V SA/Wa 1168/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. 1) Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia [...] . 2. 2006 r. – stosownie do treści art. 104 Kpa, art. 5 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. z 2003 r. Nr 229 doz. 2273 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 6 i § 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich(Dz.U. z 2004 r. Nr 286, poz. 2870) - po rozpatrzeniu Wniosku o pomoc finansową działanie Wspieranie gospodarstw niskotowarowych z dnia 21-02-2005 r, przyznał W. P. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w kwocie: 4 818,66 zł ( kod EFOiGR (...), krajowa pozycja budżetowa (...)), w tym środki unijne: 3 853,61 zł, środki krajowe 965,05 zł. W dalszej części rozstrzygnięcia Organ wskazał, że należność będzie wypłacana przez 5 kolejnych lat, z następującymi zastrzeżeniami: a. Z uwagi na fakt, iż przyznana kwota płatności jest przeliczana (zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 2808/1998/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla Euro w rolnictwie (Dz. Urz. WE L 349, z 24.12.1998, z późn. zm.) z kwoty ustalonej w Euro, jej wysokość w złotych w kolejnych latach płatności może ulec zmianie. b. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich , warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności. W ciągu 7 dni po w.w. terminie należy złożyć Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Wymaganym załącznikiem do tego oświadczenia będzie dokument potwierdzający zrealizowanie zadeklarowanego przedsięwzięcia. 2) W dniu 8.12. 2015 r. [...] złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] pismo z którego treści wynikało żądanie zmiany opisanej wyżej decyzji w zakresie przedsięwzięcia nr 7 lub stwierdzenie nieważności decyzji i wydania nowej. 3) Oceniając powyższe żądanie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] .1.2016 r. – stosownie do treści art.158§1 k.p.a – odmówił [...] stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR w [...] z dnia [...] .2.2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w związku z brakiem istnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. 4) W efekcie wniesionego odwołania Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] .03. 2016 r. – stosownie do treści art. 138§ 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia wynika, że w dniu 21.02.2005 r. do BP ARiMR w [...] wpłynął wniosek [...] o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Kierownik ARiMR w [...] wydał w dniu (...) lutego 2006 r. decyzję o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W dniu 2 października 2008 r. [...] złożył świadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, oświadczając w sekcji IV dokumentu "Informacja o zrealizowaniu zadeklarowanych przedsięwzięć ", że zrealizował następujące przedsięwzięcia: – nr 4 - zakup maszyn rolniczych, – nr 7 - uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Na potwierdzenie zrealizowania przedsięwzięć [...] załączył następujące dokumenty: Fakturę VAT nr (...) z dnia (...) kwietnia 2006 r., jako dokument potwierdzający zakup maszyn rolniczych. Oświadczenie z dnia 2 października 2008 r. W dniu 26 listopada 2008 r. wpłynęła zmiana do oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa, do której [...] załączył decyzję nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej, wydaną w dniu 23 października 2008 r., jako dokument potwierdzający realizację przedsięwzięcia zgodnie z Planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego " uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt". W przedmiotowej sprawie wypłata trzeciej płatności w kwocie 4 491,87 zł nastąpiła w dniu 8 kwietnia 2008 r. (nr przelewu (...)). Termin 6 miesięczny na zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu upłynął w dniu 8 października 2008 r. Decyzja (...) o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej, została wydana w dniu [...] października 2008 r. Z uwagi na powyższe terminy w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że realizacja przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego "uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt" nastąpiła po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu. W dniu [...] marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, gdyż nie zostały spełnione warunki konieczne do wypłaty płatności w czwartym i piątym roku realizacji planu, określone w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W związku z wniesionym odwołaniem decyzją z dnia (...) maja 2009 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. [...] wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. [...] zaskarżył decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 673/09 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Organ – analizując okoliczności wydania decyzji opisanej w punkcie 1 uzasadnienia Sądu – dokonał oceny potencjalnej możliwości zaistnienia wadliwości w kontekście wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, ale nie dopatrzył się wady mogącej skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji. Wskazał, co następuje : Ad art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Organ wskazał, iż w myśl art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (wyr. NSA z 7.10.1982 r., 1J SA 1119/82, ONSA 1982, Nr 2, poz. 95). Badając sprawę złożonego przez Stronę wniosku o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych, pod względem właściwości, organ stwierdził iż, właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku i wydania merytorycznej decyzji w sprawie był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], a zatem należy stwierdzić, iż nie został naruszony przepis art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Ponadto, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie został wyłączony z prowadzenia postępowania w sprawie przyznania Stronie pomocy finansowej na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Ad art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ dostrzegł, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego (wyr. SN z 20.12.1994 r., 111 ARN 71/94, OSN 1995, nr 13, poz. 156). Jednocześnie przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej należy rozumieć sytuację, w której organ administracji publicznej, wydając decyzję, nie oparł jej na żadnym przepisie prawnym, ponieważ przepisu takiego albo w ogóle nie było, albo też istniejący przepis nie mógł stanowić dla organu upoważnienia do działania w prawnej formie decyzji administracyjnej. W sprawie nie zaszły powyższe okoliczności. Organ podniósł, że szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych oraz przestrzenny zasięg wdrażania tego działania, w zakresie ustalonym w planie rozwoju obszarów wiejskich uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. nr 286, poz. 2870 z późn. zm.) wydanym na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1613). W myśl § 3 ust 1 pkt 3 rozporządzenia "...płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który: jest osobą fizyczną; prowadził, przez okres co najmniej 3 lat przed złożeniem wniosku, działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej (...) ; w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym: stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności oraz będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU) ; zobowiąże się do: – realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego: – dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej; – zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, a. nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego". Biorąc pod uwagę powyższe, w dacie wydania decyzji nr [...] z dnia [...].02.2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. Strona zobowiązana była do realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Paragraf 4 rozporządzenia stanowi że: "1. Plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, oprócz informacji, o których mowa w art. 33b ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, z późn. zm.), zawiera informacje dotyczące: sposobu użytkowania gruntów rolnych; wyposażenia gospodarstwa w budynki, maszyny i urządzenia rolnicze; struktury produkcji roślinnej w gospodarstwie; liczby zwierząt gospodarskich utrzymywanych w gospodarstwie w dniu złożenia wniosku; wielkości ekonomicznej gospodarstwa wyrażonej w EJW (ESU). 2. Plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego sporządza się na formularzu udostępnionym przez Agencję." W tych okolicznościach obowiązkiem rolnika, po otrzymaniu i zaakceptowaniu decyzji nr [...] z dnia (...) lutego 2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego było zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, co wynika wprost z § 3 ust. 1 pkt 4 cytowanego wyżej rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaca się, jeżeli producent rolny zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu. W planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego [...] zadeklarował 2 przedsięwzięcia, które zobowiązał się zrealizować w tym przedsięwzięcie nr 7 " Uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt". Zgodnie z treścią § 8 ww. rozporządzenia ust. "1. Płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1. ust. 3. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dołącza się dokumenty potwierdzające ukończenie realizacji przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego (...)". Wypłata trzeciej płatności w kwocie 4 491,87 zł nastąpiła w dniu 8 kwietnia 2008 r. (Nr przelewu (...)). Termin 6 miesięczny na zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego (Nr 4. zakup maszyn rolniczych; Nr 7. uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt) liczony od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu - upłynął 8 października 2008 r., a zatem terminem ostatecznym na złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego był dzień 15 października 2008 r. Z uwagi na powyższe terminy, w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że realizacja przedsięwzięcia zgodnie z Planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego "uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt" nastąpiła po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji Planu. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 9 lipca 2009r. W. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. [...] zaskarżył decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 673/09 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, zawiera prawidłowe wskazanie podstawy prawnej oraz obowiązujących przepisów prawa, przytoczone w decyzji przepisy prawa pozostają w zgodzie pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Ad art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Podstawa stwierdzenia nieważności przewidziana w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa jest konsekwencją i gwarancją zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1). Jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...]wydał w sprawie Strony jedną decyzję nr [...] o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Konsekwencją tejże decyzji było wydanie przez Kierownika Biura Powiatowego w [...] decyzji nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, której legalność potwierdził WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 10.04.2010 r. (sygn. akt I SA/Lu 673/09) oddalając skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, a więc nie został naruszony przepis art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Ad art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Rozstrzygnięcie decyzją sytuacji prawnej podmiotu, który w świetle przepisów prawa materialnego nie ma interesu prawnego w danej sprawie administracyjnej. Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa) stanowi wadliwość decyzji administracyjnej polegającą na rozstrzygnięciu decyzją sytuacji prawnej podmiotu, który w świetle przepisów prawa materialnego nie ma interesu prawnego w danej sprawie administracyjnej (por. B. Adamiak, Nieważność decyzji, s. 65). O skierowaniu decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną w sprawie nie może być natomiast mowy, w sytuacji gdy decyzja, skierowana do strony postępowania, została jedynie błędnie doręczona, a także wówczas, gdy określenie strony w decyzji jest niepełne (zob. wyr. NSA z 14.2.1986 r., III SA 1307/85, w: Smoktunowicz, Orzecznictwo, s. 562- 563). W przedmiotowej sprawie [...] jest Stroną postępowania, a decyzja nr [...] z dnia (...) lutego 2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, została w dniu 13 lutego 2006 r. wysłana na adres Strony i w dniu 15 lutego 2006 r. osobiście odebrana przez [...] , a więc decyzja została prawidłowo doręczona na adres Strony. W sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Ad art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, zależy od łącznego wystąpienia dwóch warunków: w chwili wydawania decyzji przez organ administracji publicznej decyzja ta była niewykonalna. Nie można zatem stwierdzić nieważności decyzji na podstawie tego przepisu, jeżeli okoliczności, które spowodowały niewykonalność decyzji, wystąpiły po jej wydaniu przez organ; niewykonalność decyzji musi mieć trwały charakter. Przez decyzję trwale niewykonalną należy rozumieć decyzję, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w rozstrzygnięciu decyzji praw, jak również trwale pozbawiony możliwości wykonywania określonych tam obowiązków (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 255). Ocena niewykonalności decyzji organu administracji publicznej, powodującej nieważność takiej decyzji, nie może zatem wynikać wyłącznie ze stanu rzeczy istniejącego jedynie w dniu wydania, lecz powinna uwzględniać faktyczny brak możliwości jej wykonania również po jej wydaniu (zob. wyr. NSA z 12.2.1985 r., SA/KR 1260/84, GAP 1987, Nr 8, s. 45). W wyroku z 8.02.1985 r. (I SA 1090/84, w: Hauser, Kpa z orzecznictwem, s. 417) NSA przyjął, iż: "Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 Kpa wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż nie istniały przeszkody w wykonaniu decyzji dnia (...) lutego 2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Artykuł 156 § 1 pkt 6 Kpa. Stanowi on podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli realizacja zawartego w niej rozstrzygnięcia mogłaby spowodować dokonanie czynu zagrożonego karą. Przez czyn zagrożony karą należy rozumieć nie tylko przestępstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, lecz także wykroczenie i inne rodzaje zabronionych zachowań, które zagrożone są karą. Dla stwierdzenia nieważności decyzji na omawianej podstawie nie ma znaczenia, czy adresat decyzji przystąpił do jej wykonania. Stwierdzić należy, iż wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie wywołuje skutku w postaci dokonania czynu zagrożonego karą, decyzja ta nie jest więc obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 6 Kpa. Ad art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Przepis ten stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania Prezes ARiMR nie stwierdził ww. wady. Po wnikliwej analizie zebranego materiału Prezes ARiMR stwierdził, że w sprawie zakończonej wydaniem przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nie stwierdzono uchybień i nieprawidłowości. Decyzja została wydana w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Organ wydając decyzję rozpatrzył cały materiał dowodowy i wydał rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. 5) W skardze – postulującej uchylenie zaskarżonej decyzji oraz obciążenie Prezesa ARiMR kosztami – [...] wskazał, iż zobowiązał się do realizacji dwóch przedsięwzięć ( nr 4 i 7) chociaż wymagane było tylko jedno . Dalej wskazano, że z decyzji opisanej w pkcie 1uzasadnienia Sądu nie wynikało, że "przedsięwzięcie nr 7 musi być zrealizowana do końca 2006 r." Powołując cytat z decyzji Prezesa ARiMR [...] wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie wyrok SN z 20. 12.1994 r. , III ARN 77/94, OSN 1995, nr.13, poz 156, a to ze względu, iż Kierownik BP w [...]: a. W dniu 27. 12.2005 r. podczas sporządzania korekty do wniosku o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie udzielił informacji w trybie art 9 Kpa, że przedsięwzięcie winno być zrealizowane do końca 2006 r.; b. Nie udzielił informacji " że na przedsięwzięcie w 2007 r. nie będą przyjmowane"; c. Nie dokonał " zapisu w decyzji z dn. (...).2.2006 r., że na przedsięwzięcie nr. 7 należy złożyć wniosek z tego tytułu w terminie od dn.15.3.2006 r. do dn. 31.8.2006 r." Skarżący dalej oświadczył, że gdyby te wiadomości posiadał, to zrezygnowałby z realizacji przedsięwzięcia nr 7, zwłaszcza że rozporządzenie RM z 7.12 2004 r. nie nakazywało realizacji dwóch lub więcej przedsięwzięć. Skoro Kierownik BP ARiMR o tym skarżącego nie poinformował, to naruszono treść art. 8 i 9 Kpa. Zdaniem [...]: "W tym rozporządzeniu nie ma zapisów, że przedsięwzięcie nr 7 ma być realizowane do końca 2006 r, i że nowe wnioski związane z tym przedsięwzięciem nr 7. Kierownik Biura w 2007 r. nie będzie przyjmował. Wiedzę o tym terminie zawitym miał tylko Kierownik Biura". Dalej [...]wyjaśnił: "Po uprawomocnieniu się decyzji z dn. [...].02.2006 r. przystąpiłem do realizacji przedsięwzięcia nr 7, nie mogłem przystąpić do realizacji w 2006 r., ze względu na brak doradców rolniczych posiadających uprawnienia do sporządzenia planu rolnośrodowiskowego. W 2006 r. obowiązywała rejonizacja doradców i w moim rejonie był jeden doradca . Liczyłem, że przedsięwzięcie nr 7 będę mógł przystąpić w 2007 r., ale wnioski na to przedsięwzięcie Kierownik Biura nie przyjmował do realizacji." Na koniec zasugerował zastosowanie w sprawie motywów wyroku wydanego przez WSA w Gdańsku o sygn. I SA/Gd1573/13 "Przypomnieć jednak należy, że przepis art. 9 kpa nakłada na organy administracji obowiązek udzielania stronom wyczerpujących informacji co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego . W doktrynie przyjęto taką wykładnię tego przepisu, a przez szczególny charakter postępowania w niniejszej sprawie nie można uznać, że obowiązek informowania, o którym mowa w art. 9 kpa pojawia się wyłącznie wówczas, gdy toczy się postępowanie. W ocenie Sądu obowiązek ten powinien egzystować jako wyraz dobrego administrowania przez czas, w którym składane mają być kolejne załatwiane decyzją administracyjną wnioski o płatność na dany rok. Należy zgodzić się z prezentowanym w doktrynie stanowiskiem, że nie do przyjęcia jest taka wykładnia art. 9 kpa, zgodnie z którą organy administracji wyłącznie instruują w sprawach, w których toczy się postępowanie ponieważ obowiązek ten powinien obejmować cały tok postępowania." 6) W odpowiedzi na Skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: I Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tego aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych - co do zasady - sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność ( a niekiedy bezczynność) tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych - w pierwszym rzędzie weryfikowana poprzez pryzmat podstawowych zasad postępowania administracyjnego - stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparaty administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa ( vide P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 2008, nr 79, s. 21-54). III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego - Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm. ( dalej k.p.a.) lub w innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa- Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej o.p.). Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. Za usprawniające tok postępowania administracyjnego należy uznać rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 145 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie. IV. Kolejną - istotną zmianą - służącą usprawnieniu postępowania administracyjnego jest przyznanie sądom administracyjnym uprawnienia do merytorycznego orzekania (art. 145a p.p.s.a.), które stanowi odstępstwo od funkcjonującego równolegle modelu kasacyjnego. Celem zmian jest przyznanie sądowi - w zakresie objętym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 p.p.s.a. - uprawnienia zobowiązania organu w kwestii wydania decyzji lub postanowienia o wskazanym rozstrzygnięciu w określonym przez Sąd terminie. O ile okoliczności sprawy będą uzasadniały wydanie stosownego rozstrzygnięcia, Sąd nie tylko może uchylić zaskarżony akt administracyjny, ale wskazać - w wiążący sposób - tryb załatwienia sprawy, albo jej rozstrzygnięcie. Regulacja ta przyznaje więc Sądowi prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia, które jest jednak wyłączone, gdy przepisy pozostawiają to uznaniu organu. V. Istotnym - z punktu widzenia zakresu przedmiotowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne I instancji - jest art. 134 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - wprowadzony został wyjątek od tej zasady dotyczący skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Przeprowadzona zmiana wynika z brzmienia dodanego art. 57a p.p.s.a., który wprost stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną w tego rodzaju sprawach. VI. Uwzględniając powyższe zwrócić uwagę należy , iż Sąd – w niniejszym postępowaniu dotyczącym odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - nie może oceniać zachowania urzędników, którzy brali udział w postępowaniu ( tak przed jak i po wydaniu decyzji z dnia [...].2.2006 r. – np. w zakresie czynienia względem [...] stosownych pouczeń ), albowiem przedmiotem oceny jest tylko wadliwość aktu administracyjnego wydanego przez Kierownika BP ARiMR w [...] w dniu (...).2.2006 r. Brak pouczeń Strony – w kontekście wadliwości decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa – mógłby się odnosić między innymi do jej kształtu (wzorca) określonego treścią art. 107 Kpa. Wypada więc stwierdzić, że in fine zaskarżony akt administracyjny zawiera wskazania co do trybu i sposobu zaskarżenia tej decyzji - vide str.3 , z czego Skarżący nie skorzystał. W zakresie pełnej informacji, co do warunków realizacji przedsięwzięcia nr 7, to należy odesłać do końcowego pouczenia skarżącego w zakresie pktu. b) decyzji z dnia (....).2. 2006 r. Tak więc w sprawie nie naruszono treści art. 8 i 9 Kpa. I nie wskazuje na to treść uzasadnienia sporządzonego w sprawie I SA Gd 1573/13 przez WSA w Gdańsku. VII. Z akt sprawy wynika, że przyjęcie realizacji przez Skarżącego dwóch przedsięwzięć ( nr 4 i 7) było swobodnym wyborem, a już starożytni Rzymianie zauważyli volunti non fit iniuria (chcącemu nie dzieje się krzywda). Dobrowolne przyjęcie obowiązku realizacji przedsięwzięcia nr 7 – akceptowane treścią decyzji z dnia (...).2. 2006 r. – prawa nie narusza. VIII. Wypada podnieść też, że instytucja stwierdzenia nieważności – jako wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych – podlega wykładni ścieśniającej. Tak więc wady odnosić należy tylko i wyłącznie do decyzji z [...].2.2006 r., a nie - jak chce Skarżący - także do zachowań pracowników podlegających Kierownikowi Powiatowego Biura ARiMR w [...] , jak i samego Organu. IX. W odpowiedzi na argument Strony skarżącej dotyczący braku zapisu w decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. o konieczności realizacji przedsięwzięcia nr 7 do końca 2006 r., należy wyjaśnić, że w ww. decyzji jest zapis dotyczący § 8 rozporządzenia w następującym brzmieniu "...zgodnie z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności. W ciągu 7 dni po w/w terminie należy złożyć Oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Wymaganym załącznikiem do tego oświadczenia będzie dokument potwierdzający zrealizowanie zadeklarowanego przedsięwzięcia". Powyższe jednoznacznie wskazuje na termin realizacji przedsięwzięcia nr 7. X. W odpowiedzi na kolejny argument Strony dotyczący braku powiadomienia Wnioskodawcy o terminie realizacji przedsięwzięcia nr 7, należy wskazać, że Strona o terminie realizacji powyższego przedsięwzięcia była poinformowana w decyzji o przyznaniu pomocy. Ponadto należy wyjaśnić, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 3133/08 organ administracji ma obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jednak nie zwalnia beneficjentów z obowiązku zaznajamiania się z przepisami prawa regulującymi ich uprawnienia i obowiązki wynikające z otrzymania pomocy finansowej. Należy także wyjaśnić, że Strona była zobowiązana do wykonania przedsięwzięcia nr 7 do dnia (termin liczony od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu) 8 października 2008 r. XI . W odpowiedzi na pozostałe argumenty Strony dotyczące braku informacji w zakresie realizacji przedsięwzięcia nr 7, to należy wskazać zgodnie z wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 673/09, że " (...) Poza sporem pozostaje, że skarżącemu na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. została przyznana płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w kwocie 4818,66 zł, która miała być wypłacana przez 5 kolejnych lat, między innymi z tym zastrzeżeniem, że w myśl § 8 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 286, poz. 2870 z późn. zm.), warunkiem płatności w czwartym i piątym roku miało być zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności, przy czym w ciągu 7 dni po ww. terminie należało złożyć oświadczenie o jego realizowaniu, dołączając dokumenty potwierdzające powyższe. (...)Bezsporną jest także okoliczność, że skarżący zrealizował w terminie zadeklarowane we wniosku i w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego przedsięwzięcie związane z zakupem maszyn rolniczych, poprzez zakup siewnika, co wykazał w stosownym oświadczeniu złożonym do BP ARiMR w dniu 2 października 2008 r. Spór dotyczy kwestii związanej z realizacją przedsięwzięcia Nr 7, określonego jako "uzyskanie pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt". Skarżący złożył oświadczenie z dnia 2 października 2008 r., w którym stwierdził, iż "pkt 7 przedsięwzięcia nie został zrealizowany z powodu zmiany rozporządzenia z rolnośrodowiskowego i poprawy dobrostanu zwierząt na program rolnośrodowiskowy, pomimo obowiązywania § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r.". Decyzję nr [...] o przyznaniu mu płatności rolnośrodowiskowej, w rozpoznaniu jego wniosku złożonego w dniu 23 kwietnia 2008r., skarżący złożył organowi I instancji dopiero w dniu 26 listopada 2008 r.(...) skarżący miał dużo czasu na wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej i nie można mu przypisać należytej dbałości o własne interesy, skoro deklarując realizację tego przedsięwzięcia, złożył go dopiero w ostatnim roku jego wykonania. Istotnie bowiem składając ten wniosek w roku 2008 (23 kwietnia), oświadczył, że czyni to w ramach PROW 2007- 2013 i rozpoczął działalność rolnośrodowiskową od dnia 1 marca 2008 r. Oznaczało to, że podlega pod regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 34, poz. 200 ), obowiązującym do dnia 28 lutego 2009 r. (...) skarżący mógł wystąpić z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, z późn. zm. ) i realizować przedsięwzięcie rolnośrodowiskowe w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004 - 2006 (M.P. 2004 r. Nr 56, póz. 958), czego jednak nie uczynił. Przyczyny tego zaniechania pozostają z punktu widzenia niniejszej sprawy obojętne. (...) Sąd wyraża pogląd, iż dla niniejszej sprawy nie mają one istotnego znaczenia, w sytuacji, gdy okoliczność nie zrealizowania przez niego przedsięwzięcia nr 7 została przez organy obu instancji wykazana prawidłowo. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ją oddalił (...)". Należy zwrócić uwagę, że [...] zgodził, się z tymi konstatacjami albowiem nie wniósł skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. XII. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.