofinansowanie projektu, a także rozliczeń finansowych. W wyniku kontroli zespół kontrolujący stwierdził, że realizacja projektu odbywała się z naruszeniem zapisów umowy o dofinansowanie projektu oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków PO KL. Nieprawidłowości stwierdzono w następujących obszarach: - kosztów zakupu artykułów pomocniczych do szkoleń oraz zaświadczeń, - kosztów obsługi prawnej, - kosztów zarządu rozliczanych w ramach kosztów pośrednich. Wskazane nieprawidłowości zostały opisane w informacji pokontrolnej z dnia 29 maja 2014 r. skorygowanej w dniu 20 sierpnia 2014 r., a następnie w Zaleceniach pokontrolnych z dnia 23 września 2014 r., w których wezwano Beneficjenta do zwrotu kwoty 27.939,00 zł. Pismami z dnia 21 października 2014 r. i 28 listopada 2014 r. wezwano Beneficjenta do zwrotu dodatkowej kwoty w wysokości 6.800 zł wynikającej z weryfikacji dwóch wniosków o płatność. Beneficjent zakwestionował ustalenia odnoszące się do kosztów pośrednich (koszty zarządu i koszty obsługi prawnej). Zakwestionowane wydatki na zakup artykułów pomocniczych do szkoleń w wysokości 7.539 zł zostały natomiast przez Beneficjenta zwrócone. W związku z bezskutecznym upływem terminu zwrotu wydatków niekwalifikowalnych Dyrektor WUP w K. w dniu 5 listopada 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w tej sprawie a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. zobowiązał Beneficjenta do zwrotu części przyznanego dofinansowania w kwocie 25.940,00 zł. wraz z odsetkami. Na wskazaną kwotę składało się wynagrodzenie wypłacane A. C. i Kancelarii Adwokackiej radcy prawnego W. B.. W ocenie organu I instancji koszty wynagrodzenia A. C. nie są kosztami zarządu i nie mogły być rozliczane w ramach kosztów pośrednich. W odniesieniu do kosztów poniesionych na usługi prawne świadczone przez radcę prawnego organ wskazał natomiast, że faktyczne wykonanie tych usług nie zostało przez stronę udokumentowane. Po rozpoznaniu odwołania Beneficjenta organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że pomimo pobierania wynagrodzenia przez A. C. w ramach kosztów zarządu w projekcie nie podpisywała ona żadnych dokumentów z nim związanych, w związku z czym nie został spełniony obowiązek udokumentowania kosztów pośrednich oraz spełnienia wymogów ogólnych i szczegółowych kwalifikowalności wydatków określonych przez Wytyczne. Skarżąca nie przedstawiła też żadnych innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać, że A. C. realizowała usługi, za które pobierała wynagrodzenie rozliczone następnie w ramach kosztów pośrednich. W ocenie organu, umowa cywilnoprawna zawarta z A. C. oraz udzielone jej pełnomocnictwo z dnia 1 lutego 2013 r. nie stanowi potwierdzenia wykonania tych obowiązków. Dokumenty te świadczą jedynie o tym, że osoba ta miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować beneficjenta i podejmować w jego imieniu (w zakresie udzielonego pełnomocnictwa) określone czynności faktyczne i prawne. Udzielenie pełnomocnictwa nie oznaczało jednak, że pełnomocnictwo to po pierwsze kiedykolwiek zostało zrealizowane oraz że jego realizacja wiązała się z realizacją projektu przez A. C.. Ponadto powołując się na zakres czynności, do podejmowania których A. C. została zobowiązana umową z dnia [...] lutego 2013 r. organ odwoławczy stwierdził, że czynności te niewątpliwie wymagały formy pisemnej. Odnosząc się do kosztów obsługi prawnej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym wnioskiem o dofinansowanie projektu, beneficjent konstruując budżet projektu założył wysokość kosztów dotyczących obsługi prawnej w kwocie 180,00 zł za godzinę, jednakże, analiza załącznika nr 1 do wniosku o płatność wykazała, że beneficjent rozliczał we wnioskach o płatność wydatki w tej kategorii w kwocie znacznie wyższej, tj. 300,00 zł. Poza tym we wniosku o dofinansowanie założono łączne zaangażowanie odnośnie obsługi prawnej obejmujące 7 godzin na cały projekt (180,00 zł za godzinę) co daje łączną kwotę w wysokości 1.260,00 zł, natomiast wynagrodzenie w wysokości 300,00 zł zostało wypłacone 16 razy w okresie realizacji, co daje łączną rozliczoną kwotę w wysokości 4.800,00 zł, czyli prawie czterokrotnie wyższą niż obowiązująca we wniosku o dofinansowanie. Organ wskazał przy tym, że na etapie realizacji projektu, beneficjent miał możliwość zgłoszenia zapotrzebowania zwiększenia liczby godzin lub wysokości godzinowej wynagrodzenia, jeżeli zamierzenie to byłoby uzasadnione i niezbędne dla realizacji projektu. Na etapie realizacji projektu, we wnioskach o płatność, Strona postępowania nie wskazywała żadnych problemów, z których wynikałaby konieczność zwiększenia liczby godzin / wynagrodzenia na obsługę prawną. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz o ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji w części, która nie została uchylona decyzją organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - 7 k.p .a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego spraw), dokonaniu dowolnej, wybiórczej oceny dowodów i wyprowadzeniu wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy, w szczególności uznaniu, iż: Skarżący nie udowodnił, aby Pani A. C. faktycznie wykonywała obowiązki zarządu w Skarżącej spółce w ramach Projektu, ponieważ na dokumentacji projektowej nie widnieją jej podpisy, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożona umowa o współpracy, pełnomocnictwo oraz zeznania świadka potwierdzają powyższą okoliczność, a w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy uznał, iż oceniane wydatki spełniają kryteria kwalifikowalności przewidziane w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL; Skarżący nic udokumentował prac wykonywanych przez Kancelarię Radcy Prawnego W. B., a później B. i D. Kancelaria Radców Prawnych s.c. w ramach obsługi prawnej wobec czego usługa ta nie została wykonana, a wydatki związane z wynagrodzeniem za obsługę prawną są nieracjonalne i zbędne dla prawidłowej realizacji Projektu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zeznań świadka wynika, że obsługa prawna była świadczona w takim wymiarze, w jakim Skarżący ją rozliczył i była ona niezbędna w ramach przedmiotowego Projektu; - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego, zawierającego zbyt ogólne stwierdzenia, uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności zaniechaniu wyjaśnienia podstaw prawnych, które nakładałyby na Skarżącego obowiązek gromadzenia potwierdzeń faktycznego realizowania usług innych niż umowy dotyczące współpracy czy dokumenty finansowo-księgowe potwierdzające poniesienie wydatku, jak również braku odniesienia się przez Organ do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w treści odwołania od decyzji Organu pierwszej instancji; - art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 12 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej Skarżącemu podstawy utrzymania w mocy decyzji Organu pierwszej instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., podczas gdy decyzja ta jako naruszająca przepisy postępowania oraz postanowienia Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, powinna zostać w całości uchylona. W ocenie Skarżącej powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziły do dokonania przez organ błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że pomimo zawarcia stosownych umów i pobierania wynagrodzenia przez A. C. w ramach kosztów zarządu w Projekcie, to ze względu na fakt, iż nie podpisywała ona żadnych dokumentów z nim związanych, należy uznać, że usługi nie były przez nią faktycznie wykonywane, a zatem wynagrodzenie A. C., jak również wynagrodzenie Kancelarii Radcy Prawnego W. B., a później B. i D. Kancelarii Radców Prawnych s.c. rozliczane w ramach kosztów pośrednich w Projekcie nic były niezbędne dla realizacji Projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku. Ponadto Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm., dalej jako "u.f.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia przez Organ: a) pkt 1) Podrozdziału 1 - Podstawowe zasady kwalifikowania Wydatków Rozdziału 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez: uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A. C. rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji Projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, uznanie, że wynagrodzenie wypłacone Kancelarii Radcy Prawnego W. B., a następnie B. i D. Kancelarii Radców Prawnych s.c. (koszty obsługi prawnej) zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nic były niezbędne dla realizacji Projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy powyższe wydatki spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania ich za kwalifikowalne do dofinansowania; pkt 1 lit. b) podrozdziału 4.4 Rozdziału 4 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL oraz punktu 3.4 ust. 9 ww. Wytycznych w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych poprzez uznanie, iż wynagrodzenie wypłacone Kancelarii Radcy Prawnego W. B. (a następnie B. i D. Kancelaria Radców Prawnych S.C.) w części przewyższającej kwotę określoną we wniosku o dofinansowanie jest wydatkiem niekwalifikowalnym i narusza § 3 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu, pomimo, iż Skarżący dokonał w tym zakresie dopuszczalnych na gruncie obowiązujących przepisów przesunięć środków; c) pkt 2.1.2.2. Zasad finansowania POKL poprzez uznanie, iż Skarżący nieprawidłowo rozliczał koszty pośrednie na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków wobec braku udokumentowania faktu wykonywania czynności w Projekcie przez Panią A. C. oraz Kancelarię Radcy Prawnego W. B., a następnie B. i D. Kancelarię Radców Prawnych s.c., podczas gdy Zasady finansowania POKL nie wymagają dla prawidłowości rozliczania tego rodzaju kosztów gromadzenia dokumentacji wskazywanej przez Organ, a zatem Skarżący rozliczał koszty pośrednie zgodnie z obowiązującymi procedurami wydatkowania środków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozbieżnie interpretowanych przez Skarżącą i organ ustaleń faktycznych. Skarżąca powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy twierdzi, że wydatki poniesione na wynagrodzenie A. C. i radcy prawnego W. B. mogły być rozliczone jako koszty pośrednie. Organ odwoławczy stoi zaś na stanowisku przeciwnym wskazując w szczególności, że poniesienie tych wydatków nie zostało udokumentowane, czego wymagały Wytyczne. W tak zarysowanym sporze Sąd uznaje, że prawidłowe jest stanowisko organu. Przechodząc do wyjaśnienia powodów, dla których Sąd podzielił argumentację organu wskazać należy, że na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu Skarżąca zobowiązała się do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Wytyczne mające zastosowanie w niniejszej sprawie dawały możliwość dwojakiego rozliczenia kosztów pośrednich, tj. ryczałtem w oparciu o podane w Wytycznych wskaźniki oraz na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, czyli bez stawki ryczałtowej, z pełnym udokumentowaniem wydatków. Wybór sposobu rozliczenia kosztów pośrednich spoczywał na Beneficjencie. Z treści wniosku o dofinansowanie wynika, że Skarżąca zdecydowała o wyborze rozliczenia na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, a skoro tak, to powinna zastosować się do wymogów związanych z takim sposobem rozliczenia. Wymogi te wynikają natomiast już z samego określenia wybranego przez Skarżącą sposobu rozliczenia, gdzie mowa jest o "pełnym udokumentowaniu wydatków". Poza tym również z treści podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a-d oraz lit. g Wytycznych wynika, że wszystkie wydatki poniesione w ramach projektu są kwalifikowalne, o ile są niezbędne dla realizacji projektu, zostały faktycznie poniesione, dotyczą towarów dostarczonych lub usług wykonanych, a także, są udokumentowane. Obowiązek udokumentowania wydatków wynika zatem jednoznacznie z samej treści Wytycznych. Inaczej mówiąc organ musi dysponować dowodem, że osoba, której wynagrodzenie zostało rozliczone przez beneficjenta w ramach projektu jako koszty pośrednie – koszty zarządu, rzeczywiście świadczyła usługi na rzecz projektu/projektów. Wprowadzenie do Wytycznych zapisu dotyczącego udokumentowania ww. wydatków miało na celu uniknięcie sytuacji, w których beneficjent dokonywałby rozliczenia kosztów pośrednich na podstawie stworzonych przez siebie dokumentów księgowych, potwierdzających wypłaty określonych kwot na rzecz osób mających świadczyć usługi na rzecz projektu, pomimo tego, że usługi takie nie były realizowane. W związku z powyższym pozbawione uzasadnienia jest twierdzenie Skarżącej jakoby organ domagając się od niej udokumentowania wykonania usług związanych z wynagrodzeniem wypłaconym A. C. i radcy prawnemu W. B., rozliczonym następnie jako koszty pośrednie, domagał się od niej czegoś więcej niż to, do czego została zobowiązana. Skarżąca opiera swą argumentację w tej kwestii na twierdzeniu, że czynności wykonywane przez A. C. (doradztwo związane z komunikacją interpersonalną, rozwiązywanie konfliktów na linii pracownik-pracownik i pracownik-uczestnik) nie wymagały dla swej skuteczności formy pisemnej. Podobne wnioski Skarżąca powołuje w odniesieniu do kosztów obsługi prawnej. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że Skarżąca nie może tracić z pola widzenia tego, że obowiązywały ją Wytyczne zobowiązujące do wypłaty wyłącznie za usługi wykonane i udokumentowane. Brak udokumentowania czynności rzekomo zrealizowanych przez A. C. i r.pr. W. B. (jego Kancelarię) nie pozwalał na sfinansowanie wydatku poniesionego na ten cel przez Skarżącą ze środków publicznych. Podkreślić należy, że Skarżąca sama podjęła decyzję o sposobie rozliczenia kosztów pośrednich i powinna przewidzieć konsekwencje jakie się z tym wyborem wiązały, tym bardziej, że – jak wskazano powyżej – konsekwencje te wprost wynikały z treści Wytycznych. Skarżąca powołuje się ponadto na to, że zgodnie z Wytycznymi w przypadku rozliczania kosztów pośrednich na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków, Beneficjent rozlicza wydatki poniesione na podstawie dokumentów księgowych. Z powyższego zapisu wynika w ocenie Skarżącej, że brak jest jakichkolwiek podstaw do nakładania na Beneficjenta obowiązku dokumentowania pracy wykonywanej w ramach kosztów zarządu, za wyjątkiem stosownej dokumentacji księgowej. Taką zaś dokumentację Skarżąca przedstawiła. W ocenie Sądu Skarżąca z analizy powołanego powyżej fragmentu Wytycznych wyciąga zbyt daleko idące wnioski, ponieważ nie dokonuje jego interpretacji w połączeniu z innymi przepisami Wytycznych. W konsekwencji Skarżąca nie dostrzega różnicy pomiędzy dowodami na poniesienie wydatków, które zostały wskazane jako koszty pośrednie (pkt 5 podrozdziału 4.4 Wytycznych) i które to Skarżąca istotnie przedstawiła, od dowodów potwierdzających realizację usług, na które wydatki te zostały poniesione (pkt 1 lit. g podrozdziału 3.1 Wytycznych oraz pkt 3 lit. b podrozdziału 4.4 Wytycznych), których Skarżąca nie przedstawiła. Wskazać w tym miejscu należy, że fakt, iż Wytyczne nie precyzują jakimi dowodami należy wykazać okoliczność realizacji ww. usług nie zwalniał Skarżącej od przedstawienia dowodów na tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie takimi dowodami mogły być np. protokoły lub sprawozdania sporządzone przez A. C. i r.pr. W. B. z wykonanych zadań i czynności. Dowodów takich nie mogły natomiast stanowić ani umowa ani pełnomocnictwo z dnia 1 lutego 2013 r. Dokumenty te świadczyły jedynie o tym, że A. C. miała formalną i prawną podstawę do tego, by reprezentować Skarżącą i podejmować w jej imieniu określone czynności faktyczne i prawne. Spółka nie wykazała jednak, iż ww. podejmowała jakiekolwiek czynności, aby usługi te zrealizować. Dowodu na faktyczne wykonanie tych usług nie stanowią też faktury wystawione przez A. C. Wynika z nich bowiem jedynie ogólnie, że zostały wystawione za świadczenie usług z zakresu zarządzania realizowanymi przez zleceniodawcę projektami współfinansowanymi z UE w ramach EFS – PO KL. Tytuł wystawienia faktury był zatem zbieżny z zakresem umowy zlecenia zawartej pomiędzy A. C. i Skarżącą Spółką w dniu [...] lutego 2013 r. Organ zasadnie powołał się przy tym na okoliczność, iż wszystkie zgromadzone dokumenty związane z realizacją projektu były w imieniu Spółki podpisywane przez inną osobę, tj. zazwyczaj przez D. S. Niemniej jednak podkreślić należy, że wbrew zarzutom Skarżącej to nie brak podpisów A. C. pod dokumentacją projektową, lecz brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających realizację przez nią usług na rzecz Skarżącej był kluczowy dla wydania zaskarżonej decyzji. Końcowo wskazać należy, iż z tego że forma zaangażowania do projektu A. C. nie budziła wątpliwości organu II instancji nie można wnioskować o uznaniu wydatków poniesionych na wynagrodzenie tej osoby za kwalifikowalne. Czym innym jest bowiem uznanie, że zakres czynności, do podejmowania których A. C. została umocowana przez zarząd Skarżącej Spółki, był zgodny z określonymi w PO KL procedurami, a czym innym udokumentowanie, że czynności mieszczące się w tym zakresie faktycznie były podejmowane. Wskazać w tym miejscu należy, że organ uznał, iż A. C. została prawidłowo zaangażowana do projektu na podstawie analizy zadań jakie miała ona realizować. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (umowa pomiędzy Zarządem T. Sp. z o.o. a A. C. z dnia [...] lutego 2013 r., Uchwała Zarządu Spółki z dnia [...] lutego 2013 r. o udzieleniu A. C. pełnomocnictwa) organ ustalił jedynie, że zadania do których upoważniona była A. C. miały wykraczać poza zakres jednego projektu. Tym samym – podobnie jak było to w przypadku D. S. – koszty poniesione na realizację tych zadań mogły zostać uznane za koszty zarządu i w konsekwencji zostać zakwalifikowane jako koszty pośrednie. Aby tak się stało konieczne było jednak udokumentowanie tego, że A. C. faktycznie wykonała zadania, do których była upoważniona. Takiej dokumentacji Skarżąca jednak nie przedstawiła. Podobne wnioski należało wyciągnąć w zakresie oceny kwalifikowalności wydatków poniesionych na wynagrodzenie r.pr. W. B. Organ II instancji trafnie wskazał, że beneficjent konstruując budżet projektu założył wysokość kosztów dotyczących obsługi prawnej w kwocie 180,00 zł za godzinę zaś we wniosku o dofinansowanie założono łączne zaangażowanie odnośnie obsługi prawnej obejmujące 7 godzin na cały projekt (180,00 zł za godzinę), czyli łącznie 1.260 zł. Tymczasem w kontrolowanej sprawie wynagrodzenie w wysokości 300,00 zł zostało wypłacone 16 razy w okresie realizacji, co daje łączną rozliczoną kwotę w wysokości 4.800,00 zł. Skarżąca nie wykazywała przy tym żadnych problemów, z których wynikałaby konieczność zwiększenia liczby godzin/wynagrodzenia na obsługę prawną. Organ trafnie zwrócił też uwagę, na treść zeznań złożonych przez W. B. w dniu 7 stycznia 2015 r. w powiązaniu z zakresem obowiązków wynikających z zawartych pomiędzy jego kancelarią a Skarżącą umów na obsługę prawną. W ocenie Sądu organ na podstawie analizy tych dowodów doszedł do prawidłowej konkluzji, iż zwiększenie poziomu kosztów na obsługę prawną było bezpodstawne. W. B. wprost przyznał, że nie było pisemnych opinii wydawanych w ramach przedmiotowego projektu, także wzory dokumentów wewnętrznych i zewnętrznych były już w posiadaniu Skarżącej z tytułu realizacji wcześniejszych projektów. Z tego względu ww. radca prawny nie opracowywał dokumentów w tym żadnych wzorów, a z uwagi na konieczność szybkiego załatwienia sprawy większość opinii czy rozwiązań prawnych przekazywana była telefonicznie. Podkreślić w tym miejscu należy, że aby uznać wydatki za kwalifikowalne nie jest wystarczające zaszeregowanie ich jako wydatków zawartych w katalogu kosztów pośrednich. Konieczne jest jeszcze uznanie tych wydatków za niezbędne podczas realizowania projektu. Skoro zatem Skarżąca posiadała wzory dokumentów i nie było konieczności tworzenia ich nowych wersji – co przyznaje osoba, która miała te dokumenty tworzyć – to obsługa prawna polegała przede wszystkim na konsultacjach telefonicznych. Wynika z tego, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że poziom wydatków zaplanowany we wniosku o dofinansowanie był adekwatny do potrzeb związanych z realizacją przedmiotowego projektu i nie było konieczności jego zwiększania. Poza tym wskazać należy, że poniesienie zakwestionowanych przez organ kosztów obsługi prawnej nie zostało przez Skarżącą w jakikolwiek sposób udokumentowane. Skarżąca nie przedstawiła żadnego potwierdzenia w dokumentacji projektowej, świadczącego o wykonywaniu jakichkolwiek czynności prawnych, jak np. analizowanie i weryfikowanie prawidłowości tworzonych dokumentów wewnętrznych i zewnętrznych, sporządzania opinii prawnych w ramach kontrolowanego projektu np. w postaci chociażby paraf, podpisów, opinii, notatek. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nieuprawnione jest twierdzenie, iż organ nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego. Należy jeszcze raz podkreślić, że Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie projektu zdecydowała o rozliczaniu kosztów pośrednich, w tym kosztów zarządu i kosztów obsługi prawnej na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków. Tym samym potwierdziła, iż to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wydatki te zostały przez nią faktycznie poniesione i okoliczność ta powinna zostać przez Skarżącą udokumentowana. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za bezpodstawny. Organ odwoławczy opisał bowiem wyczerpująco okoliczności faktyczne sprawy i wyjaśnił podstawę prawną wydanej decyzji. Skarżąca nie wykazała ponadto aby wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył zasady: pogłębiania zaufania do władzy publicznej, przekonywania oraz szybkości postępowania. Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością wydanej decyzji wypełnia w należyty sposób dyrektywy art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ w żaden sposób nie naruszył również wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości, przeprowadzając postępowanie w sposób sprawny, jednocześnie wnikliwie badając stan faktyczny i prawny sprawy. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacone A. C. rozliczone częściowo w Projekcie w ramach kosztów pośrednich (kosztów zarządu), a także wynagrodzenie dla r.pr. W. B. zostało wypłacone za usługę, która nie została wykonana, a poniesione wydatki nie były niezbędne dla realizacji projektu i nie miały z nim bezpośredniego związku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie wskazane w powyższym przepisie warunki niezbędne dla uznania je za kwalifikowalne do dofinansowania. Jak wyjaśniono powyżej Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że usługi na które wydatki rozliczono w ramach kosztów pośrednich zostały przez A. C. zrealizowane. Skarżąca nie przedstawiła również jakichkolwiek dowodów uzasadniających zwiększenie wydatków poniesionych ostatecznie na wynagrodzenie dla r.pr. W. B. Z analogicznych powodów niezasadne są również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podsumowując uznać należy, iż organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając wydatki poczynione przez Skarżącą na wynagrodzenie A. C. i r.pr. W. B. za dokonane w sposób sprzeczny z obowiązującymi procedurami, w tym umową o dofinansowanie i postanowieniami Wytycznych, a także przestrzegał wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.