V SA/Wa 113/18

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1. zwolnienie od kosztów sądowych, 2. ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. T. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, natomiast utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia z ZUS w wysokości 543,83 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wnioskodawcy oraz porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć należało, iż skarżący utrzymuje się ze świadczenia w wysokości 543,83 zł miesięcznie, które w całości jest pożytkowane na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Wzięto również pod uwagę, że nie posiada oszczędności pieniężnych czy też składników majątkowych podlegających spieniężeniu, pozwalających na opłacenie skargi czy też pomocy profesjonalnego prawnika. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż nie ma on dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Dodatkowo referendarz sądowy wziął z urzędu pod uwagę oświadczenia złożone przez wnioskodawcę w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1824/17, jak również to, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy była już wcześniej badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wr 1724/13 stwierdził, iż z zebranej dokumentacji wynika jasno, że T. K. nie jest w stanie ponieść żadnego, dodatkowego wydatku ponad koszty koniecznego utrzymania siebie. Świadczą o tym, z jednej strony, wysokość dochodu jego gospodarstwa domowego i brak majątku podlegającego spieniężeniu, a z drugiej strony koszty utrzymania tego gospodarstwa. Istotne jest również korzystanie przez wnioskodawcę ze wsparcia z pomocy społecznej. W ocenie referendarza sądowego, potwierdza to podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z trudną sytuacja materialną w okresie ostatnich 5 lat, a nadto świadczy o tym, iż wnioskodawca w okresie tym nie miał możliwości gromadzenia jakichkolwiek środków pieniężnych (oszczędności), które mógłby obecnie przeznaczyć na koszty sądowe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.