V SA/Wa 1139/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędziowie NSA - Ewa Jóźków, - Piotr Piszczek, Protokolant - Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień dla wdowy po kombatancie - oddala skargę - M.R. wystąpiła do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie jej uprawnień wdowy po kombatancie - S.R. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił jej przyznania uprawnień wdowy po kombatancie lub innej osobie uprawnionej podnosząc w uzasadnieniu, że kombatanctwo S. R. nie zostało udokumentowane zaś uprawnienia wdowy mają wyłącznie charakter pochodny od uprawnień zmarłego małżonka. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2004 r. podnosząc w uzasadnieniu, iż : zgodnie z treścią art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego uprawnienia wdów po kombatantach nie mają charakteru pierwotnego; ich istnienie zależy od istnienia uprawnień małżonka; M. R. nie przedstawiła żadnych dowodów na działalność konspiracyjną męża; oświadczenie F. R. dotyczy udziału S. R. w robotach przymusowych, które nie są represją w rozumieniu ustawy o kombatantach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2005 r. M.R. potwierdziła, iż jej mąż był partyzantem AK i pracownikiem przymusowym. Powoływała się na oświadczenia dotychczasowych i kolejnych świadków załączone do skargi. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę z dnia 31 marca 2005 r. wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi wniesionej przez M. R. stwierdzić należy, że jest ona bezzasadna. Skarżąca nie przedstawiła, pomimo wezwań, dostatecznych dowodów, na podstawie których można byłoby przyznać jej uprawnienia wdowy po kombatancie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W ocenie Sądu Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podjął, zgodnie z art. 7 kpa, wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy, w myśl art. 77 § 1 kpa, został zebrany i rozważony w sposób wyczerpujący. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym informacji Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych - Zarządu Okręgowego w C., który w piśmie z [...] marca 2004 r stwierdził, iż brak jest w przechowywanych zasobach informacji na temat działalności kombatanckiej S. R., zasadne jest twierdzenie organu administracji, iż okoliczności związane z działalnością męża Skarżącej, które mogłyby stanowić podstawę przyznania mu uprawnień kombatanckich nie zostały przez Stronę udowodnione. Zapisane w art. 80 kpa odniesienie do oceny zgromadzonych dowodów poprzez kryterium "całokształtu materiału dowodowego" dało także podstawę do odmowy dania wiary załączonym przez Stronę oświadczeniom świadków S.P. i A. G. Oświadczenia te cechuje lakoniczność i brak szczegółów, co nie daje możliwości weryfikacji pamięci świadków i ich rzeczywistego związku ze służbą w AK. Odmowa dania wiary powyższym oświadczeniom świadków przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych mieści się zatem w granicach swobodnej oceny dowodów , do której organ jest upoważniony. Załączone do akt oświadczenie F. R., nie odnoszące się do okoliczności mogących stanowić podstawę uznania uprawnień kombatanckich S. R., nie ma wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Wobec powyższych ustaleń, nie stwierdzając naruszenia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił. |Wyrok z dnia 6 lipca 2005 r. | |Sygn. Akt. VSA/Wa 1139/05 jest prawomocny | |od dnia 25 sierpnia 2005 r. | |podpis sędziego |