V SA/Wa 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2009 r. nr L.dz. [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki z [...] listopada 2009r., L.dz. [...] uchylająca decyzję Ministra Sportu z [...] kwietnia 2007r. w części zobowiązującej Miasto i Gminę R. do zwrotu odsetek od kwoty 84.900,94 zł w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania dotacji wykorzystanej niezgodnie z umową z [...] września 2002r. i zobowiązująca ww. gminę do zwrotu odsetek od ww. kwoty w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia [...] czerwca 2006r., tj. daty stwierdzenia wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczenie. W pozostałym zakresie Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję [...] kwietnia 2007r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] kwietnia 2007r. Minister Sportu zobowiązał Miasto i Gminę R. do zwrotu części dotacji w kwocie 84.900,94 złotych wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania dotacji wykorzystanych niezgodnie z umową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Miasto i Gmina R. w dniu [...] września 2002 r. zawarła umowa Nr [...] z [...] Bankiem [...] S.A. z siedzibą w W. działającym w imieniu i na rzecz Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu o dofinansowanie budowy hali sportowej z zapleczem przy Gimnazjum w R. Następnie aneksami Nr 1 i 2 (odpowiednio z [...] stycznia 2003 r. oraz [...] lipca 2003 r.) zmieniono ww. umowę. W wyniku realizacji ww. umowy zostały przekazane środki publiczne w kwocie 600 tys. złotych. Szczegółowe wymagania dotyczące faktur określone zostały w załączniku Nr 1 do Umowy. Sama umowa nie przewidywała refundacji środków. Środki uruchamiane miały być na podstawie wiarygodnych, oryginałów nie zrealizowanych faktur sprawdzonych przez wnioskodawcę, opatrzonych na odwrocie oświadczeniem, że cyt. "do daty złożenia do realizacji faktura nie została opłacona ze środków własnych i innych". Minister Sportu wskazał, iż Bank [...], obecnie działający w imieniu i na rzecz Ministerstwa Sportu, stwierdził (pismo z [...] czerwca 2006r.) brak niektórych potwierdzeń przekazania środków z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej, zwanego dalej FRKF, na konto Wykonawcy oraz wystąpienie refundacji dotyczące płatności za cztery faktury Przedsiębiorstwa [...] "R." Sp. z o. o. z E. tj.: 1) faktura VAT [...] z [...] kwietnia 2003 r. wystawiona na kwotę 76.370,57 zł zapłacona ze środków FRKF w kwocie 49.639,48 zł. organ wskazał, iż brak potwierdzenia przekazania środków na rachunek Wykonawcy w kwocie 16.639,48 zł., 2) faktura VAT [...] z [...] czerwca 2003 r. wystawiona na kwotę 48.120,22 zł zapłacona w całości ze środków FRKF organ wskazał, iż brak jest potwierdzenia przekazania środków na rachunek Wykonawcy w kwocie 14.120,22 zł, 3) faktura VAT [...] z [...] września 2003 r. wystawiona na kwotę 11.770 zł zapłacona, ze środków FRKF w kwocie 6.910,29 zł organ wskazał, iż brak jest potwierdzenia przekazania środków na rachunek Wykonawcy w kwocie 6.910,29 zł, 4) faktura VAT [...] z [...] września 2003 r. wystawiona na kwotę 44.230,95 zł zapłacona w całości ze środków FRKF, organ wskazał, iż nastąpiła tutaj refundacja kwoty 11.100,00 zł (konto Wykonawcy na tą kwotę zostało uznane w dniu 20 października 2003 r., tj. przed datą zapłaty ze środków FRKF) oraz, że jest brak potwierdzenia przekazania środków na rachunek Wykonawcy w kwocie 33.130,95 zł. Stwierdzono łącznie brak potwierdzeń przekazania środków udzielonej dotacji na kwotę 84.900,94 zł. Dodatkowo zauważył, iż pismami Banku [...] z [...] maja 2006 r. i [...] czerwca 2006 r. oraz Ministra Sportu z [...] września 2006 r. i [...] listopada 2006 r. Miasto i Gmina R. wzywane zostało do zwrotu ww. środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Pomimo wyżej wymienionych wezwań należność nie została zwrócona, co skutkowało koniecznością wydania przedmiotowej decyzji. Pismem z 8 maja 2007r. Miasto i Gmina R. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie skarżącej wykorzystała ona całą kwotę otrzymaną w ramach umowy z [...] Bankiem [...]. Jednocześnie przyznała, iż nie wszystkie środki zostały przekazywane zgodnie z procedurami wymienionymi w umowie bankowej, nie zostały jednak przeznaczone na inny cel, co wynika z wcześniejszych informacji i dokumentów przekazanych najpierw Bankowi [...] a później Bankowi [...], który przejął obowiązek realizacji umowy. Ponadto podniosła, iż kwota objęta żądaniem decyzji została przekazana wykonawcom inwestycji a co za tym idzie nie ma podstaw do płacenia odsetek od tej kwoty. Decyzją z [...] listopada 2009r., właściwy w sprawie, Minister Sportu i Turystyki uchylił decyzję z [...] kwietnia 2007r. w części dotyczącej terminu odsetek, od którego należy liczyć zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z umową, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Organ podtrzymał argumentację wskazującą na brak niektórych potwierdzeń przekazania środków FRKF na konto Wnioskodawcy oraz wystąpienie refundacji dotyczącej płatności za cztery faktury Przedsiębiorstwa [...] "R." Sp. z o. o. z E. Zdaniem Ministra Sportu i Turystyki, powyższe okoliczności zostały szczegółowo opisane w piśmie Banku [...] z [...] czerwca 2006 r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy R. Dodatkowo organ stwierdził, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności potwierdzonych stosownymi dowodami, iż żądana do zwrotu kwota w wysokości 84.900,94 zł została wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem, dlatego też brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń Ministra Sportu wynikających z decyzji z [...] kwietnia 2007 r. Ponadto Minister Sportu i Turystyki zauważył, iż w swojej decyzji z [...] kwietnia 2006r. nieprawidłowo powołał przepis § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sportu z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie dofinansowania zadań ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. Nr 134, poz. 944 ze. zm.), gdyż organ zarzucał wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, a hipotezą normy w ww. § 18 § 3 objęte jest niewykonanie lub częściowe niewykonanie zadania. Ponadto podkreślił, iż przepisy powyższego rozporządzenia również z mocy normy intertemporalnej zawartej w § 20 wyżej powołanego rozporządzenia, nie mogą być stosowane w przedmiotowej sprawie. Pismem z 17 grudnia 2009r. Miasto Gmina R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] listopada 2009r. wnosząc o jej uchylenie w całości (strona mylnie w skardze wniosła o oddalenie w całości decyzji). Skarżąca ww. decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa a w szczególności: a) art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej ze względu na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; b) art. 77 § 1 k.p.a. bowiem skarżony organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; c) art. 35 i 36 k.p.a. poprzez nieterminowe załatwienie sprawy (art. 35) i nie powiadomienie o tym fakcie skarżącej (art. 36). W uzasadnieniu skargi Gmina R. wskazała, iż wbrew twierdzeniom organu, całą dotację przyznaną na dofinansowanie budowy hali sportowej z zapleczem przy Gimnazjum w R. wykorzystała zgodnie z przeznaczeniem. Pozyskiwanie środków z Ministerstwa Sportu i Turystyki odbywało się za pośrednictwem [...] Banku [...] i przebiegało zgodnie z umową bowiem w innym przypadku [...] Bank [...] nie dopuścił by do wypłaty kolejnej transzy dotacji. Skarżąca wskazała, iż nie jest prawdą jakoby nie wszystkie środki wpłynęły bezpośrednio na konto wykonawcy czyli firmy "R.". Wyliczone przez organ kwoty zostały bowiem przelane przez skarżącą bezpośrednio na konto podwykonawcy firmy "R.". Skarżąca wyjaśniła, iż w 2003 r. kiedy zbliżał się termin zakończenia inwestycji spółka "R." ogłosiła upadłość, przez co dokończenie inwestycji było poważnie zagrożone. W tej sytuacji, w porozumieniu z wykonawcą Gmina podpisała umowy trójstronne, na mocy których firma "R." zatrudniła podwykonawców, którzy zakończyli prace budowlane związane z inwestycją. Natomiast rozliczenia za wykonane roboty następowały w ten sposób, że firma "R." wystawiała dla Gminy faktury, a Gmina płaciła należności za te faktury bezpośrednio na konto podwykonawców. Zdaniem skarżącej [...] Bank [...] bardzo skrupulatnie rozliczał inwestycje hali sportowej współfinansowanej przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Gmina była zobowiązana do potwierdzeń przekazów środków FRKT i takie potwierdzenia przekazywała bankowi. Dopiero z chwilą zmiany banku obsługującego dotowanie inwestycji, kiedy rozliczenia z tytułu dotacji przejął Bank [...], po upływie trzech lat od zakończenia inwestycji, Gmina została powiadomiona o braku potwierdzenia przelewów. Zdaniem Gminy w tym przypadku zachodzi wyraźne podejrzenie, iż dokumentacja przekazywana między bankami mogła być niekompletna, a organ nie usiłował wyjaśnić tych okoliczności, mimo ich wskazywania przez gminę. Skarżąca zauważyła również, iż Bank [...] dopatrzył się uchybień dopiero po trzech latach od zakończenia inwestycji. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż w wezwaniu do zapłaty (w załączeniu) naliczył odsetki za zwłokę od [...] czerwca 2006 r. do [...] listopada 2009 r., co stanowi ewidentne naruszenie zarówno przepisów k.p.a. i przepisów ustawy o finansach publicznych. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać, albowiem została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wobec tego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wymagała uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż Kodeks postępowania administracyjnego zawiera szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepisy te z jednej strony dają organowi uprawnienia do podjęcia czynności mających na celu takie wyjaśnienie stanu faktycznego, aby możliwe było podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, natomiast z drugiej strony nakładają na organ obowiązek czuwania nad jego przebiegiem. W toku postępowania organ administracji publicznej powinien więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8). Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym celu obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem rozstrzygnięcia ma zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, a prawidłowość jego przeprowadzenia nie powinna budzić wątpliwości. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Stąd obowiązek organu zebrania dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Aby więc rozstrzygnięcie organu było zgodne z prawem, właściwy organ administracji publicznej winien - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego strony postępowania administracyjnego w celu zbadania, czy stan ten odpowiada stanom faktycznym określonym w przepisach prawa materialnego. Zaistnienie takiej sytuacji daje podstawę do wydania decyzji przyznającej stronie określone uprawnienia albo a contrario do odmowy ich przyznania w sytuacji niezaistnienia określonych faktów (decyzje negatywne). Poznanie zatem sfery faktów, które są przedmiotem postępowania administracyjnego i dokonanie ich prawidłowej oceny jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, zmierzające do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Innymi słowy, organ rozstrzygający sprawę winien dysponować dowodami potwierdzającymi zaistnienie określonych faktów (stanów faktycznych) i wskazać je w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) (tak C. Martysz w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007, wyd. II). Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego – w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego – winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym stosownie do treści art. 107 k.p.a. jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego. Nie kwestionując prawidłowości rozstrzygnięcia, co do obowiązku zwrotu dotacji oraz oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że decyzja ta, wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, z powodu naruszenia przepisów proceduralnych, w tym w szczególności art. 107 § 3, art. 11 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji wydanej przez Ministra Sportu i Turystyki nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a wobec tego nie jest możliwe dokonanie oceny merytorycznej podjętego przez Ministra Sportu i Turystyki rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji ogranicza się praktycznie do przedstawienia tzw. rysu historycznego udzielonej dotacji. Z akt sprawy wynika, że organy nie przeprowadziły "własnego" postępowania dowodowego, lecz orzekały wyłącznie na podstawie dokumentów przedstawionych i ocenionych przez Bank [...], której to oceny strona skarżąca nie podzieliła. W aktach administracyjnych znajduje się szereg dokumentów finansowych przekazanych przez skarżącą dotyczących rozliczenia przekazanej dotacji. Minister Sportu i Turystyki natomiast w zaskarżonej decyzji w żaden sposób do nich się nie ustosunkował, co więcej z zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika w jaki sposób została wyliczona kwota 84.900,34 złotych, którą Gmina R. winna zwrócić. W tym miejscu należy wskazać, iż organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że szczegółowe rozliczenie oraz ustosunkowanie się do sposobu ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu znajduje się w piśmie Banku [...] z [...] czerwca 2006r. Należy w tym miejscu podkreślić, iż pismo z [...] czerwca 2006r., podmiotu nie będącego organem administracyjnym (działającego tylko w imieniu i na rzecz organu), w żaden sposób nie może zastąpić uzasadnienia decyzji, którego elementy określa cyt. wyżej art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dotyczącą pism procesowych (orzecznictwo dotyczy odpowiedzi na skargę), które to orzecznictwo można zastosować na zasadach analogii do przedmiotowej okoliczności, "...próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę (...), nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tym bardziej pod kątem pominiętych przepisów prawa materialnego, których zastosowanie mogło mieć decydujący wpływ na wynik sprawy." (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2003 r., Sygn. akt V S.A. 467/03). Mając powyższe na uwadze nieuprawnione jest powoływanie się na pismo z [...] czerwca 2006r., bez dokonania stosownych ustaleń w decyzji administracyjnej. Ponadto analizując merytorycznie ustalenia dokonane przez Bank [...] w piśmie z [...] czerwca 2006r., nie sposób nie zauważyć, iż również one są bardzo lakoniczne. Nie wynika bowiem z nich jakie fakty zostały uznane za udowodnione i na podstawie jakich dowodów. Nie wynikają również przyczyny, z powodu których innym dowodom finansowym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W aktach znajduje się szereg dokumentów potwierdzających dokonywane przez Gminę R. przelewów. Na przykład w odniesieniu do faktury VAT [...] z [...] kwietnia 2003r. suma przelewów zgadza się z kwotą wskazaną na fakturze będącą podstawą do dokonania przelewów. Organ natomiast nie wskazał dlaczego nie uznał w całości załączonych dokumentów przelewów. Samo wskazanie - zarówno w piśmie banku jak i powtórzone w zaskarżonej decyzji - iż brak jest potwierdzenia przelewu np. na kwotę 14.120,22 złotych (faktura VAT [...]) jest niewystarczające. Organ bowiem winien wskazać zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. przyczyny, dla których odmówił uznania dowodów przedstawionych przez stronę, a potwierdzających dokonaną płatność. Sąd zauważa, iż przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W orzecznictwie zaznacza się, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy, okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV S. 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. (...). Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (na marginesie Sąd zauważa, iż w załączonych aktach administracyjnych brak było pisma informującego stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami). Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania administracyjnego. Zadaniem Sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych za organ, jest natomiast ustalenie czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych Sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. art. 107 § 3 k.p.a. i 11 k.p.a. oraz art. 7 - 9, art. 77 § 1 w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Sportu i Turystyki powinien powtórnie ustalić czy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym jest wystarczający do rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia, a następnie dokonać wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego. Ocena zebranych w sprawie dowodów powinna odbyć się stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji winno natomiast odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Wskazane wady zaskarżonej decyzji sprawiają, iż przedwczesna byłaby wypowiedź Sądu co do prawidłowości dokonanej przez organ oceny istnienia przesłanek do zwrotu dotacji do budżetu państwa oraz ocena zasadności zarzutów skargi w tym zakresie. Uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych i nie oznacza, że zarzuty skarżącej uznano za zasadne bądź niezasadne. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny Ministra Sportu i Turystyki. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.