V SA/Wa 1141/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi S. w M. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych; - oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. w M., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU) z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie zobowiązania strony do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 4 listopada 2009 r. pomiędzy Województwem [...] a Beneficjentem, tj. SP ZOZ w M. zawarta została umowa o dofinansowanie projektu pn. "Rozbudowa i doposażenie do wymogów prawa oddziałów szpitalnych wraz z blokiem operacyjnym Szpitala SP ZOZ w M." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WM). Umowa ta była następnie zmieniana na podstawie aneksów z dnia 8 marca 2010 r., 17 maja 2010 r. i 22 maja 2012 r. Na podstawie ww. umowy Beneficjentowi przyznano środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w wysokości 13.999.453,87 zł. Dofinansowaniem objęto m.in. postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego (dostawa) "Wyposażenie oddziałów bloku operacyjnego, centralnej sterylizatorni, ortopedii i rehabilitacji związane z realizacją projektu". W trakcie kontroli planowej na zakończenie realizacji projektu przeprowadzonej u Beneficjenta w dniach 28 maja - 4 czerwca 2012 r. przez MJWPU stwierdzono naruszenie § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie z powodu podwójnego finansowania wydatku. Naruszenie to skutkowało nałożeniem korekty 100 %. Wskazano również na naruszenie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Pzp.), skutkujące nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5%. Po otrzymaniu informacji pokontrolnej beneficjent złożył zastrzeżenia, które zostały częściowo uwzględnione przez Zespół kontrolujący, w wyniku czego dokonano korekty informacji pokontrolnej. Organ podtrzymał jednak ustalenie dotyczące naruszenia art. 25 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4 Pzp. Strona, nie zgadzając się nadal na zalecenia pokontrolne, odmówiła ich wykonania. Brak uregulowania należności kwoty uznanej za niekwalifikowalną, w terminie wynikającym z zaleceń pokontrolnych spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wzywającej Beneficjenta do zwrotu części dofinansowania z EFRR w wysokości 381.446,50 zł. W uzasadnieniu tej decyzji MJWPU powołała się na naruszenie § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, oraz procedur udzielania zamówień publicznych. W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o jej uchylenie i wydanie orzeczenia o braku podstaw do zwrotu żądanej kwoty lub umorzenie postępowania. Uzasadniając odwołanie strona wskazała w szczególności, że w rozpoznawanym przypadku nie może być mowy o naruszeniu zakazu podwójnego finansowania określonego w § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Kwestia ta była już bowiem przedmiotem wcześniejszej oceny, która wypadła pozytywnie. Oznacza to, iż ponowna odmienna ocena nie jest już możliwa. Odnosząc się do naruszenia procedur udzielania zamówień publicznych poprzez żądanie umowy konsorcyjnej na etapie składania ofert, strona stwierdziła, że wymaganie przedłożenia takiej umowy przez potencjalnych wykonawców nie było zakazane i znajdowało oparcie w art. 23 ust. 4 Pzp. Strona powołała się również na wyrok Zespołu Arbitrów przy Urzędzie Zamówień Publicznych z dnia 4 grudnia 2012 r., w którym stwierdzono, iż "Brak w ofercie umowy konsorcjum nie stoi na przeszkodzie ustaleniu składu konsorcjum, który można określić w oparciu o formularz ofertowy i udzielone pełnomocnictwo". W wyroku tym zawarto zatem stanowisko zupełnie odmienne niż w decyzji MJWPU. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Zarząd Województwa [...] utrzymał w mocy ww. decyzję MJWPU. Uzasadniając rozstrzygnięcie o tej treści organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. W pierwszej kolejności odnosząc się do podwójnego finansowania wskazał, że wydatek udokumentowany fakturą VAT nr 18/2007 został opłacony ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (tj. państwowego funduszu celowego dysponującego środkami publicznymi) na podstawie umowy nr 393/07 w sprawie dofinansowania robót budowlanych dotyczących obiektów służących rehabilitacji, w związku z potrzebami osób niepełnosprawnych z dnia 8 października 2007 r. Wskazana faktura została przedłożona do refundacji z EFRR w ramach projektu realizowanego w RPO WM na poziomie 85% poniesionych kosztów. Dofinansowanie przekazywane w ramach RPO WM to również środki publiczne. Oznacza to wprost, że Beneficjent przedkładając do refundacji w ramach RPO WM fakturę VAT nr 18/2007, opłaconą ze środków PFRON, spowodował niedozwolone ponowne finansowanie faktury ze środków publicznych. Następnie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4 Pzp. skutkującego korektą finansową 5% organ wskazał, że Pzp. nie zawiera przepisów, które w jakikolwiek sposób wskazywałyby na konieczność zawarcia umowy konsorcyjnej już na etapie ubiegania się o zamówienie. W przedmiotowej sprawie zamawiający zażądał jednak takiej umowy w SIWZ oraz w ogłoszeniu o zamówieniu, od wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie, jako dokumentu potwierdzającego spełnianie warunków udziału w postępowaniu. Zdaniem organu natomiast, umowy takiej, na mocy art. 23 ust. 4 Pzp, zamawiający mógł zażądać dopiero przed zawarciem umowy od wykonawców, których oferta została wybrana. Tym samym żądając załączenia umowy konsorcjum do oferty, a nie po wyborze oferty, zamawiający naruszył art. 23 ust. 4 Pzp, a dokument ten należało uznać za niebędący niezbędnym do przeprowadzenia postępowania, o czym mowa w art. 25 ust. 1 Pzp. Organ odwoławczy wskazał, że postawienie takiego wymogu przez zamawiającego na etapie składania ofert mogło wpływać zniechęcająco na potencjalnych oferentów, zamierzających wspólnie ubiegać się o zamówienie. Wymuszało na nich bowiem zawarcie umowy konsorcjum i w konsekwencji mogło wpłynąć na ilość złożonych ofert naruszając zasadę konkurencyjności. Odnosząc się do wyroku Zespołu Arbitrów organ wskazał, iż nie kwestionuje tego, że umowa konsorcjum może być do oferty dołączona, nie wynika z tego jednak uprawnienie do żądania takiej umowy na etapie składania ofert. Podsumowując organ stwierdził, że żądanie umowy konsorcjum na etapie składania ofert narusza art. 25 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4 Pzp. Zarówno wykrycie naruszenia prawa UE, jak też naruszenie prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego stanowi natomiast nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo w tym nałożenia korekty finansowej. Obowiązek ten wynika z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. SP ZOZ w M. zaskarżył decyzję Zarządu Województwa [...] jedynie w części utrzymującej decyzję MJWPU z dnia [...] stycznia 2013 r. w zakresie zobowiązującym stronę do zwrotu kwoty 212.670,00 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 27 października 2010 r. do dnia zwrotu. Przedmiotem zaskarżenia jest zatem nałożenie na stronę korekty finansowej w wysokości 5% w związku z naruszeniem art. 25 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4 Pzp. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem wyjaśnienia treści obowiązującego prawa o zamówieniach publicznych, oraz art. 12 k.p.a. przez brak działania wnikliwego oraz posługiwanie się środkami prowadzącymi do komplikowania sprawy zamiast środkami, prowadzącymi do jej załatwienia przez wykładnię przepisów w sposób bezpośredni i zgodny z brzmieniem przepisów oraz duchem ustawy. Ponadto skarżąca zarzuciła orzekającym w sprawie organom błędne ustalenia dotyczące faktów, obowiązującego prawa i stosowanych procedur administracyjnych, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż organ nie wykazał aby przez żądanie umowy konsorcjum naruszona została konkurencyjność, a posługiwał się jedynie przypuszczeniem, że tak mogło się stać. Podkreśliła, iż podstawową zasadą nie tylko w prawie wspólnotowym jest zasada: "co nie jest zakazane – jest dozwolone". Tymczasem żaden przepis dyrektywy 2004/18/WE nie zakazuje żądania od wykonawców, wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego, aby przedłożyli umowę określającą ich wzajemną współpracę. Zdaniem strony skarżącej zakaz żądania w SIWZ umowy konsorcjum nie wynika również z ustawy Prawo zamówień publicznych – nie może być szczególności wynikiem analizy art. 23 ust. 4 Pzp. Taka analiza poczyniona przez organ stanowi domniemanie istnienia zakazu, a nie jego wskazanie. Dalej – podobnie jak w odwołaniu – skarżąca powołała się na wyrok Zespołu Arbitrów prze UZP, z którego jej zdaniem wynika, iż umowa konsorcjum ma prawo zostać ujęta w ofercie jako jej składnik. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór pomiędzy stronami ogniskował się wokół kwestii, czy na etapie składania ofert żądanie przez zamawiającego (skarżącego) umowy konsorcjum od wykonawców, którzy wspólnie ubiegają się o udzielenie zezwolenia jest dopuszczalne, czy też jako niedopuszczalne stanowi nieprawidłowość w projekcie pociągającą za sobą konieczność nałożenia korekty. Rozstrzygając ww. zagadnienie wskazać należy, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 Pzp. w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający może żądać od wykonawców wyłącznie oświadczeń i dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania. Wykaz tych dokumentów został zawarty w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U.z 2013 r., poz. 213) wydanym na podstawie art. 25 ust. 2 Pzp. W art. 23 Pzp. przewidziano natomiast możliwość wspólnego ubiegania się o udzielenie zamówienia przy spełnieniu określonych warunków. Chodzi tu o obowiązek ustanowienia przez wykonawców pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo reprezentowania w postępowaniu oraz o obowiązek zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego (art. 23 ust. 2 Pzp.). Zgodnie zaś z art. 23 ust. 4 Pzp. jeżeli oferta wykonawców, którzy wspólnie ubiegali się o udzielenie zamówienia została wybrana, zamawiający może żądać przed zawarciem umowy w sprawie zamówienia publicznego umowy regulującej współpracę tych wykonawców. Powołany przepis nie wskazuje zatem na konieczność zawarcia umowy (konsorcjum) już na etapie ubiegania się o udzielenie zamówienia. Dokument ten nie został również wymieniony w katalogu zawartym w powołanym powyżej rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów. Pomimo tego skarżący w postępowaniu pn. "Wyposażenie oddziałów bloku operacyjnego, centralnej sterylizatorni, ortopedii i rehabilitacji związane z realizacją projektu pn. Rozbudowa i doposażenie do wymogów prawa oddziałów szpitalnych wraz z blokiem operacyjnym szpitala SP ZOZ w M." zażądał w ogłoszeniu o zamówieniu oraz w SIWZ od wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zezwolenia, kopii umowy konsorcjum regulującej ich wzajemną współpracę i zakres obowiązków członków konsorcjum w okresie realizacji zamówienia ze wskazaniem pełnomocnika konsorcjum. Złożenie tej umowy przez potencjalnych wykonawców miało zatem stanowić o spełnieniu warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia. W skardze – uzasadniając zgodność z prawem żądania przedłożenia umowy konsorcjum na etapie składania ofert – skarżący sformułował tezę, iż takiego żądania nie wyklucza żaden z przepisów dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi. Co więc nie jest zakazane – jest dozwolone. W ocenie Sądu teza ta jest zbyt daleko idąca. Jej przyjęcie byłoby bowiem równoznaczne z przyznaniem zamawiającemu prawa do zupełnie dowolnego formułowania ogłoszenia o zamówieniu z pominięciem ww. przepisów Pzp. jak i rozporządzenia wykonawczego. Nie można oczywiście negować, iż umowa konsorcjum mogła zostać przedłożona przez wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia już na etapie składania oferty. Musiałoby to jednak odbyć się pomimo braku sformułowania w tym zakresie żądania ze strony zamawiającego, tj. dobrowolnie. Analogiczne wnioski wbrew twierdzeniom skarżącego wynikają z powołanego przez niego wyroku Zespołu Arbitrów przy UZP z dnia 4 grudnia 2006 r. W rozpoznawanej sprawie nie ulega jednak wątpliwości, iż formułując żądanie przedłożenia umowy konsorcjum w ogłoszeniu o zamówieniu oraz w SIWZ zamawiający dobrowolność ww. potencjalnych wykonawców wykluczył. Złożenie tej umowy stało się bowiem warunkiem udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Wskazać należy, że brak przepisów wykluczających dobrowolne działanie wykonawców nie oznaczał, że po stronie zamawiającego istniało uprawnienie do żądania umowy konsorcjum na wczesnym etapie postępowania w sprawie udzielenia zamówienia. Umowy takiej – jak wskazano powyżej (art. 23 ust. 4 Pzp.) – zamawiający może zażądać dopiero w czasie pomiędzy wyborem oferty wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia, a zawarciem umowy w sprawie udzielenia zamówienia z tymi wykonawcami. Sformułowanie takiego żądania wcześniej nie jest zatem dopuszczalne i narusza art. 25 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4 Pzp. W ocenie Sądu konsekwencją żądania umowy konsorcjum na etapie składania ofert było naruszenie zasady konkurencyjności, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wymóg złożenia takiej umowy mógł bowiem wpłynąć zniechęcająco na potencjalnych wykonawców zamierzających wspólnie ubiegać się o udzielenie zamówienia. Pośrednio więc wymuszenie zawarcia przez tych wykonawców umowy konsorcjum na etapie składania ofert miało wpływ na liczbę ofert oraz ich ceny. Tym samym spełnione zostały przesłanki potencjalnej szkody w budżecie ogólnym UE, tj. nieprawidłowości określonej w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, zgodnie z którym za nieprawidłowość uznaje się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. O wystąpieniu nieprawidłowości, o której mowa w ww. przepisie można zatem mówić w przypadku łącznego spełnienia trzech przesłanek. Chodzi tu o: 1) wystąpienie jakiegokolwiek naruszenia prawa wspólnotowego, 2) będącego skutkiem działania lub zaniechania beneficjenta i 3) powodującego lub mogącego powodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Podkreślenia wymaga przy tym, iż nieprawidłowość występuje także w przypadku naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa krajowego, które – tak jak w rozpoznawanej sprawie – powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania z tego budżetu nieuzasadnionego wydatku. Zgodnie natomiast z art. 98 ust. 2 powołanego rozporządzenia państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty poniesione przez fundusze. Doprecyzowaniem obowiązków państwa członkowskiego wynikających z ww. przepisu jest w prawie krajowym art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazujący wśród zadań instytucji zarządzającej m.in. wypełnienie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 1); odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizacje programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15); ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 15a). Podsumowując wskazać należy, że decyzja Zarządu Województwa M. w zaskarżonej części odpowiada prawu. Przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów materialnych, które miało wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W ocenie Sądu organ nie naruszył w szczególności art. 7 i art. 12 k.p.a. powołanych w skardze. Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony prawidłowo podobnie jak wykładania przepisów Pzp. określających kiedy i jakich dokumentów może żądać zamawiający od podmiotów wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, iż wprawdzie decyzja Zarządu Województwa [...] została zaskarżona w części (utrzymującej w mocy decyzję MJWPU w zakresie zobowiązującym skarżącą do zwrotu kwoty 212.670,00 zł z odsetkami), jednakże w oparciu o treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd jest zobowiązany do rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż zaskarżenie decyzji wyłącznie w części, nie zwalnia sądu z obowiązku kontroli legalności decyzji w pozostałym zakresie. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 16 lutego 2011 r., I OSK 1454/10, LEX nr 1070762). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że decyzja Zarządu Województwa [...] również w niezaskarżonej części dotyczącej zwrotu kwoty 168.776,50 zł odpowiada prawu. W odniesieniu do wydatku udokumentowanego fakturą VAT nr 18/2007 miało bowiem miejsce podwójne finansowanie ze środków publicznych. Faktura ta została opłacona ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (tj. państwowego funduszu celowego dysponującego środkami publicznymi) na podstawie umowy nr 393/07 w sprawie dofinansowania robót budowlanych dotyczących obiektów służących rehabilitacji, w związku z potrzebami osób niepełnosprawnych z dnia 8 października 2007 r. Następnie przedmiotowa faktura została przedłożona do refundacji z EFRR w ramach projektu realizowanego w RPO WM pomimo, iż dofinansowanie przekazywane w ramach RPO WM także stanowi środki publiczne. W konsekwencji strona przedkładając ww. fakturę do refundacji spowodowała niedozwolone ponowne finansowanie faktury ze środków publicznych. Skutkiem takiego działania strony było wystąpienie szkody w budżecie ogólnym UE poprzez sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Tym samym powstała nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 pociągająca za sobą obowiązek odzyskania przez państwo członkowskie ww. kwoty. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.