V SA/Wa 1179/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. w T. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Kolegium [...] (dalej: "Strona", "Uczelnia" lub "Skarżąca") jest decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej: "organ" lub "Minister") z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W latach 2012-2017 Strona otrzymała z budżetu państwa dotację na realizację zadań związanych ze stwarzaniem studentom i doktorantom będącym osobami niepełnosprawnymi warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia w łącznej wysokości 184,4 tys. zł. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w Uczelni w zakresie oceny prawidłowości wykorzystania dotacji podmiotowej na zadania związane z bezzwrotną pomocą materialną dla studentów i doktorantów w 2015 r. oraz oceny prawidłowości wykorzystania dotacji na zadania związane ze stwarzaniem studentom i doktorantom, będącym osobami niepełnosprawnymi warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia stwierdzono, że w latach 2013-2015 Uczelnia wydatkowała środki finansowe w łącznej wysokości 67.304,95 zł na zadania związane ze stwarzaniem studentom i doktorantom, będącym osobami niepełnosprawnymi warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia. Ponadto ww. kontrola wykazała, że przekazane Uczelni w 2013 r. środki z omawianej dotacji w wysokości 18.951,00 zł wydatkowano niezgodnie z przeznaczeniem. Ze środków omawianej dotacji zakupiono 3 sztuki notebooków firmy [...], których cena jednostkowa wyniosła 4.800,00 zł oraz wykonano i zamontowano poręcz dla osób niepełnosprawnych o wartości 4.551,00 zł. Pismem z [...] października 2017 r. poinformowano Uczelnię, że zgodnie z definicją zawartą w art. 131 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz.2077, ze zm.) dotacje podmiotowe, obejmują środki dla podmiotu wskazanego w odrębnej ustawie lub w umowie międzynarodowej, wyłącznie na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie określonym w odrębnej ustawie lub umowie międzynarodowej. W związku z powyższym ze środków omawianej dotacji mogą być finansowane: 1) wydatki bieżące; 2) koszty nabycia lub wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych niezaliczonych do pierwszego wyposażenia, których wartość początkowa jest niższa od kwoty określonej w art. 16f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2343, ze zm.), tj. 3.500,00 zł; 3) koszty zakupu wartości niematerialnych i prawnych, niezaliczonych do pierwszego wyposażenia których wartość jest niższa od kwoty 3.500,00 zł. Pismo z [...] października 2017 r. zostało odebrane przez Uczelnię [...] listopada 2017 r., ale Uczelnia nie zwróciła środków w wyznaczonym terminie. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Minister wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., w której ustalił kwotę dotacji wykorzystanej przez Uczelnię niezgodnie z przeznaczeniem i wskazał, że podlega ona zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Pismem z [...] kwietnia 2018 r. Uczelnia zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2018 r., uchylenie jej i umorzenie postępowania administracyjnego. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2018 r. Wobec powyższego Uczelnia pismem z [...] lipca 2018 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1366/18 uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.") uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, iż motywem takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie okoliczności wskazanej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. wydanie zaskarżonej decyzji przez pracownika podlegającego obligatoryjnemu wyłączeniu, w sytuacji, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd zobowiązał Organ do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organ decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w sprawie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że chociaż w omawianej sprawie nie doszło do wykorzystania środków z dotacji, o której mowa w art. 94 ust.4a ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, na zadania inne niż wskazane w tym przepisie, to środki te wykorzystane zostały niezgodnie z przeznaczeniem przypisanym tego rodzaju dotacji. Na podstawie art. 94c ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym dotacja na zadania związane ze stwarzaniem studentom i doktorantom będącym osobami niepełnosprawnymi warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia jest dotacją podmiotową, natomiast zgodnie z definicją takiej dotacji zawartą w art. 131 ustawy o finansach publicznych, dotacje podmiotowe obejmują środki dla podmiotu wskazanego w odrębnej ustawie lub w umowie międzynarodowej, wyłącznie na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie określonym w odrębnej ustawie lub umowie międzynarodowej. Zdaniem organu biorąc pod uwagę wskazane powyżej kategorie wydatków możliwych do sfinansowania ze środków pochodzących z omawianej dotacji, dokonane przez Uczelnię wydatki o wartości wyższej niż 3.500,00 zł przeznaczone na zakup sprzętu elektronicznego i ulepszenie środków trwałych, o których mowa w decyzji z [...] kwietnia 2018 r., należało uznać za przekraczające określone granice, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem przypisanym z definicji dotacji podmiotowej i jako takie podlegają zwrotowi. W skardze Uczelnia wniosła o uchylenie decyzji Ministra z [...] stycznia 2020 r. zarzucając decyzji naruszenie: 1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazującej aby organy władzy publicznej działały na podstawie i w granicach prawa. Organ nie wskazał podstawy prawnej nieprawidłowego działania skarżącej uczelni, jakie przepisy materialne naruszyła a także podstawy prawnej działania organu w kontekście postępowania Uczelni; 2) art. 87 ust 1 oraz art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie nakazu, że tylko Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia stanowią źródła prawa dla obywateli, osób prawnych i innych jednostek; źródłem prawa nie są pisma Ministra; 3) art. 94c ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwe zastosowanie contra legem do uczelni niepublicznej oraz zastosowanie brzmienia przepisu nie z daty udzielenia dotacji ale z roku 2015; 4) art. 94 ust 4a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwą interpretację przepisu contra legem przez uznanie, że zakup sprzętu dokonanego przez Uczelnię nie wyczerpuje przesłanek ww. przepisu; 5) błędne zastosowanie 169 ust 6 ustawy o finansach publicznych w sytuacji, gdy udzielona dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, tj. przeznaczeniem dotacji wskazanej w przepisie art. 94 ust 4a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym; 6) art. 131 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, że jedynie przepis ustawy może przesądzać o charakterze podmiotowym dotacji; 7) art. 6, 7a § 1, art. 77 k.p.a. przez zastosowanie niekorzystnej interpretacji przepisów dla naruszenia słusznego interesu skarżącej w sytuacji, gdy organ nie przedstawił żadnych dowodów w uzasadnieniu swojej decyzji na poparcie argumentu, iż udzielona dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; 8) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania materialnej podstawy prawnej decyzji. Organ nie wskazał jaki przepis prawa materialnego został naruszony przez skarżącą, powodujący konieczność wydania decyzji; 9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak powołania w podstawie prawnej decyzji - konkretnego przepisu, który stanowi, że środki w wysokości 18.951 zł, wydatkowane w sposób niekwestionowany przez Uczelnię na stworzanie studentom i doktorantom będącym osobami niepełnosprawnymi warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia muszą zostać zwrócone: 10) art. 24 i 26, art. 127 k.p.a. z uwagi na fakt, że decyzja organu I instancji dotyczy organu, którym jest Minister a decyzja w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy została podpisana nie przez organ ale przez pracownika podlegającego służbowo Ministrowi. Strona nie jest w stanie stwierdzić czy osoba podpisująca decyzję posiada upoważnienie, przez kogo i jakim aktem nadane i do jakich spraw. Skoro organ podlega wyłączeniu, to nie powinien brać udziału również w ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponadto, strona skarżąca podniosła zarzut przedawnienia roszczenia organu z powodu upływu okresu 5 lat od udzielenia dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia Minister wskazał, iż jest bezzasadny. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1977 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (podatku). Zaś zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Stwierdzenie wydatkowania niezgodnie z przeznaczeniem dotacji objętej niniejszą skargą nastąpiło w dniu otrzymania podpisanego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wystąpienia pokontrolnego. Z uwagi na zaskarżenie wystąpienia pokontrolnego pismem z [...]października 2017 r., (odebranym [...]listopada 2017 r.) poinformowano Uczelnię, że zgodnie przepisami obowiązującymi w chwili dokonania przez Uczelnię ww. zakupów, kwotę 14.400,00 zł należało uznać za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i wezwano do jej zwrotu. Oba zdarzenia miały miejsce w 2017 r. Zatem termin przedawnienia zaczął biec z końcem 2017 r. Następnie uległ zawieszeniu na czas postępowania w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 1366/18. Zdaniem organu, termin przedawnienia upłynie zatem nie wcześniej niż w 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując skargę, Sąd w pierwszej kolejności rozpatrzył najdalej idący zarzut, dotyczący przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Przypomnieć zatem trzeba, że z mocy art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących przedawnienia dotacji stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Wynika z nich, że sposób liczenia terminu przedawnienia jest uzależniony zasadniczo od sposobu powstania zobowiązań podatkowych, które mogą powstać albo na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawy podatkowe wiążą powstanie zobowiązań podatkowych (art. 21 § 1 pkt 1), albo na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2). Powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku. Z kolei zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Na podstawie powyższych regulacji przyjąć należy, że termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu i jedynie przed jego upływem możliwe jest jej skuteczne doręczenie beneficjentowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniła się pewna rozbieżność odnośnie określenia momentu wyznaczającego rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia do zwrotu dotacji. Ukształtowały się trzy linie orzecznicze. Pierwsza z nich wskazywała jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia datę rozliczenia i zwrotu dotacji (por. wyroki NSA: z dnia 5 września 2018 r. o sygn. akt I GSK 2583/18; z dnia 17 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I GSK 351/18). Druga linia orzecznicza wskazywała, że termin przedawnienia mija z upływem pięciu lat licząc od końca roku, na który dotacja była przyznana i w którym była lub miała być wykorzystana (wypłata dotacji) (por. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Gl 345/17; NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GSK 3644/15). Kolejna grupa orzeczeń wskazywała jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia datę stwierdzenia okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem którą należy wiązać z doręczeniem protokołu kontroli (por. wyroki: WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2018 r. o sygn. akt I SA/Lu 1046/17; WSA w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I SA/Gl 1269/18). W ocenie Sądu, decyzja w sprawie zwrotu dotacji ma charakter tylko deklaratoryjny (art. 21 §1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej), bowiem nie tworzy nowego obowiązku po stronie beneficjenta, a jedynie nadaje postać istniejącemu z mocy prawa obowiązkowi zwrotu dotacji, wynikającemu z przepisów ustawy o finansach publicznych. Dlatego też do ustalenia terminu przedawnienia należy zastosować art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Treść tego przepisu wskazuje, że bieg terminu przedawnienia zależy od upływu terminu płatności podatku. Dopóki nie upłynął termin płatności podatku, dopóty nie zaczyna biec termin przedawnienia. Tym samym, Sąd w składzie orzekającym w sprawie przychyla się do poglądu wyrażonego m. in. w wyrokach NSA: z dnia 5 grudnia 2019 r. o sygn. akt I GSK 195/18, z dnia 30 stycznia 2020 r. o sygn. akt I GSK 278/18 i z dnia 21 lutego 2020 r. o sygn. akt I GSK 1649/19, zgodnie z którym, określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej pięcioletni termin przedawnienia - licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem lub w nadmiernej wysokości rozpoczyna swój bieg, od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W uzasadnieniu powyższego stanowiska powtórzyć wypada za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że bieg terminu przedawnienia należy ściśle wiązać z charakterem zobowiązania podlegającego zwrotowi. Jeżeli zatem przyznane środki finansowe są środkami nienależnymi w rozumieniu ustawy, a obowiązek zwrotu dofinansowania nienależnego powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa, to obowiązek zwrotu należy wiązać z dniem otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich przypadkach wydanie i doręczenie decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należało, że kwoty dotacji przekazano w 2013 r. Przy wyżej przedstawionej wykładni przepisów dotyczących przedawnienia, jego bieg rozpoczął się z końcem 2013 r. i powinien upłynąć wraz z końcem 2018 r., co wynika z zastosowania art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym więc terminie powinna zostać nie tylko wydana, ale także doręczona decyzja w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Tym samym, stanowisko Ministra, wywiedzione w oparciu o inne rozumienie momentu rozpoczęcia biegu 5-letniego terminu przedawnienia - okazało się nieprawidłowe. Zobowiązanie przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął przed dniem wydania decyzji organu odwoławczego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 września 2014 r. o sygn. akt II FPS 4/13 i przedstawione tam poglądy orzecznictwa). Zgodzić należy się również ze stanowiskiem, że upływ terminu przedawnienia czyni postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r. o sygn. akt II GSK 4359/16 i powołane w nim orzecznictwo). Decyzja organu odwoławczego wydana została [...] stycznia 2020 r., co wynika z egzemplarza znajdującego się w aktach sprawy, a więc po terminie wynikającym z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego istotne jest wyjaśnienie, czy przed doręczeniem tej decyzji wystąpiły okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia, wymienione w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. Powołując się na art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał w odpowiedzi na skargę, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, iż doręczenie organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego o sygn. akt V SA/Wa 1366/18, ze stwierdzeniem jego prawomocności mogło nastąpić w czerwcu 2019 r. Natomiast z nadesłanych akt nie można ustalić kiedy dokładnie została przez stronę skarżącą wniesiona skarga z dnia [...]lipca 2018 r. na decyzję z nr [...]z [...]czerwca 2018 r. poddaną kontroli sądu administracyjnego w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 1366/18. Nie można zatem ostatecznie przesądzić, czy na dzień doręczenia decyzji organu II instancji istniało jeszcze zobowiązanie z tego tytułu, czy też doszło do jego przedawnienia. Przyjmując, że przedawnienie zobowiązania z tytułu dotacji może nastąpić dopiero z końcem 2023 r., organ nie poczynił konkretnych ustaleń dotyczących zawieszenia biegu przedawnienia. W konsekwencji przedwcześnie wykluczono przedawnienie zobowiązania z tytułu dotacji. Ze względu na konieczność wyjaśnienia zasadniczych dla sprawy okoliczności dotyczących przedawnienia Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów, uznając, że także byłoby to przedwczesne. Przed rozpatrzeniem zarzutów dotyczących zasadności sfinansowania z dotacji zakwestionowanych przez organ wydatków należało bowiem wyjaśnić, czy w ogóle możliwe było wydanie decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie Minister uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd, tj. ustali czy nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia, a następnie oceni, czy zobowiązanie Skarżącej istniało w dniu doręczenia decyzji organu odwoławczego, czy też uległo przedawnieniu, uwzględniając przy tym zaprezentowaną w wyroku wykładnię art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67 i art. 60 pkt 1, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych. Mając powyższe na względzie Sąd zaskarżoną decyzję uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).