V SA/Wa 1150/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt VSA/Wa 700/08 oddalającego skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt VSA/Wa 1150/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenie pieniężnego. Powołane rozstrzygnięcie uprawomocniło się z dniem 9 czerwca 2009 r. Pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. i 11 maja 2010 r. r. F. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienionym wyrokiem. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 18 maja 2010 r. wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: 1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia 2. wskazanie podstawy wznowienia (tj. wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a.), 3. uzasadnienie podstawy wznowienia, 4. wskazanie żądania (tj. uchylenie lub zmiana zaskarżonego orzeczenia), 5. wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 28 lipca skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił F.M. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła zażalenia na ww. postanowienie. Następnie postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 5 sierpnia 2010 r. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 października 2010 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: 1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia 2. wskazanie podstawy wznowienia (tj. wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a.), 3. uzasadnienie podstawy wznowienia, 4. wskazanie żądania (tj. uchylenie lub zmiana zaskarżonego orzeczenia), 5. wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a.) Odpowiadając na wezwanie skarżąca do pisma z dnia 27 października 2010 r. załączyła kserokopię zaświadczenia [...] z dnia [...] marca 1982 r. oraz kserokopię zaświadczenia [...]. Skarżąca wskazała, że oba zaświadczenia są fałszywe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie Nadto, w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2 p.p.s.a.). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 p.p.s.a). Natomiast zgodnie z treścią art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: a) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; b) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższą regulację prawną stwierdzić należało, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem okoliczności potwierdzających fakt sfałszowania dokumentu, która musi zostać wykazana w toku postępowania o wznowienie. Skarżąca winna wykazać, że toczyło się postępowanie przed właściwym sądem lub organem w przedmiocie sfałszowania, ewentualnie że okoliczność ta została stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu. Skarżąca nie wykazała powyższego. W piśmie procesowym z dnia 27 października 2010 r. skarżąca nie wskazała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie wskazała żądania tj. uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, a nadto jej braki formalne nie zostały uzupełnione. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 i § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.