V SA/Wa 1182/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Krajewska, Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.), Sędzia WSA Joanna Zabłocka, Protokolant Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi V.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W dniu 12 listopada 2007 r. V.M. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Decyzją z [...] października 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia i zobowiązał ją do opuszczenia terytorium RP w ciągu 7 dni od dnia otrzymania decyzji oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. nr 120, poz. 818) cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania; 3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku; 4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1. Dalej wskazano, że do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 t.j.). Zgodnie z treścią ww. artykułu pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy, chyba że przerwa była spowodowana leczeniem cudzoziemca. Wskazując na ustalony w sprawie stan faktyczny, organ podkreślił, iż wyjazdy cudzoziemki nie były uzasadnione żadną z ww. przesłanek. Wobec powyższego nie można uznać, iż w badanym okresie, pobyt wnioskodawczyni na terytorium RP był nieprzerwany. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] wskazał, że cudzoziemka nie spełniła – określonej w art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw – głównej przesłanki warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia pełnomocnik zainteresowanej podniosła, że organ nieprawidłowo ocenił, iż okres pobytu cudzoziemki w Polsce, nie był okresem nieprzerwanym. Zaznaczyła, że ustalenia Wojewody [...] wskazujące, iż w okresie od 1 stycznia 1997 r. do dnia 12 listopada 2007 r. pobyt wnioskodawczyni poza granicami Polski przekroczył dopuszczalne 10 miesięcy wyniósł bowiem 528 dni, są niezgodne z treścią zgromadzonych w sprawie materiałów. Dalej podniosła, iż rozbieżności między oświadczeniami strony, a innymi dowodami winny być wyjaśnione przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie i interpretowane na korzyść zainteresowanej. Do odwołania załączono oświadczenie, w którym cudzoziemka wskazała, że jej pobyt w Polsce miał charakter nieprzerwany. Wszelkie zaś wyjazdy poza granice RP były kilkudniowe, najdłuższy zaś trwał niespełna 3 miesiące. W oświadczeniu podkreślono również, że większość wyjazdów dokumentują pieczęcie w paszporcie, zaś te wyjazdy, które nie zostały w powyższy sposób potwierdzone, nie trwały dłużej niż 20 dni. Decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że podstawowym wymogiem, warunkującym udzielenie wnioskowanego przez cudzoziemkę pozwolenia, jest nieprzerwany pobyt w Polsce co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r. Jednocześnie wyjaśniono, że V.M. w dniu 1 stycznia 1997 r. przebywała poza terytorium Polski. Z uwagi na powyższą okoliczność pierwszym dniem badanego przez organ okresu nieprzerwanego pobytu w Polsce był dzień 19 września 1996 r. (tj. ostatni dzień pobytu strony w Polsce przed dniem 6 lutego 1997 r., kiedy to cudzoziemka ponownie wjechała na terytorium Polski). Organ wyjaśnił także, iż nie można przyjąć – jak to uczynił Wojewoda [...] – że początkiem badanego okresu pobytu wnioskodawczyni w Polsce był dzień 1 stycznia 1997 r., w którym V.M. faktycznie nie przebywała na terytorium Polski. Szef Urzędu wskazał, iż w badanym okresie cudzoziemka przebywała poza terytorium Polski co najmniej 528 dni. Odnosząc się do argumentacji odwołania wskazującej, iż w okresie od dnia 17 stycznia 1999 r. do dnia 24 czerwca 1999 r. zainteresowana wyjeżdżała z Polski dwukrotnie, na okres nie dłuższy niż 20 dni, nie otrzymując pieczęci przekroczenia granicy, organ wskazał, iż pełnomocnik cudzoziemki nie zakwestionowała pozostałych przerw w pobycie wnioskodawczyni na terytorium Polski. Zauważono, iż nawet w sytuacji przyjęcia argumentacji odwołania za wiarygodną, łączna przerwa w pobycie zainteresowanej na terytorium Polski w badanym okresie i tak przekroczyła dopuszczalne 10 miesięcy, gdyż wyniosła 374 dni. Szef Urzędu podkreślił, że twierdzenie, iż łączny okres pobytu cudzoziemki poza terytorium Polski wyniósł jedynie 7 miesięcy i 20 dni jest wynikiem błędnego założenia, że dzień 1 stycznia 1997 r. należy uznać za pierwszy dzień badanego okresu. Wobec powyższego organ wskazał, iż niespełnienie wymogu dotyczącego nieprzerwanego pobytu co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r. stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Wobec powyższego niezasadnym jest badanie, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą pozostałe okoliczności określone w art. 18 ust. 1 ww. ustawy, gdyż nie miałoby to wpływu na treść rozstrzygnięcia oraz prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie V.M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, a ponadto naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie skarżącej kwestia jej pobytu na terytorium RP nie została należycie wyjaśniona. Zarzuciła, iż pomimo, że w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji wskazywała, że podczas wyjazdów na U., które stanowiły przerwę w jej pobycie na terytorium RP, poddawała się leczeniu, powyższa kwesta nie została odnotowana w protokole. Podniosła, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, Wojewoda [...], wskazując powody usprawiedliwiające wyjazdy poza granice Polski wymienił leczenie, jednak nie odniósł się do podanych przez nią informacji. Dalej zaznaczyła, iż obowiązkiem organu, jest należyte załatwienie sprawy. W związku z powyższym organ mając na uwadze treść złożonych przez nią informacji, wskazujących, iż podczas wyjazdów w 1996 r. i 1997 r. poddała się leczeniu, winien zawiadomić ją o konieczności dostarczenia dowodów potwierdzających leczenie i rehabilitację poza granicami Polski. Reasumując podkreśliła, że ustalenie powyższych okoliczności obligowałoby organ do przyjęcia, że jej pobyt w Polsce miał charakter nieprzerwany. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Przy piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nadesłał nowe dokumenty, przedstawione przez stronę skarżącą już po zakończeniu prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, iż w jego ocenie nie mają one wpływu na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podniósł, że dwa z przedstawionych dokumentów dotyczą podjętego przez skarżącą leczenia, jakiemu cudzoziemka poddała się podczas pobytu na U., który przypadał na okres od dnia 19 września 1996 r. do dnia 6 lutego 1997 r. (137 dni poza terytorium RP). Jak wynika z dokumentu "Wyciąg z medycznej karty leczenia stacjonarnego nr 8172" oraz "Wyciąg z medycznej karty leczenia stacjonarnego Nr 0328 dla przychodni rejonowej" cudzoziemka podjęła leczenie w dniach od 23 września 1996 r. do 29 października 1996 r. (37 dni) oraz od 14 stycznia 1997 r. do 31 stycznia 1997 r. (18 dni). Zdaniem organu treść ww. zaświadczeń oraz fakt, że wnioskodawczyni przebywała na U. od dnia 19 września 1996 r. do dnia 6 lutego 1997 r., wyklucza stwierdzenie, że cudzoziemka leczyła się przez cały okres wskazanego powyżej pobytu poza RP. Trzeci dołączony przez skarżąca dokument wskazuje, że zainteresowana podjęła leczenie również w dniach od 13 października 1997 r. do 20 października 1997 r. Przebywała wówczas poza granicami Polski od dnia 5 października 1997 r. do 23 października 1997 r. Organ wyjaśnił, że z ustaleń poczynionych w toku postępowania odwoławczego wynika, że zainteresowana przebywała poza Polską łącznie 528 dni. Ww. przerwy w pobycie skarżącej w Polsce, których dotyczą opisane powyżej dokumenty, wyniosły łącznie tylko 156 dni. Wobec powyższego łączna długość pobytu cudzoziemki poza Polską z innych przyczyn, iż wymienione w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w istotnym dla sprawy okresie wynosi 372 dni, czyli ponad 10 miesięcy tzn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. nr 120, poz. 818) oraz ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania; 3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku; 4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1. Jednocześnie do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694), zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. W niniejszej sprawie organy orzekające uznały, iż cudzoziemka nie spełnia przesłanki określonej w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, tj. okresu nieprzerwanego pobytu na terytorium RP, gdyż łączna przerwa w pobycie zainteresowanej na terytorium Polski w badanym okresie (od dnia 19 września 1996 r. do dnia 12 listopada 2007 r., tj. złożenia wniosku przez cudzoziemkę) przekroczyła dopuszczalne 10 miesięcy. Jednocześnie podkreślić należy, iż organ słusznie wskazał, że z uwagi na fakt, iż w dniu 1 stycznia 1997 r. V.M. przebywała poza terytorium Polski, to pierwszym dniem badanego przez organ okresu, winien być 19 września 1996 r., tj. ostatni dzień pobytu strony w Polsce przed dniem 6 lutego 1997 r., kiedy to cudzoziemka ponownie wjechała na terytorium Polski. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca podniosła, iż podczas pobytu poza granicami RP w 1996 r. i 1997 r. poddała się leczeniu, na dowód czego przedstawiła m.in. "Wyciąg z medycznej karty leczenia stacjonarnego Nr 8172" oraz "Wyciąg z medycznej karty leczenia stacjonarnego Nr 0328 dla przychodni rejonowej" sporządzone przez Obwodowy Szpital Kliniczny. Skarżąca przedstawiła także "Wyciąg z medycznej karty ambulatoryjnego leczenia chorego". Z przedstawionych materiałów wynika, iż w okresach od 23 września 1996 r. do 29 października 1996 r., od 14 stycznia 1997 r. do 31 stycznia 1997 r. oraz od 13 października 1997 r. do 20 października 1997 r. cudzoziemka poddana była leczeniu szpitalnemu. W ocenie cudzoziemki skoro powyższe dokumenty potwierdzają, że przerwa w jej pobycie na terytorium RP spowodowana była leczeniem, to jej pobyt w Polsce uznać należy za nieprzerwany. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że organ błędnie wskazał, iż jej pobyt poza granicami RP wyniósł 374 dni, gdyż faktycznie okres ten wyniósł 346 dni. Zaznaczyła ponadto, że na okresy leczenia jakim poddana została na U. składają się nie tylko pobyty szpitalu ale również kilkudniowe okresy po opuszczeniu kliniki. Przedstawienie powyższych nowych okoliczności w sprawie dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego spowodowało, iż należało dokonać ich oceny w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zgodnie z którym - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ujawnionym już po wydaniu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2009 r., o którym organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział, są złożone przez stronę dokumenty dotyczące leczenia, któremu V.M. poddała się podczas pobytu w 1996 i 1997 r. na U. i który stanowił przerwę w pobycie skarżącej na terytorium RP. Powyższa okoliczności, w związku z treścią art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach mogła mieć wpływ na odmienną od dokonanej przez organy ocenę stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie na treść wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazać należy, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców do przedstawionych przez skarżąca nowych dokumentów odniósł się w piśmie procesowym z 12 sierpnia 2009 r. Wobec powyższego podkreślić należy, że organ nie może dokonać oceny nowych dowodów – mogących mieć wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia – już po wydaniu decyzji w sprawie. Jeśli zatem rozważania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odnośnie przedstawionych przez stronę nowych dowodów, zawarte zostały w piśmie procesowym, nie zaś w wiążącej organ i adresowanej do strony decyzji, to wydana w powyższej kwestii ocena Sądu byłaby nie tylko przedwczesna ale i pozbawiona podstaw prawnych, jako że przedmiotem oceny przez sąd administracyjny jest zgodność z prawem decyzji administracyjnej i przedstawionego tam stanowiska organu, nie zaś kontrola legalności pisma procesowego organu administracji publicznej. W świetle powyższego nastąpiła konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak to już bowiem wyżej podkreślono ujawnienie nowych dowodów w sprawie, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję, stanowi podstawę do wznowienia przez organ postępowania administracyjnego. Obowiązek wznowienia postępowania nie może być zastąpiony poprzez ustosunkowanie się do nowych dowodów w piśmie procesowym. Odnosząc się do wniosku skarżącej zawartego w piśmie datowanym 29 czerwca 2009 r., w którym cudzoziemka zwraca się o przyjęcie, iż jej pobyt poza granicami Polski wyniósł 346 dni, Sąd wyjaśnia, iż przed wydaniem nowej decyzji przez organ Sąd nie może ani narzucać organom ewentualnego rozstrzygnięcia, ani zastępować tychże organów w zakresie merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy, gdyż byłaby to nieuprawniona ingerencja sądu w kompetencje organów administracji publicznej. Mając na uwadze wskazaną przez Sąd argumentację, organ orzekając w sprawie ponownie winien poddać starannej analizie przedstawione przez stronę nowe dokumenty. Dopiero ocena przedstawionych w sprawie nowych dowodów pozwoli zbadać i ustalić, czy w okresie od dnia 19 września 1996 r. do dnia 12 listopada 2007 r. pobyt V.M. na terenie RP był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust 4 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu winien raz jeszcze ustalić, czy w istocie przerwa w pobycie cudzoziemki przekroczyła dopuszczalne 10 miesięcy, tj. wyniosła 528 dni, a po uwzględnieniu wskazanych przez nią okoliczności 372 dni. Ponadto organ weźmie pod uwagę, że w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. wskazywał na możliwość uznania twierdzeń skarżącej odnośnie przerw w pobycie w 1999 r. i okoliczność tą należycie wyjaśni, tj. zgodnie z regułami k.p.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.