V SA/Wa 1141/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi Szpitala Specjalistycznego im. J. w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. II. W pozostałej części skargę oddala. III. Zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Szpitala Specjalistycznego im. J. w C. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Szpital Specjalistyczny im. J.K. Ł. w C. (dalej: skarżący) jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) nr [...] z dnia [...] marca 2012r. utrzymująca w mocy decyzje Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) odmawiające wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych: - z dnia [...] maja 2011r. znak [...], - z dnia [...] maja 2011r. znak [...], - z dnia [...] lipca 2011r. znak [...], - z dnia [...] sierpnia 2011r. znak [...], - z dnia [...] października 2011r. znak [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym; Skarżący wystąpił do PFRON z wnioskami o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiące od września do grudnia 2010r. oraz od stycznia do maja i sierpień 2011r. Decyzjami z dnia [...] maja 2011r., [...] maja 2011r., [...] lipca 2011r., [...] sierpnia 2011r. i [...] października 2011r. Prezes Zarządu PFRON odmówił skarżącemu wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące odpowiednio: od września do grudnia 2010r., od stycznia do lutego 2011r., od marca do kwietnia 2011r., maj 2011r. i sierpień 2011r. Od powyższych decyzji skarżący złożył odwołania, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz orzeczenie co do przysługującego Szpitalowi prawa dofinansowania. Zdaniem skarżącego organ l instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej “ ustawa o rehabilitacji zawodowej") i zmienił swoje dotychczasowe, utrwalone od lat, stanowisko na niekorzyść strony, przez co naruszył zasadę zaufania. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] marca 2012r. utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26b ust. 7 powołanej ustawy miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Zdaniem organu, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma stwierdzenie, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej, są finansowane ze środków publicznych. Minister Pracy i Polityki Społecznej zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2011 r. znak: FS10/063/14/565/SAA/11/8246, ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych posługuje się pojęciem "środki publiczne", nie definiując jednak tego terminu. W związku z powyższym Minister Finansów wskazał, że pojęcie to należy definiować zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Minister Pracy podzielił ten pogląd i wyjaśnił, że środkami publicznymi zgodnie z przywołanym artykułem są: dochody publiczne; środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA); środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2; przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące: ze sprzedaży papierów wartościowych, z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych, z otrzymanych pożyczek i kredytów, z innych operacji finansowych; przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Minister wskazał, że zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dochodami publicznymi są: daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw; inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych; wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych; dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności: wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, odsetki od środków na rachunkach bankowych, odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych, dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych; spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych; odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych; kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji; dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a i b. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona skarżąca, zgodnie z art. 9 pkt 10 ustawy o finansach publicznych, jest jednostką sektora finansów publicznych a z postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) wynika, że środki finansowe z Narodowego Funduszu Zdrowia przekazywane samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej (SP ZOZ) w ramach odpłatności za świadczone przez SP ZOZ usługi są środkami publicznymi (art. 114 ust. 1) i nie tracą one swojego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Z tego charakteru wynika szereg regulacji i obowiązków wiążących się z ich wydatkowaniem i wykorzystaniem, w tym wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ciążące na świadczeniodawcach obowiązki sprawozdawcze. Organ podkreślił również, że działalność SP ZOZ jako jednostek sektora finansów publicznych, finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Odnosząc się natomiast do twierdzeń strony skarżącej zawartych w odwołaniu dotyczących tego, że jej argumentacja znajduje potwierdzenie w wielokrotnie prezentowanym stanowisku Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, organ odwoławczy zauważył, że Minister Finansów w przywołanym wcześniej stanowisku a podzielonym przez organ odwoławczy stwierdził również, że wypłacane ze środków PFRON miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje m.in. samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej, które są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność (w tym wynagrodzenia pracowników) ze środków publicznych. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, dotychczasowe stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej okazało się być niezasadnym i wymagającym zmiany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] marca 2012r. oraz poprzedzających ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] maja 2011r., z dnia [...] maja 2011r., z dnia [...] lipca 2011r., z dnia [...] sierpnia 2011r. oraz z dnia [...] października 2011r. Zarzucił naruszenie przepisów; - art.26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że do pojęcia "finansowanie ze środków publicznych" użytego w treści cyt. ustawy należy stosować w całości i wprost definicję pojęcia środków publicznych zawartą w art.5 ustawy o finansach publicznych, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnianych przez skarżącego są finansowane ze środków publicznych i z tego powodu skarżącemu nie przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń zatrudnianych przez szpital pracowników niepełnosprawnych; - art.26b ust.7 ustawy o rehabilitacji poprzez nieuwzględnienie, że wyłączeniu od dofinansowania na podstawie ww. przepisu podlegają środki przekazane pracodawcy z wyraźnym przeznaczeniem na wynagrodzenia, podczas gdy skarżący jako pracodawca nie otrzymywał środków finansowych z wyraźnym przeznaczeniem ich na wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych, a jednocześnie wykazał w postępowaniu administracyjnym, że posiadał środki finansowe w wystarczającej wysokości na wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych z innych źródeł niż środki publiczne, uzyskiwane przez skarżącego na podstawie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art.132 i nast. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych; - art.2 i art.32 ust.1 oraz art. 69 Konstytucji poprzez wadliwą wykładnię treści art.26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej przez to wydanie decyzji powodującej zróżnicowanie pozycji prawnej skarżącego w stosunku do innych pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne wskutek przyjęcia, że sam fakt zaliczenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej do jednostek sektora finansów publicznych wyklucza go z możliwości nabycia prawa do dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z funduszy PFRON, pomimo wykazania przez skarżącego, że źródłem finansowania wynagrodzeń tych osób nie są środki otrzymywane z NFZ na podstawie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; przyjęta wykładnia dyskryminuje samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej w stosunku do innych podmiotów, które wykonując usługi lecznicze również korzystają ze środków publicznych na analogicznych jak skarżący zasadach; przyjęta wykładnia narusza art.69 Konstytucji w ten sposób, że eliminuje lub ogranicza w istotny sposób zatrudnianie osób niepełnosprawnych przez pracodawców będącymi SP ZOZ wskutek przyjęcia, że wszystkie środki finansowe którymi dysponuje skarżący są środkami publicznymi, bez względu na źródło ich pochodzenia; - art.216 Konstytucji poprzez wadliwe przyjęcie, że pojęcie "finansowane ze środków publicznych" użyte w art.26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej, wobec braku definicji tego terminu w ustawie, należy definiować zgodnie z art.5 ustawy o finansach publicznych; - art.32 Konstytucji poprzez naruszenie art.8 k.p.a. wskutek prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w sytuacji gdy ten sam organ w sposób całkowicie odmienny ocenił taki sam stan faktyczny sprawy przy niezmienionym stanie prawnym a jako jedyne uzasadnienie zmiany stanowiska wskazał stanowisko Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2011r.; - art.7, 8 , 77 i 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy, naruszenie przez organ zasad równości i sprawiedliwości oraz zaufania do państwa, zastosowanie wykładni treści przepisu art.26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej z pominięciem celu ustawy, bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, w tym zwłaszcza obywateli niepełnosprawnych. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) sądy stosują środki określone w ustawie. Regulacje te określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając argumenty przedstawione w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie są one trafne, a w konsekwencji skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem. Art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej zawiera jednoznaczny zapis, iż miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. W ocenie Sądu, na gruncie art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, nie może budzić wątpliwości pojęcie "środków publicznych" i fakt, iż wszystkie środki finansowe, którymi dysponuje strona skarżąca stają się środkami publicznymi z mocy i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Z zapisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej nie można, jak czyni to skarżący, zasadnie wyinterpretować, iż wyłączeniu od dofinansowania podlegają tylko te środki publiczne, które zostały przekazane stronie z wyraźnym przeznaczeniem na wynagrodzenie pracowników Szpitala. "Finansowanie" w znaczeniu użytym w art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej to termin z zakresu ekonomii i tłumaczony może być wyłącznie z odniesieniem się do Słownika Ekonomicznego, który definiuje "finansowanie" jako "wszystkie przedsięwzięcia w przedsiębiorstwie, które zapewniają przedsiębiorstwu kapitał i które służą kształtowaniu optymalnej struktury kapitałowej". Brak zatem w zapisie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej związku pomiędzy brakiem podstawy do dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, a ukierunkowanym przekazaniem na ten cel pieniędzy ze środków publicznych. Ponieważ Samodzielne Publiczne Zakłady Opieki Zdrowotnej są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność, w tym wynagrodzenia pracowników, w całości ze środków publicznych bez znaczenia pozostaje podnoszony przez stronę zarzut, iż w przepisie art. 26b ust.7 ustawodawca nie rozróżnia, czy przepis ten dotyczy prefinansowania czy refinansowania, a także nie przesądza, na jakiej podstawie następuje przekazanie środków publicznych na wynagrodzenia. Art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz.1027 z późn. zm.) wyraźnie określa, że środki finansowe Narodowego Funduszu Zdrowia są środkami publicznymi, co oznacza, że nie tracą one swego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Działalność SP ZOZ jako jednostki sektora publicznego finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż stanowiący podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej został przez organ prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. W tym miejscu Sąd wyjaśnia również, iż wystarczające było zastosowanie wykładni językowej, a zatem niepotrzebnym stało się posłużenie wykładnią celowościową. Poza wpływem na rozstrzygnięcie Sądu w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt zmiany stanowiska organu dotyczącego interpretacji tego przepisu między innymi w oparciu o wyjaśnienia zawarte w powoływanym przez strony piśmie Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2011r. znak: FS10/063/14/565/SAA/11/8246 - poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, iż organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzje na podstawie art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione przyczyny, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."). Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza bowiem, że organ nie może zmieniać ocen prawnych - w szczególności gdy zmiana prowadzi do prawidłowego zastosowania określonych przepisów - ale że nie może tego czynić dowolnie, w sposób uniemożliwiający kontrolę argumentacji przemawiającej, w jego ocenie, za przedmiotową zmianą (v. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 marca 2010r. sygn.akt II SA/Bk 31/10). W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.2 i art.32 Konstytucji Sąd wyjaśnia, iż organowi orzekającemu na podstawie obowiązującej ustawy i stosującemu, po korekcie błędu, tę samą wykładnię przepisu do wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie można, postawić zasadnie zarzutu naruszenia tego przepisu. Wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada równości oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa. Nie stanowi naruszenia tej zasady odmienne uregulowanie podobnych kwestii w przepisach regulujących uprawnienia różnych podmiotów. Podobnie nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art.69 i art.216 Konstytucji. Sąd wyjaśnia, iż ww. przepisy odsyłają do ustaw. Nie można zatem ww. przepisów uważać za konstytucjonalizację określonego poziomu świadczeń, ich postaci, konkretnego zakresu czy trybu pozyskiwania. Wskazany wzorzec konstytucyjny należy odczytywać jako zobowiązanie do wykreowania mechanizmu realizacji zadań w nim wskazanych. Skoro zatem organ nie naruszył przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i działał zgodnie z obowiązującymi regulacjami ustawowymi zarówno w tej materii jak w zakresie wydatkowania finansów publicznych, powyższy zarzut naruszenia art.69 i art.216 należało uznać za bezpodstawny. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.); podejmował kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art.7 k.p.a., 77 § 1 i 80 k.p.a.). Organ wyjaśnił zasadnicze powody rozstrzygnięcia oraz przyczyny, dla których powoływane przez stronę skarżącą argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do uzasadnienia orzeczenia o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, co następuje; Na podstawie art. 127 § 1 i 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu II instancji. Stosownie zaś do postanowień art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] sierpnia 2011r. została skutecznie doręczona stronie w dniu 16 sierpnia 2011 r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki poleconej (k 206 akt admin.) Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania sprawy upływał z dniem 30 sierpnia 2011r. Przesyłka z odwołaniem od powyższej decyzji została złożona przez skarżącego w placówce Poczty Polskiej w dniu 31 sierpnia 2011 r., na co jednoznacznie wskazuje data pieczęci urzędu pocztowego, widniejąca kopercie (k 207 akt admin.). Zatem środek zaskarżenia wniesiony został przez stronę z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia środka odwoławczego – jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tego odwołania, czego następstwem jest ostateczność kwestionowanego orzeczenia. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W takim przypadku dochodzi bowiem do weryfikacji w postępowaniu odwoławczym orzeczenia ostatecznego, które korzysta z ochrony trwałości ustalonej przepisem art. 16 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 151 powołanej sądowej ustawy procesowej orzekł jak w sentencji.