V SA/Wa 1144/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Asesor WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień kombatanckich - oddala skargę - W dniu [...] listopada 2004 r. W. K. wystąpiła z wnioskiem do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie jej uprawnień kombatanckich z tytułu pracy przymusowej w majątku rolnym w G. w okresie od stycznia 1940 r. do marca 1945 r. oraz trzytygodniowego pobytu w styczniu 1940 r. w obozie [...] w M. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania uprawnień kombatanckich. Organ ustalił, że obóz w M. nie był obozem karnym lub wychowawczym w rozumieniu przepisu § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. nr 106 poz. 1154). Wymieniony obóz nie był również miejscem odosobnienia, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa w rozumieniu przepisu § 6 ww. rozporządzenia. Wobec powyższego pobytu w obozie w M. wskazywanego przez W. K. nie można uznać za represje w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. nr 42 z 2002 r. poz. 371 z późn. zm.). Brak takiego uznania powoduje odmowę przyznania uprawnień kombatanckich. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania W. K. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] 11.2004 r. Organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu pierwszej decyzji wskazując dodatkowo, że źródła mu dostępne (D.) stwierdzają, że obóz w M. nie był obozem karnym lub wychowawczym. Organ podkreślił, że nie jest uprawniony do samodzielnego ustalenia, czy wymieniony obóz spełnia charakter obozów wskazywanych w art. 4 ustawy o kombatantach..., gdyż uprawnienie to zostało na mocy art. 8 tejże ustawy udzielone Prezesowi Rady Ministrów w postaci upoważnienia go do wydania rozporządzenia, w którym po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu określi obozy i miejsca odosobnienia, o których mowa w art. 4 tejże ustawy. Rozporządzenie takie zostało wydane 20 września 2001 r. Obóz w M. nie został w nim wymieniony. Również podnoszona przez W. K. okoliczność pobytu na pracach przymusowych nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Powyższa decyzja została zaskarżona skarga wniesioną przez W.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami organu. Podniosła, że obóz w M. był obozem pracy. Jej pobyt w tym obozie jest represją i prześladowaniem w okresie wojennym. Wnosiła o przyznanie jej praw kombatanckich z tego tytułu. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Za represje ustawodawca uznaje okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady; b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych a osoby tam osadzanie pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa; c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Jednocześnie poprzez art. 8 cytowanej ustawy i wydane na jego podstawie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości - ustawodawca określa te wiezienia, obozy i miejsca odosobnienia poprzez ich imienne wskazanie. Wśród tych wskazanych miejsc nie ma obozu w M. Zatem pobyt w tym obozie skarżącej w styczniu 1940 r. nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach. Nikt nie neguje faktu pobytu w tym obozie skarżącej mającej wówczas 9 lat. Okoliczność ta nie daje jednak podstaw do przyznania uprawnień kombatanckich. Wymieniona ustawa o kombatantach... nie traktuje również pracy przymusowej jako represji będącej podstawą do uznania uprawnień kombatanckich. Zatem ustalenia organu są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że decyzja w niniejszej sprawie wydana została na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia ocenę i rozstrzygnięcie organu w sprawie. Zebrany w sprawie materiał nie daje podstaw do przyjęcia, że w toku postępowania administracyjnego naruszone zostały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, wobec czego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.