V SA/Wa 1182/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA – Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a oddalić wniosek Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednocześnie nie uzasadniając wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W związku z powyższym należy podkreślić, iż to z wniosku strony mają wynikać przesłanki wstrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w ogóle uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, skarżąca nie zawarła żadnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niej samej, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Jednocześnie, skarżąca nie podniosła argumentów przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, w ocenie sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 ww. ustawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.