V SA/Wa 1175/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H.G. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczeniem z [...] lutego 2010 r. Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych utrzymała w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w L. z dnia [...] listopada 2009 r., uznające H.G. – byłego wójta gminy K., odpowiedzialnym za nieumyślne naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 17 ust 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zaskarżone orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym : W dniu 9 lipca 2008 r. Prezes Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. zawiadomił Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych w Urzędzie Gminy K., stwierdzonym wyniku kontroli, przeprowadzonej od 26 maja do 4 lipca 2008 r. W toku tej kontroli ustalono, że wójt H.G. po przeprowadzeniu postępowania w trybie przetargu nieograniczonego, udzielił zamówienia publicznego pn. "[...]" H.K., prowadzącemu działalność gospodarczą pn. "H." Zakład Remontowo Budowlany H.K. za wynagrodzeniem w kwocie 2.063.445,11 zł brutto. Na przetarg wpłynęło 10 ofert, w tym m.in. złożona przez A.S. opiewająca na kwotę 1.914.691,96 zł brutto. Oferta ta – najtańsza - jako jedyna została odrzucona. Pozostali oferenci, w ocenie komisji przetargowej, spełniali wymagania przetargu. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem obwinionego powyższa oferta została odrzucona, gdyż oferent nie złożył wraz z nią dokumentów wymaganych postanowieniami specyfikacji istotnych warunków zamówienia na potwierdzenie spełniania warunku udziału w postępowaniu, polegającego na znajdowaniu się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia. W specyfikacji warunków zamówienia zamawiający żądał, aby zostało to wykazane przez złożenie: "sprawozdania finansowego jeżeli podlega ono badaniu przez biegłego rewidenta zgodnie z przepisami o rachunkowości również z opinią o badanym sprawozdaniu albo w przypadku wykonawców niezobowiązanych do sporządzania sprawozdania finansowego, innych dokumentów określających obroty, zysk oraz zobowiązania i należności – za okres nie dłuższy niż ostatnie trzy lata obrotowe, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – za ten okres". Jednak zamawiający nie określił żadnych warunków udziału w postępowaniu w tym zakresie, tj. nie wskazał podlegających ocenie wskaźników oraz ich wartości, których osiągnięcie potwierdzałoby spełnianie tego warunku, wobec czego kontrolujący uznali, że dokonanie oceny jego spełniania nie było możliwe, a ewentualne wykluczenie wykonawców z tego powodu byłoby nieuzasadnione. Na potwierdzenie znajdowania się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia oferent – Przedsiębiorstwo Budowlano – Instalacyjne "[...]" A.S. złożył wraz z ofertą dokument zatytułowany "Informacje finansowe o wielkości sprzedaży za ostatnie 3 lata – w tyś. zł", zawierający następujące dane: wielkość obrotu, koszty, zysk, zobowiązania, należności – w podziale na lata: 2003, 2004 i 2005. W dokumencie tym zawarł dodatkowo oświadczenie, że zgodnie z przepisami nie jest zobowiązany do sporządzania i badania sprawozdania finansowego. W decyzji o odrzuceniu oferty zamawiający wskazał, że potwierdzeniem sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się wykonawca jest złożenie dokumentów finansowych zgodnych z ustawą o rachunkowości, natomiast w złożonej ofercie został załączony jedynie dokument prywatny. Dalej RKO ustaliła, że podobne "prywatne" dokumenty złożyli jeszcze dwaj oferenci, których oferty nie zostały odrzucone. Wobec powyższego RKO uznała, że obwiniony odrzucił ofertę najkorzystniejszą- w oparciu o przesłanki, z powodu których nie odrzucono ofert innych wykonawców. Zamawiający dokonał wyboru oferty droższej od najkorzystniejszej (najtańszej) czym naruszył zasadę uczciwej konkurencji, równego traktowania oferentów, wynikającą z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych, co skutkowało wyborem oferty droższej o kwotę co najmniej 148.753,15 zł brutto. RKO podkreśliła w swoim orzeczeniu, że udzielenie zamówienia wykonawcy wybranemu niezgodnie z przepisami ustawy - Prawo zamówień publicznych, którego oferta nie była ofertą najkorzystniejszą, narusza też zasady postępowania wynikające z przepisów art.7 ust. 3 oraz art. 91 ust 1 w związku z art. 2 pkt 5 tej ustawy. Stanowiło to więc takie naruszenie przepisów określonych w ustawie – Prawo zamówień publicznych, które miało wpływ na wynik postępowania. Stosownie do przepisów art. 18 ustawy – Prawo zamówień publicznych, za przygotowanie i przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia odpowiada kierownik zamawiającego, kierownikiem zamawiającego – w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 3 tej ustawy - był w rozpoznawanym przypadku ówczesny wójt Gminy K. – H.G. Biorąc pod uwagę powyższe, RKO uznała, że udzielenie zamówienia publicznego z innym naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych, niż wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, które miało wpływ na wynik postępowania, stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Ponadto RKO uznała także za udowodniony zarzut naruszenia przez obwinionego dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 17 ust. 4 ustawy o odpowiedzialności, przez niezłożenie oświadczenia wymaganego przepisami o zamówieniach publicznych. Stało się to przy okazji udzielenia w dniu 9.10.2006 r. zamówienia publicznego pn. "[...]" Zakładowi Instalatorstwa Elektrycznego Z. K. za wynagrodzeniem w kwocie 109.695,28 zł brutto. Przed przystąpieniem do czynności związanych z wyborem wykonawcy, członkowie komisji przetargowej nie złożyli – wymaganego na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy – Prawo zamówień publicznych oświadczenia, że nie podlegają wyłączeniu z udziału w tym postępowaniu. Zdaniem RKO naruszenie powyższych przepisów było zawinione, popełnione nieumyślnie i dlatego wymierzyła obwinionemu najniższą karę upomnienia. Od powyższego orzeczenia H.G. złożył odwołanie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów Prawo zamówień publicznych (co do pierwszego przypisanych mu czynów) i niedostateczne zbadanie sprawy (co do drugiego czynu). W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i wydanie nowego, zmieniającego zaskarżone w całości na jego korzyść, tj. uznanie za niewinnego lub winnego nieumyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych (co do drugiego z czynów) i odstąpienie od wymierzenia kary. Co do zarzutu l-szego obwiniony argumentował, iż naruszeniem dyscypliny finansów publicznego z innym, niż określone w punktach 1-3 art. 17 ust. 1 tej ustawy, naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Z tak określonym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych mamy więc do czynienia, jeśli naruszenie przepisów Pzp miało rzeczywisty wpływ na wynik postępowania, a nie tylko mogło mieć potencjalnie taki wpływ. W rozpatrywanej sprawie nie udowodniono, że naruszenia przepisów Pzp miało faktyczny wpływ na wynik postępowania. Zdaniem odwołującego się na podstawie liczby wykonawców, którzy złożyli oferty w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu, tj. 10 oferentów, należy uznać, że nieokreślenie – w części, a nie w całości na co wskazuje orzeczenie RKO- wskaźników i ich wartości wpłynęło pozytywnie na konkurencyjność postępowania. Obwiniony podkreślił, że wszyscy wykonawcy, pomimo nieokreślenia w części wskaźników i ich wartości, przedłożyli dokumenty, które – w ocenie komisji przetargowej – spełniały minimalne wymogi w zakresie określonym specyfikacją istotnych warunków zamówienia. Zdaniem H.G. oświadczenia, które złożył odrzucony oferent nie spełniają wymogów "innego dokumentu". Wskazał, że Prawo zamówień publicznych, aczkolwiek nie definiuje pojęcia "dokument" to wyraźnie rozróżnia oba pojęcia. Co do II-giego zarzutu obwiniony podniósł, iż niezłożenie oświadczeń w postępowaniu przetargowym, o jakim mowa w orzeczeniu RKO, było zdarzeniem jednostkowym, wyjątkowym, którego przyczyny nie zna. Podkreślił, że po ujawnieniu tej nieprawidłowości złożył oświadczenie o niepodleganiu wyłączeniu. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r. Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w L. W ocenie GKO materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że Obwiniony dopuścił się zawinionego naruszenia przepisów art. 91 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 5 oraz .art. 17 ust. 2 w związku z art. 7 ust 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. GKO wskazała, że obwiniony – także w odwołaniu – nie przeczył, że jedyna odrzucona w postępowaniu o udzielenie zamówienia na budowę sali gimnastycznej oferta o cenie przetargowej 1.914.691,96 zł. – w porównaniu z pozostałymi ofertami miała walory optymalnej. Odrzucono ją z powodu nie spełniania warunków, których – według obwinionego – nie spełniały także trzy inne oferty (jednak mniej korzystne dla zamawiającego, ale nieodrzucone).To zdaniem GKO dowodzi, że w postępowaniu, za które odpowiada obwiniony, nie zapewniono równego traktowania oferentów i nie zachowano warunków uczciwej konkurencji. GKO uznała także, że brak podstaw do twierdzenia, że obwiniony spełnił prawny obowiązek polegający na złożeniu oświadczenia, iż nie istnieją przesłanki nakazujące wyłączyć go z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego związane oz budową oświetlenia drogi w M. W motywach orzeczenia wyjaśniła, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z art. 9 ust. 1 Pzp prowadzone jest w formie pisemnej. Z akt sprawy wynika, iż obwiniony zaliczał się do osób, o których mowa w art. 17 ust. 1 Pzp i w związku z powyższym powinien zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. ustawy złożyć pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie, pisemne oświadczenie o braku lub istnieniu okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 1, tj. o braku lub istnieniu okoliczności stanowiących podstawę wyłączenia z postępowania. Natomiast z dokumentacji postępowania wynika, iż obwiniony nie złożył takiego oświadczenia. Analiza przepisów Prawa zamówień publicznych, w szczególności treść art. 97 ust. 1 prowadzi do wniosku, że na zamawiającym spoczywa obowiązek przechowania protokołu z postępowania wraz z załącznikami przez okres 4 lat od dnia zakończenia postępowania o udzielenie zamówienia, w sposób gwarantujący jego nienaruszalność. W związku z powyższym, w ocenie GKO, nie można czynić zarzutu Komisji I instancji, iż nie dołożyła należytych starań w ustaleniu czy wymagane prawem oświadczenie zostało złożone. Także wymierzona kara, w ocenie organu odwoławczego, nie jest zbyt surowa w stosunku do przewinień, których dopuścił się Obwiniony. Od powyższego rozstrzygnięcia H.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenie oraz poprzedzającego go orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w L. i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie od zarzutu opisanego w pkt. I, zaś na zasadzie art. 36 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych odstąpienie od wymierzenia kary odnośnie zarzutu opisanego w. 2 lub o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego orzeczenia Regionalnej Komisu Orzekającej w L. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił : 1. naruszenie prawa materialnego tj. -art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ( Dz.U. z 2005 Nr 14 poz. 114 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że obwiniony popełnił czyn przewidziany w tym przepisie poprzez naruszenie art. 7 ust 2 i 91 ustawy prawo zamówień publicznych, gdy naruszenie art.7 ustawy prawo zamówień publicznych jest możliwe jedynie w przypadku określonym w art. 17 ust. 1 pkt. 3 - art. 91 ustawy prawo zamówień publicznych poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie przez uznanie, że zamawiający w imieniu, którego działał obwiniony H.G. naruszył ten przepis przy wyborze oferty, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny finansów publicznych – (art. 17 ust. 1 pkt. 4), pomimo, że oferta winna być odrzucona. ponieważ była sprzeczna z zapisami SIWZ; - art. 17 ust 1 pkt. 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w zw. z art. 7 ust 2 ustawy prawo zamówień publicznych, poprzez uznanie, ze odrzucenie jednej oferty, bez odrzucenia innych ofert stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, skutkujący dyscypliną finansów publicznych, gdy działanie zamawiającego w tym zakresie nie stanowi dyscypliny finansów publicznych również z tego powodu, że to naruszenie nie miało wpływu na wynik postępowania, ponieważ odrzucenie pozostałych ofert nie miało wpływu na wybór oferty firm H. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 13 ust 2 pkt. 2 i 4 uodfp poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia, dlaczego skład orzekający nie uznał dowodów strony skarżącej, a także nie zostały przytoczone okoliczności, które komisja uwzględniła przy utrzymaniu kary upomnienia i nie wskazano okoliczności dlaczego komisja nie odstąpiła od jej wymierzenia-pomimo wniosku skarżącego złożonego w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając zaskarżone orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych we wskazanym zakresie uznał, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego, a w toku postępowania administracyjnego nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny między stronami jest bezsporny. Skarżący nie kwestionuje faktów, na jakich oparły organy obu instancji swoje orzeczenia. Co do drugiego zarzutu nie kwestionuje też , że doszło do naruszenia art.. 17 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych. Kwestionując jednak kwalifikację prawną przebiegu postępowania co do udzielenia zamówienia na budowę sali gimnastycznej i domagając się uniewinnienia co do pierwszego zarzutu uważa, że niska waga tego naruszenia i jego dotychczasowa niekaralność przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kary. Jednak zdaniem Sądu stanowisko strony jest niezasadne, gdyż Sąd podziela pogląd GKO, że przy udzieleniu zamówienia na budowę [...] doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, które spowodowało zawarcie umowy z wykonawcą , który złożył ofertę wyższą od niesłusznie odrzuconej. Jak wyżej wspomniano specyfikacja istotnych warunków zamówienia na budowę sali gimnastycznej zawierała wymóg złożenia : "sprawozdania finansowego jeżeli podlega ono badaniu przez biegłego rewidenta zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości również z opinią o badanym sprawozdaniu albo w przypadku wykonawców niezobowiązanych do sporządzania sprawozdania finansowego, innych dokumentów określających obroty, zysk oraz zobowiązania i należności – za okres nie dłuższy niż ostatnie trzy lata obrotowe, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – za ten okres". Złożenie powyższych dokumentów miało na celu wykazanie, że oferent znajduje się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia. Oferta najniższa została odrzucona, gdyż zdaniem komisji przetargowej oferent nie spełnił wymogu złożenia w/w dokumentów; złożył dokument sporządzony przez niego osobiście, a zatytułowany "Informacje finansowe o wielkości sprzedaży za ostatnie 3 lata – w tys. zł" zawierający następujące dane: wielkość obrotu, koszty, zysk, zobowiązania, należności – w podziale na lata: 2003, 2004 i 2005. W dokumencie tym zawarł dodatkowo oświadczenie, że zgodnie z przepisami nie jest zobowiązany do sporządzania i badania sprawozdania finansowego. Komisja przetargowa uznała, że powyższy dokument nie jest dokumentem w rozumieniu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U. Nr 87 poz.605 ), jest oświadczeniem. Skarżący wywodzi i podkreśla, że ustawa Prawo zamówień publicznych oraz powyższe rozporządzenie rozróżnia pojęcie "dokument" od "oświadczenia" i nie można stawiać między nimi znaku równości , jak to czynią zarówno RKO jak i GKO, powołując się przy tym na kodeks postępowania cywilnego, który do postępowań w sprawie zamówień publicznych nie ma zastosowania. Nie jest to stanowisko trafne. Zgodnie z art. 14 Prawa zamówień publicznych do czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z póżn. zm. ), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach cywilnych i także ma zastosowanie na pewnym etapie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby przy braku definicji zawartej w ustawie i przepisach wykonawczych, co jest niewątpliwe, zastosować definicję dokumentu zawartą w art. 244 i 245 k.p.c. Niewątpliwie oświadczenie podpisane przez osobę je składającą jest dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 245 k.p.c. i zdaniem Sądu jest też "innym dokumentem" o jakim mowa w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia . Rodzajem oświadczenia jest np. zeznanie podatkowe, zgłoszenie celne , a są to także niewątpliwie dokumenty. Dlatego też brak było podstaw do odrzucenia oferty A.S. na tej podstawie, że nie złożył dokumentów wymaganych w specyfikacji . Jednak w ocenie Sądu, niezależnie od tego jak ocenimy, czy A.S. złożył wszystkie wymagane dokumenty czy też ich nie złożył, brak było podstaw do odrzucenia jego oferty. Zgodnie z art. 25 ust. 1 Prawa zamówień publicznych w postępowaniu o udzielenie zamówienia zamawiający może żądać od wykonawców wyłącznie oświadczeń lub dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania. Oświadczenia lub dokumenty potwierdzające spełnianie: 1) warunków udziału w postępowaniu, 2) przez oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych przez zamawiającego - zamawiający wskazuje w ogłoszeniu o zamówieniu, specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub zaproszeniu do składania ofert. Celem normy zawartej w art. 25 jest ograniczenie żądań zamawiającego do zakresu niezbędnego do prawidłowego przeprowadzenia postępowania. Postępowanie o udzielenie zamówienia jest procedurą sformalizowaną, nie powinno to jednak prowadzić do zbędnego zbiurokratyzowania tego procesu. Stąd zamawiający, który weryfikuje zarówno zdolność wykonawcy do wykonania zamówienia, jak i zgodność oferowanych przez niego usług, dostaw czy robót budowlanych z wymogami zawartymi w opisie przedmiotu zamówienia i innych postanowieniach specyfikacji istotnych warunków zamówienia, nie może przekraczać granic wyznaczonych przez ustawodawcę ( por. M. Stachowiak, J. Jerzykowski, W. Dzierżanowski, Prawo zamówień publicznych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. III.). Specyfikacja istotnych warunków przetargu w ogóle nie zawierała kryteriów, jakie oferenci mają spełniać, aby ich sytuacja ekonomiczna i finansowa została uznana za gwarantującą wykonanie zamówienia. Należy przy tym wskazać, że taki obowiązek na zamawiającego nakłada art. 22 ust. 3 p.z.p, zgodnie z którym opis sposobu dokonania oceny spełniania warunków, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się w ogłoszeniu o zamówieniu lub w przypadku trybów, które nie wymagają publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w zaproszeniu do negocjacji. Powyższe unormowania prowadzą do wniosku, że zastrzeżenie złożenia dokumentów dokumentujących sytuację finansową i ekonomiczną bez wskazania jakie warunki muszą być spełnione, aby zamawiający uznał, że oferent ma odpowiednie warunki do wykonania zamówienia należy potraktować jako niezastrzeżone. Dlatego też działanie zamawiającego w sprawie niniejszej było w sposób oczywisty nieprawidłowe i doprowadziło do wyeliminowania oferty najniższej, a tym samym do naruszenia art. 91 ust. 1 Prawa zamówień publicznych, zgodnie z którym zamawiający wybiera ofertę najkorzystniejszą na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Zdaniem Sądu bezpodstawne odrzucenie oferty najniższej w sposób oczywisty miało wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a tym samym stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ( Dz.U. z 2005 r. Nr 14 poz.114 ). Kwestia ta, w ocenie Sądu, jest aż nadto oczywista i nie wymaga dalszego wywodu. Równocześnie należy stwierdzić, że kara upomnienia – najniższa w katalogu kar jest co najmniej adekwatna do przewinienia, a w szczególności do jego wymiernych finansowych skutków. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania skargi za uzasadnioną i uchylenia zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.