V SA/Wa 1156/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi F. R. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wnioskodawcy do innego państwa i umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. M. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniesionej przez R. F. (dalej: "skarżący" ) jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] o przekazaniu cudzoziemca do H. i umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Polski. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżący będący obywatelem U. deklarujący narodowość [...] opuścił w 2000 roku [...]. Pierwszym krajem, gdzie wystąpił o nadanie statusu uchodźcy były N., gdzie według informacji władz tego kraju przybył [...].02.2000 r. składając wniosek [...].12.2000 r. [...].02.2001 r., wniosek ten został oddalony. Na tę decyzję w dniu [...].05.2001 r. F. F. wniósł skargę do sądu. Sąd oddalił skargę cudzoziemca, a decyzja stała się ostateczna [...] września 2001 r. Od [...].07.2001 r. władze tego kraju nie miały kontaktu z wnioskodawcą. Ponownie skarżący został zatrzymany w N. [...].01.2010 r. W dniu [...] maja 2009 r. skarżący wystąpił w Polsce o nadanie statusu uchodźcy. W dniu [...] marca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] umorzył postępowanie wobec wyjazdu wnioskodawcy za granicę. Postępowanie uchodźcze wznowione zostało, na wniosek strony, w dniu [...] kwietnia 2010 r. Po pierwszym opuszczeniu [...] F. R. podróżował przez F. do H., gdzie w dniu [...] września 2006 r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. W dniu [...] listopada 2011 r. Wydział Postępowań D. skierował do władz [...] wniosek o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku złożonego przez cudzoziemca, na podstawie art. 16 ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003. W dniu [...] grudnia 2011 r. władze [...] wyraziły zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku cudzoziemca. Wobec tego szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. postanowił na podstawie rozporządzenia Rady WE nr 343/2003 przekazać cudzoziemca władzom [...] do dnia 21 czerwca 2012 r. oraz umorzyć postępowanie o nadanie statusu uchodźcy w RP. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Podniósł w nim, iż przekazanie go władzom H. jest niemożliwe z powodu stanu zdrowia. Wskazał, że nadciśnienie krwi, na które cierpi, sprawia, że podróż do H. będzie stanowić zagrożenie nie tylko dla jego zdrowia, ale także życia. Również jego stan psychiczny jest przeciwwskazaniem do przekazania go władzom H. Często bowiem pojawiają się u niego napady paniki, zalecane jest mu podjęcie dalszego leczenia powyższej choroby oraz dolegliwości psychicznej. Na potwierdzenie powyższych okoliczności do odwołania załączył kartę informacyjną ze szpitala. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaznaczyła, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 Rozporządzenia 343/2003 K. [...] jest państwem członkowskim odpowiedzialnym za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy, co władze [...] potwierdziły decyzją z [...] grudnia 2011 r. Do wnioskodawcy zaś nie mają zastosowania inne z przewidzianych w Rozporządzeniu 343/2003 kryteriów określających państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku. Odnosząc się natomiast do argumentu wnioskodawcy, że przekazanie go władzom H. jest niemożliwe z powodu jego stanu zdrowia wskazała, iż we wniosku złożonym przez skarżącego w Polsce podał, że podróże odbywał samolotem i pociągiem. W złożonych dokumentach brak było informacji na temat stanu zdrowia wnioskodawcy uniemożliwiających mu odbywanie podróży. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie odpowiedział na pytania dot. stanu zdrowia, a obserwacja psychologiczna podczas przesłuchania statusowego przeprowadzonego w dniu 23 maja 2011 r. wykazała impulsywność przesłuchiwanego tłumacząc to jego temperamentem. Wskazując na powyższe Rada do spraw Uchodźców uznała, że nie widzi przeszkód w przekazaniu ww. do H. W skardze na powyższą decyzję F. R. wniósł o jej uchylenie w całości i i orzeczenie niedopuszczalności jego deportacji drogą lotniczą ze względów zdrowotnych. Podniósł też zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nie podjęcie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i nie wyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego i jego błędną ocenę. W uzasadnieniu postawionych w powyższy sposób zarzutów skarżący podkreślił, iż w trakcie postępowania dostarczył dokumentację medyczną, poświadczającą, że jego stan zdrowia uniemożliwia odbywanie podróży. Organ II instancji nie zbadał tej okoliczności bazując jedynie na oświadczeniach podanych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a więc 3 lata temu. Tymczasem z przedstawionych dokumentów wynika, iż podróż samolotem może się skończyć dla niego tragicznie. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych , określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., koncentrującą się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna. Przypomnieć należy, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, iż skarżący w dniu [...] września 2006 r. złożył w H. wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. W związku z powyższym Wydział Postępowań D. Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia [...] listopada 2011 r. zwrócił się do władz [...] o przejęcie odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku złożonego przez cudzoziemca w Polsce na podstawie art. 16 ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określenia Państwa Członkowskiego właściwego do rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz. U. UE. L nr 50, poz. 1 z późn. Zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zobowiązane do przyjęcia z powrotem osoby, której wniosek został odrzucony i która przebywa na terytorium innego Państwa Członkowskiego bez pozwolenia. W tym miejscu przypomnieć należy, że poza sporem pozostawała kwestia nielegalnego przebywania cudzoziemca na terenie Polski, tj. w tym przypadku na terenie "innego Państwa Członkowskiego". W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. i władze [...] wyraziły zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku cudzoziemca na ww. podstawie. W tej sytuacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zobowiązany był do wydania decyzji o przekazaniu skarżącego do H. w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o ochronie i umorzeniu postępowania w sprawie złożonego wniosku statusowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Stosownie bowiem do treści ww. przepisu ustawy o ochronie, jeżeli w toku postępowania inne państwo członkowskie, odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, wyrazi zgodę na przejęcie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o ich przekazaniu i o umorzeniu postępowania. Jednocześnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, wynika, iż w przypadku, gdy Państwo Członkowskie, któremu złożono wniosek, zgadza się na przejęcie osoby ubiegającej się o azyl, Państwo Członkowskie, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu, powiadamia wnioskodawcę o decyzji dotyczącej nie rozpatrywania wniosku oraz o obowiązku przeniesienia wnioskodawcy do odpowiedniego Państwa Członkowskiego. Odnosząc się do okoliczności stanu zdrowia skarżącego należy stwierdzić, iż dokonana przez organy obydwu instancji ocena jest prawidłowa. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący wskazał, iż odbywał podróż samolotem, pociągiem i samochodem. Zebrane dokumenty nie stanowiły przeciwwskazania co do odbywania podróży. Z karty informacyjnej Oddziału Medycyny Ratunkowej Szpitala Klinicznego D. z dnia [...] marca 2012 r., wynikało iż cierpi on na nadciśnienie tętnicze i nerwicę. Z karty porady Izby Przyjęć Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W. z dnia [...] listopada 2012 r. złożonej na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. wynikało, iż skarżący leczony jest z powodu agorafobii (irracjonalny lęk przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, wyjściem z domu, wejściem do sklepu, tłumem, miejscami publicznymi, samotnym podróżowaniem, wywołany obawą przed napadem paniki i brakiem pomocy). Z informacji tej jednakże nie wynika bezwzględny zakaz podróżowania zagrażający życiu. Należy również wskazać na treść art. 9 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określenia Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. UE L z dnia 5 września 2003 r.) dot. przekazań odroczonych i opóźnionych, zgodnie z którym właściwe Państwo Członkowskie jest niezwłocznie informowane o każdym opóźnieniu wynikającym z odwołania się strony lub ponownego rozpatrywania sprawy skutkującym zawieszeniem postępowania, a także o przeszkodach fizycznych takich jak zły stan zdrowia osoby ubiegającej się o azyl, brak dostępności transportu lub odstąpienie przez osobę ubiegającą się o azyl od procedury przekazania. Państwo Członkowskie, które z jednej z przyczyn wymienionych w art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 nie może wykonać przekazania w zwykłym terminie wynoszącym sześć miesięcy, przewidzianym w art. 19 ust. 3 i art. 20 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, informuje właściwe Państwo Członkowskie przed upływem tego terminu. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 i 77 ust. 1 i 80 kpa poprzez nie uwzględnienie całego materiału dowodowego w sprawie, nie odniesienie się do niego w trakcie postępowania i w wydanym rozstrzygnięciu – Sąd stwierdza, że wszystkie okoliczności związane ze złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP zostały przez organ odwoławczy zbadane i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za chybione należy uznać twierdzenia skarżącego o nie wzięciu pod uwagę jego stanu zdrowia i przedstawionej w tym zakresie dokumentacji medycznej. Organ wskazał, iż ze zgromadzonych dokumentów brak było rozpoznań o stanie zdrowia skarżącego uniemożliwiających mu odbywanie podróży. Wszystkie istotne elementy argumentacji strony oraz dokumenty przedłożone przez nią na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego zostały włączone do materiału dowodowego i poddane analizie, której wyniki znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to daje jasny obraz motywów przyjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 i 80 § 3 kpa uznać należało za nieuzasadniony i pozbawiony podstaw. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).