V SA/Wa 1139/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Daniel Zdzieszyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawa ze skargi M. B. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. B. (dalej: skarżący) jest postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] oddalające zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].03.2009r. przeciwko M. B. dotyczącego należności z tytułu opłat za lokal mieszkalny położony w D. przy ulicy [...] w okresie od [...].07.2008r. do [....].02.2009r. w łącznej wysokości: [...] zł. (w tym: [...] zł. - należność główna, oraz [....] zł. – odsetki). Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. wobec nieuiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego (adres j.w.) wysłał do skarżącego upomnienie nr [...] z dnia [...] lutego 2009r., wskazując na istniejące zadłużenie w kwocie [...] zł. (należność główna, odsetki i koszty upomnienia). Jedną przesyłką zostało doręczone skarżącemu zarówno upomnienie jak i pismo dotyczące propozycji zawarcia umowy o ratalnej spłacie zadłużenia (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 4 akt administracyjnych). Korespondencja została doręczona skarżącemu w dniu 27 lutego 2009r. Następnie, w skutek niezapłacenia niniejszej należności, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. wystawił dniu [...] marca 2009r. przeciwko skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...]. W dniu [...] marca 2009r. skarżący skierował do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. pismo zatytułowane "Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym [...]" , w którym podniósł głównie kwestię niedoręczenia mu upomnienia. Jednocześnie, skarżący złożył do Prezesa WAM pismo zatytułowane "Skarga", w którym podnosi te same zarzuty jak w piśmie "Zarzuty [...]". W dniu [...].04.2009r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. rozpatrując pismo skarżącego z dnia [...] marca 2009r. wydał postanowienie nr [....] oddalił zarzuty w nim podniesione. W ocenie organu kwestia podniesiona w piśnie "Zarzuty [...]" może być uznana za zarzut z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organ stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie doręczenia skarżącemu upomnienia, o którym mowa, a zatem przesłanka określona w art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie została wypełniona, bowiem pismo zostało odebrane przez skarżącego osobiście w dniu 27.02.2009r. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15.04.2009r. Skarżący w dniu [...].04.2009r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Skarżący przytoczył argumenty, na które powoływał się już przed organem I instancji. Prezes WAM postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2009r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora WAM w S.. Jednocześnie stwierdził, iż nie zachodzą powołane w zażaleniu przesłanki dotyczące braku doręczenia skarżącemu upomnienia. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł w dniu 10.08.2009r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając rażące naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. a także po raz kolejny powołał zarzut niedoręczenia mu upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Prezes WAM w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniach I i II instancji. Nadmienił, iż wszelkie wątpliwości dotyczące doręczenia skarżącemu upomnienia nr [....] z dnia [...] lutego 2009r. zostały już skrupulatnie wyjaśnione na etapie postępowania egzekucyjnego II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. Oceniając - w powyższym kontekście - treść skargi, wskazać trzeba, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem Sąd w postępowaniu toczącym się przed organami administracji publicznej nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za tym aby zaskarżone postanowienie usunąć z obiegu prawnego. Mając na uwadze art. 33. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) "Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy". W świetle art. 15 § 1 w.pow. ustawy "egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia" W przedmiotowej sprawie wierzyciel – Dyrektor WAM w S. wypełnił przesłankę określoną w art. 15 § 1 ustawy, bowiem w dniu 27 lutego 2009r. doręczone zostało skarżącemu upomnienie nr [....] z dnia [...] lutego 2009r. wskazujące wysokość zadłużenia, a także zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Odbiór przesyłki poleconej zawierającej: upomnienie, jak i pismo dotyczące propozycji zawarcia umowy o ratalnej spłacie zadłużenia został własnoręcznie potwierdzony (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 4 akt administracyjnych). Badając zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 36 § 1 k.p.a. należy zauważyć, iż w świetle art. 35 k.p.a. "Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast § 3. ww. artykułu "Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania." Zarówno organy I jak i II instancji zastosowały się do tej regulacji. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM zażalenie z dnia [...].04.2009r. na postanowienie organu I instancji (data wpływu – 21.04.2009r.). Następnie, w dniu [...].05.2009r. wpłynęło ono do Prezesa WAM. Organ II instancji po wnikliwym rozpoznaniu sprawy wydał postanowienie w dniu [...].06.2009r., a więc z zachowaniem ustawowego miesięcznego terminu. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż bezzasadne są: zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 33 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także zarzut rażącego naruszenia art. 36 § 1 k.p.a. Z tych przyczyn Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. zasadnie wydał postanowienie nr [...], którym oddalił zarzuty skarżącego. Trafne jest w tej mierze również rozstrzygnięcie organu II instancji, którym zostało utrzymane w mocy postanowienie organu I instancji. Mając powyższe na względzie Sąd - stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.