V SA/Wa 1160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. komandytowa we W. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę. W dniu [...] lipca 2010 r. do D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja) wpłynął złożony przez A. Sp. komandytową we W. (dalej: Skarżąca) wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z dnia [...] marca 2011 r. D. Oddział Regionalny ARiMR odmówił przyznania wnioskowanej przez skarżącą pomocy. Organ wskazał, że niespełnione zostały warunki określone w § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (Dz. U. z 2008 Nr 139 poz.883 z p. zm.) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata. 2007-2013. W uzasadnieniu ARiMR wyjaśnił, że zgodnie z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania '"Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został złożony w terminie lub nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach, lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Agencja wyjaśniła, że wniosek o przyznanie pomocy złożony w dniu [...] lipca 2010 r. przez A. spółkę komandytową, któremu nadano znak sprawy [...] nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach formularza wniosku. Agencja wskazała, że nie wpisano numeru NIP - pole 1.3.10 wniosku, a zgodnie z przypisem 3 widniejącym przy ww. polu wniosku jest to pozycja wymagana dla wszystkich wnioskodawców zgodnie z § 17 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", niewypełnienie pozycji zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 skutkuje nieprzyznaniem pomocy finansowej bez uprzedniego wezwania do usunięcia braków. Agencja wyjaśniła również, że złożenie wniosku przez A. spółkę komandytową w organizacji nie może wywrzeć skutku prawnego, ponieważ powstanie spółki komandytowej następuje z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców (art. 109 § 1 Kodeksu Spółek Handlowych). Agencja podkreśliła, że jak wynika z dołączonego do wniosku odpisu z KRS, dokonanie wpisu nastąpiło [...] lipca 2010 r. tak więc w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy wnioskodawca, którym jest spółka komandytowa, nie mógł być "w organizacji". Ponadto wyjątek braku konieczności wypełnienia przez podanie numeru NIP w odpowiednim polu wniosku, zgodnie z pouczeniem zawartym w przypisie § 18 ust. 3 dotyczy jedynie spółek kapitałowych w organizacji, natomiast spółka komandytowa nie zalicza się do spółek kapitałowych. W związku z powyższym Agencja stwierdziła, że nie wypełnienie wymaganych dla wszystkich wnioskodawców pól wniosku skutkuje nieprzyznaniem pomocy bez uprzedniego wezwania do usunięcia braków. W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. (data wpływu do D. Oddziału Regionalnego ARiMR – [...].03.2010 r.) A. spółka komandytowa zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że wpis do KRS nastąpił w dniu [...] lipca 2010 r. a wniosek o przyznanie pomocy został złożony w ARiMR w ostatnim dniu naboru tj. [...] lipca 2010 r. W międzyczasie spółka nie otrzymała żadnych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i Urzędu Skarbowego o przyznaniu numerów REGON i NIP. W związku z powyższym skarżąca nie mogła wpisać numeru NIP w polu I.3.10 wniosku, gdyż go jeszcze nie otrzymała z Urzędu Skarbowego. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca wniosła o przywrócenie wniosku do oceny. Organ w dniu [...] kwietnia 2011 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym podtrzymał stanowisko zawarte piśmie z dnia [...] marca 2011 r. Skargą z dnia 9 maja 2011 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. spółka komandytowa wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu D. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz uznanie uprawnienia wnioskodawcy do pomocy w ramach działania pomocowego. Powyższemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: ← art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie przez Prezesa ARiMR sprawy skarżącej dotyczącej odmowy udzielenia jej pomocy finansowej w sposób naruszający zasadę praworządności oraz nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej, w związku z odmową przyznania pomocy ze względu na niepodanie we wniosku numeru identyfikacyjnego NIP, pomimo iż spółce, która została zarejestrowana i istniała w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy NIP nie został jeszcze nadany z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, a nadto mimo, że spółka identyfikowała się numerem NIP w momencie odmowy przyznania pomocy w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. ← art. 8 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie przez Prezesa ARiMR sprawy skarżącej dotyczącej odmowy udzielenia jej pomocy finansowej w sposób niebudzący zaufania do działania organów administracji publicznej, w związku z odmową przyznania pomocy ze względu na niepodanie we wniosku numeru identyfikacyjnego NIP, pomimo iż spółce, która została zarejestrowana i istniała w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy NIP nie został jeszcze nadany z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, a nadto mimo, że spółka identyfikowała się numerem NIP w momencie odmowy przyznania pomocy w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: ← § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, poprzez jego niezastosowanie i odmowę decyzji ze względu na niepodanie we wniosku o przyznanie pomocy numeru identyfikacyjnego NIP, pomimo, że według § 17 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia we wniosku należy podać NIP jeżeli został nadany, ← § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania pomocy, pomimo że spółka spełniała w dniu złożenia wniosku warunki określone tym przepisem dla ubiegania się o pomoc, ← § 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, poprzez jego niezastosowanie i odmowę przyznania pomocy, pomimo, że wymóg nadania numeru identyfikacyjnego NIP jest realizowany dopiero na etapie przyznania pomocy a nie wniosku o przyznania pomocy, a dnia [...] marca 2011 r., tj. w momencie odmowy przyznania pomocy spółka posiadała już numer identyfikacyjny NIP, ← § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, poprzez nałożenie na skarżącą sankcji w postaci odmowy przyznania pomocy finansowej z powodu niepodania numeru NIP w sytuacji, gdy numer ten z przyczyn przez skarżącą niezawinionych nie został dla niej jeszcze ustalony w dniu składania wniosku, w związku z rejestrowaniem spółki, jednak spółka ta na dzień złożenia wniosku została już zarejestrowana a nadto na dzień odmowy przyznania pomocy spółce przyznany już był numer NIP. Ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do powyższych zarzutów organ podtrzymał wszystkie argumenty wskazane w zaskarżonym piśmie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach wymienionego działania reguluje: 1. rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1), 2. ustawa z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z p. zm., dalej: ustawa) oraz 3. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw " objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 z p. zm., dalej: rozporządzenie), wydane na podstawie upoważnienia w zawartego w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku Skarżącej o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" rozpatrywanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Treść § 8 rozporządzenia wskazuje, że o pomoc może ubiegać się spółka prawa handlowego nieposiadająca osobowości prawnej, jeżeli wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą jako mikroprzedsiębiorca oraz spełnia warunki wymienione w § 4 pkt 1 lit. e i pkt 2 oraz § 6 pkt 3 i 4 rozporządzenia (tj. m. in. nie podlega wykluczeniu z ubiegania się o przyznanie pomocy na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, której w okresie ostatnich 2 lat poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie pomocy nie przyznano pomocy inwestycyjnej w ramach działania "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia" objętego Programem Operacyjnym "Kapitał Ludzki, 2007-2013" oraz jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w KRS albo ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego). Natomiast § 9 ust. 1 pkt 5) określa wyraźnie, że pomoc jest przyznawana spółce prawa handlowego nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki określone w § 8 i której został nadany numer identyfikacyjny. Z kolei stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, lub wniosek nie został złożony w terminie, o którym mowa w § 14 ust. 2, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek, Agencja nie przyznaje pomocy. Jednocześnie ust. 1a. określa, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dane, które należy podać w wymaganych pozycjach wniosku o przyznanie pomocy, wynikają bezpośrednio z innych pozycji wniosku, z dokumentów dołączonych do wniosku lub są zawarte w ewidencji producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ponadto ust. 3 tego paragrafu wskazuje, jeżeli wniosek nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków formalnych w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie, w myśl § 18 ust. 4 rozporządzenia jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków - Agencja nie przyznaje pomocy , jeżeli nie usunął wszystkich braków - Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 6). Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 powyższej ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Ponadto art. 21 ust. 3 ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu toczącym się w sprawie przyznania pomocy, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Przepis ponadto wyraźnie wskazuje, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają również przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z p. zm. – dalej jako k.s.h.), które stanowią w art. 109 § 1 , że spółka komandytowa powstaje z chwilą wpisu do rejestru. Z chwilą wpisu spółka komandytowa (podobnie jak spółki prawa handlowego) staje się podmiotem prawa i przedsiębiorcą. Podmiotowość prawna spółki nie oznacza jej osobowości prawnej. Spółka posiada jednak takie atrybuty, jak: zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową pozwalającą na samodzielne występowanie w obrocie pod własną firmą. Powstanie spółki wiąże się z wpisem do rejestru, tj. czynnością techniczną polegającą na zapisie elektronicznym w programie komputerowym. Wpis jest następstwem czynności sądu: badania formularzowego, badania materialnego i wydania postanowienia o wpisie spółki do rejestru. Decyduje wpis do rejestru jako czynność techniczna, mająca doniosłość prawną, dokonana w następstwie czynności podjętych przez sąd, w szczególności wydania postanowienia o wpisie, który ma charakter konstytutywny (patrz: komentarz do art. 109 k.s.h. - A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, LEX 2010). Przed wpisem do rejestru, a po zawiązaniu spółki mamy już do czynienia z określoną konstrukcją prawną. Nie oznacza to, że ma ona podmiotowość prawną, ale przyjąć można, że jest ona formą "przedspółki" komandytowej (lecz nie spółki w organizacji). Potwierdza to wyraźnie art. 109 § 2 k.s.h., który reguluje odpowiedzialność za działania w imieniu spółki (a więc dopuszcza się takie czynności). Wyraźnie ponadto mowa jest o okresie między zawiązaniem (zawarcie umowy spółki) a przed wpisem do rejestru (patrz: tamże). Zgodnie z regulacją zawartą w art. 22 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z p. zm. , dalej : ustawa o KRS) należy stwierdzić, że wniosek o wpis powinien być złożony (co do zasady przez komplementariuszy) w terminie siedmiu dni od zajścia stosownych zdarzeń uzasadniających dokonanie wpisu; składa się go zaś na urzędowym formularzu, który zasadniczo zawiera elementy określone w umowie spółki (art. 105 k.s.h.). Pomiędzy treścią zgłoszenia wynikającą z art. 110 k.s.h. a wymogami art. 38 ustawy o KRS zachodzą jednak pewne różnice, gdyż zakres zgłoszenia wynikający z art. 110 k.s.h jest węższy, natomiast zgodnie z art. 38 ustawy o KRS zgłoszenie powinno obejmować: 1) firmę i jej oznaczenie; 2) oznaczenie, że jest to spółka komandytowa; 3) siedzibę i adres; 4) jeżeli spółka posiada oddziały, także ich siedzibę i adres; 5) numer REGON; 6) oznaczenie poprzedniego numeru rejestru sądowego lub numeru w ewidencji działalności gospodarczej; 7) jeżeli spółka wpisana do rejestru przedsiębiorców utworzona została w wyniku przekształcenia albo połączenia spółek, zamieszczenie oznaczenia poprzednich numerów tego rejestru oraz numer i datę zawiadomienia Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o braku zastrzeżeń co do zamiaru łączenia podmiotu, wymaganego zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym; 8) informacje o umowie (ewentualnie na przykład czas, na jaki spółkę utworzono); 9) oznaczenie wspólników spółki komandytowej zgodnie z art. 35 ustawy wraz z zaznaczeniem okoliczności dotyczących ograniczenia ich zdolności do czynności prawnych, o ile takie istnieją; 10) informacje o wspólnikach (w przypadku osób fizycznych małżonków - informacje o pozostawaniu w związku małżeńskim, zawarciu małżeńskiej umowy majątkowej, zniesieniu małżeńskiej wspólności majątkowej); 11) określenie, który ze wspólników jest komplementariuszem, a który komandytariuszem; 12) określenie wysokości sumy komandytowej; 13) określenie przedmiotu wkładu każdego komandytariusza z zaznaczeniem, w jakiej części został wniesiony, oraz zwroty wkładów, choćby częściowe. Powołany przepis przewiduje również rejestrację numeru identyfikacji podatkowej (NIP), ale numer taki nie może być nadany niezarejestrowanej spółce komandytowej, stąd nie można go wpisać (choć istnieje stosowna rubryka) na druku KRS-W2 (część C.1 nr 29). Jak z powyższego wynika, między art. 110 k.s.h. a art. 38 ustawy o KRS zachodzi pewna dysharmonia (patrz: komentarz do art. 110 k.s.h. , tamże). Należy jeszcze wskazać, że regulacja zawarta w art. 82 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 z p. zm.) wymaga złożenia do akt rejestrowych poświadczenia uzyskania numeru identyfikacji podatkowej (NIP), zaś regulacja art. 38 ustawy o KRS wymaga wpisania do rejestru tego numeru. Przepis wyraźnie odnosi się więc do "uzupełniania wpisu w rejestrze", gdyż pierwotne wpisanie numeru, z uwagi na jego brak, nie jest możliwe. Aby nie narażać się na uciążliwości postępowania przymuszającego, posiadający numer NIP podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców winien wystąpić ze stosownym wnioskiem o uzupełnienie wpisu (patrz: tamże). Jak wynika z § 171 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2000 r. o szczegółowych sposobach prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz. U. z 2000 r. Nr 117, poz. 1237 z p. zm.) w przypadku rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym w rejestrze przedsiębiorców nowego podmiotu, wnioskodawca, po uzyskaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP), obowiązany jest złożyć wniosek w przedmiocie wpisu numeru NIP, jednocześnie w § 31 pkt 1 lit. b) zostało określone, że w dziale pierwszym rejestru przedsiębiorców m.in. dla spółki komandytowej wpisuje się nr REGON oraz numer NIP, przy czym przy wniosku o rejestrację nowego przedsiębiorcy pole może zostać niewypełnione. Z przedstawionych powyżej przepisów prawa materialnego wyraźnie wynika, że spółka komandytowa z chwilą wpisu do rejestru staje się podmiotem prawa i przedsiębiorcą, jednakże numer NIP uzyskuje po dokonaniu wpisu do KRS. Sąd analizując wskazane powyżej przepisy stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w świetle wskazanych powyżej przepisów prawa unijnego, ustawy o wspieraniu rozwoju oraz ustaw regulujących status spółek prawa handlowego ( w tym k.s.h. , ustawa o KRS), a przede wszystkim rozporządzenia - spółka prawa handlowego nieposiadająca osobowości prawnej wnioskująca o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", musi spełniać warunki określone w § 8 rozporządzenia, a ponadto mieć nadany numer identyfikacyjny, który ujawnia we wniosku o przyznanie pomocy. Stan faktyczny sprawy jest poza sporem, albowiem A. spółka komandytowa została wpisana do KRS w dniu [...] lipca 2010 r. , wniosek o przyznanie pomocy został złożony w ARiMR zaś w ostatnim dniu naboru tj. [...] lipca 2010 r. W międzyczasie spółka nie otrzymała żadnych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i Urzędu Skarbowego o przyznaniu numerów REGON i NIP. W związku z powyższym skarżąca nie mogła wpisać numeru NIP w polu I.3.10 wniosku, gdyż go jeszcze nie otrzymała z Urzędu Skarbowego, co sama skarżąca przyznała w pismach kierowanych do organu. Sąd stwierdza zatem, że organ nie działał z naruszeniem przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenia, odmowa organu nie była w świetle tego przepisu przedwczesna, a uznanie, że wniosek jest niekompletny – nie było bezzasadne, gdyż skarżąca we wniosku aplikacyjnym nie podała numeru NIP, do czego była zobowiązana cytowanymi powyżej przepisami. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, a to: § 8, § 9, § 17 ust. 1 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. Z tych wszystkich przyczyn należy stwierdzić, iż ocena wniosku skarżącej o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" dokonana przez Agencję nie narusza prawa. Sąd ponadto stwierdza, że ocena dokonana przez Agencję była dokonana z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach określonych w art. 21 i 22 ustawy z 7 marca 2007 r., nie naruszała też mających zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena ta była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a., gdyż – jak wykazano powyżej – przepisów tych organ nie stosował w rozpatrywanej sprawie. Należy też wskazać, że Sąd nie może stosować wymienionych przez skarżącą w skardze przepisów art. 146 § 1 i § 2 kodeksu postępowania cywilnego, albowiem po pierwsze przepis taki nie istnieje (art. 146 k.p.c. nie ma paragrafów), po drugie zaś przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z p. zm.) nie są stosowane w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też skarga jako pozbawiona podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.